Καταλογίζουμε ευθύνες - λάθος ορισμός της κρίσης.

Υπάρχει μια ιστορία που λέει ότι κάποτε, ένας βασιλιάς τιμώρησε τον αξιωματικό του για μια παράλειψη, βγαίνοντας ο αξιωματικός από την αίθουσα του βασιλιά, τιμώρησε αυστηρότερα τον υπαξιωματικό του γιατί δεν του είχε ξεκαθαρίσει τα στοιχεία επαρκώς και αυτό τον είχε οδηγήσει σε παραλείψεις, καταπίνοντας την ντροπή και τον θυμό του ο υπαξιωματικός, πήγε και βρήκε τον στρατιώτη που του είχε αναφέρει το γεγονός και τον έστειλε αγγαρεία επειδή με την σειρά του ο στρατιώτης δεν είχε περιγράψει ακριβώς το θέμα. Πηγαίνοντας για την αγγαρεία ο στρατιώτης, συνάντησε τον προμηθευτή του παλατιού και όπως ήταν θυμωμένος, έλυσε τα λουριά της καρότσας και όλα τα πράγματα χύθηκαν στον δρόμο.
Ο προμηθευτής τα έχασε και κτύπησε τον γάιδαρο επειδή δεν επιτέθηκε στον στρατιώτη.

Όσο προχωράει η κρίση και οξύνονται τα προβλήματα, τόσο και πιο ζωηρά αποτυπώνεται αυτή η ιστορία στις σχέσεις και στις συμπεριφορές μας, στρέφοντας τον ένα εναντίον του άλλου, και δεν εννοώ μόνο όσο αφορά την πολιτική κατεύθυνση του καθενός, αλλά και  τα μέλη οικογενειών, που λυγίζοντας κάτω από το βάρος των δυσκολιών, αντί να μοιράζονται το βάρος, στοχοποιούν τον η την σύντροφο τους, η ακόμα και τα παιδιά για τις επιλογές τους.

Παραδείγματος χάριν, γιατί δεν βγήκε κάποιος πιο νωρίς στην σύνταξη και τώρα δεν παίρνει ούτε εφάπαξ ούτε επικουρικά.
Γιατί κάποιος άλλος πήρε ομόλογα και τώρα που κουρεύτηκαν τα έχασε, και ποιος ξέρει πότε και εάν πάρει κάτι.
Γιατί εμπιστεύτηκε κάποιος τρίτος το χρηματιστήριο αντί να τα βάλει στο στρώμα.
Γιατί πήραν κάποιο επισφαλές δάνειο, γιατί το παιδί πήγε στο εξωτερικό για σπουδές και τώρα δεν φτάνουν και οι 2 μισθοί μαζί να καλύψουν τα έξοδα, γιατί έκαναν 3 παιδί και τώρα φορολογείται ενώ είχαν υπολογίσει στην έστω μικρή βοήθεια των επιδομάτων, και τέλος δεν έχει ο κατάλογος....

Ποιοι ήμαστε όμως εμείς στην ιστορία που καλούμαστε να πάρουμε μέρος σε ένα live παιχνίδι επιβίωσης με την Μέρκελ και το ΔΝΤ στην σκηνοθεσία και τους ντόπιους πολιτικούς ηχολήπτες και κάμερα μεν?

Αν βγει ο καθένας από το προσωπικό του πρόβλημα θα δει και αναγκαστικά θα δεχθεί ότι τελικά τίποτα δεν κάναμε λάθος. Κανένας από μας.

Υπήρχαν οι συνθήκες που ευνοούσαν ορισμένες δράσεις, υπήρχε το περιβάλλον που εγγυόταν ορισμένα αποτελέσματα.
Φταίει άραγε το χρυσόψαρο γιατί κολυμπά κυκλικά μέσα στην γυάλα? Δεν θα κολυμπούσε αλλιώς αν το δοχείο είχε άλλο σχήμα?

Είναι πολύ μεγάλο λάθος και το πιο εύκολο να ρίχνει ο ένας τα βάρη στον άλλον. Δεν είναι μόνο εύκολο, είναι και μια άμεση εκλογίκευση των αιτιών των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε, και έτσι , ενώ γίνεται πιο ανακουφιστική η όποια αποφόρτιση των συναισθημάτων μας, τόσο απομακρυνόμαστε από τους πραγματικούς λόγους απενοχοποιώντας τους πραγματικούς ενόχους.

Ας αφήσουμε έξω από τα σπίτια μας τα εχθρικά αισθήματα, ας αφήσουμε χώρο για αισθήματα κατανόησης και συμπαράστασης.Ας μην αφήσουμε την αλλαγή της γυάλας να μας μετατρέψει σε πιράνχας.



Σχόλια

Ο χρήστης ΦΛΩΡΑ είπε…
Πόσο σοφή η προσέγγισή σου στο θέμα!
Χάρηκα που έφτασα ως εδώ.
Αν θέλεις πέρνα κι εσύ από το
www.texnistories.blogspot.com

Δημοφιλείς αναρτήσεις