Βεβήλωση των νεκρών της κρίσης.

Δύο νέα κορίτσια 20 χρονών, έβαλαν τέλος στην ζωή τους λόγω απόλυσης.
2 ακόμα θύματα ήρθαν να προστεθούν στον πολύ μακρύ κατάλογο των αυτόχειρων, που λόγω κρίσης λύγισαν και έφυγαν με αυτόν τον τρόπο δίνοντας ένα τέλος στην πίεση και την απελπισία.

Δεν είναι όμως μόνο αυτοί.
Οι αρρώστιες που επιδεινώνονται λόγω άγχους, έλλειψης φαρμάκων, κακής διατροφής, όπως επίσης τα όλο και αυξανόμενα θύματα από τα ναρκωτικά, μας φωνάζουν για μια κοινωνία που όχι απλά υποφέρει αλλά που πια σιωπηλά σέρνεται προς το άδικο και πρόωρο τέλος της.

Από την Αρχαιότητα ήταν μια βασική αρχή του πολιτισμού μας ο σεβασμός προς τους νεκρούς.
Στην συνέχεια με το πέρασμα στην Χριστιανική θρησκεία, αυτός ο ηθικός κανόνας έγινε ακόμα πιο ισχυρός με την φράση' ο νεκρός δεδικαίωται", και ερχόμαστε στο σήμερα όπου ακούμε προκλητικές φωνές, ασεβής λόγους, υπερφίαλες αναλύσεις, που προσβάλουν την μνήμη τους και ούτε λίγο ούτε πολύ, τους κατατάσσουν στην κατηγορία των απλά αδυνάτων ψυχικά ατόμων να αντέξουν λίγη πίεση μέχρι να βγούμε από την κρίση.

Οι οικογένειες αυτών των θυμάτων το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσαν πια να αντέξουν είναι η προσβολή στην νοημοσύνη των ανθρώπων τους που έχασαν, λες και άφησαν πίσω παιδιά, γονείς, την ίδια τους την ζωή, από ένα απλό καπρίτσιο και μια πρόσκαιρη αδυναμία.

Κάθε μέρα όλο και περισσότεροι γονείς αφήνουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα την ώρα που γίνονται διαδηλώσεις για τα λόγια του ενός και άλλου Φούχτεν.

Δεν είμαι οικονομολόγος, δεν είμαι επιστήμονας σε κανένα τομέα που ταλανίζει τον κόσμο, όμως σαν μια απλή και αμόρφωτη πολίτης δεν μπορώ, δεν μπορώ, να δεχθώ την αδυναμία του οποιοδήποτε κράτους να μεριμνήσει για τους πολίτες που υποφέρουν.

Άλλο είναι η κρίση λιτότητας που ας δεχθούμε ότι είναι παγκόσμια και θα την υποστούμε και μεις, και άλλο είναι η ανυπαρξία μηχανισμού στήριξης έκτακτης ανάγκης σε όσους χρειάζονται βοήθεια.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από τις πορείες των ΑΜΕΑ, από το κλείσιμο σχολείων και κέντρων τους, από την φορολογία στα παιδιά, από την αύξηση στις τιμές των αγαθών στοιχειώδους διαβίωσης και τόσα άλλα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι για το ποιος είναι τελικά ο εχθρός και ποιος ο σύμμαχος.

Θα ήθελα πραγματικά να μπορούσα να πω σε όλους τους πολιτικούς να έχουν πάντα στο μυαλό τους όλους αυτούς τους ανθρώπους και τις οικογένειες τους.
Να σκέφτονται ότι, ότι λένε και ακούγεται η διαβάζεται δημοσίως να μην μοιάζει σαν ασέβεια στον χαμό τους.

Ακόμα και σήμερα που όλοι μιλάνε για τις δηλώσεις Ρουμπακιώτη, ότι δηλαδή υπέγραψε με το ζόρι χωρίς να έχει διαβάσει καλά καλά το τι υπογράφει, και ότι έτσι είναι για όλους, να ξέρουν ότι οι οικογένειες των αδικοχαμένων ανθρώπων, εκείνη την ώρα μπορεί να αισθάνονται διπλά και τριπλά  ότι η αυτοχειρία των δικών τους δεν είναι παρά ένα στυγνό και προμελετημένο έγκλημα.

Τα μηνύματα που έχουμε είναι αντικρουόμενα και ασαφή, και όσο αφορά το απώτατο μέλλον,τον απώτερο ορίζοντα και το αβέβαιο παρόν.
Τι κάνουμε για να μην έχουμε περισσότερα θύματα?
Υπάρχει κάποιο σχέδιο που θα εμποδίσει την ραγδαία αύξηση των θυμάτων η θα συνεχίσουμε να προσβάλουμε την μνήμη τους θεωρώντας τους μεμονωμένα περιστατικά.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις