Σκέψεις που δεν θέλουμε να κάνουμε..για την επόμενη μέρα..

Ξημέρωσε ακόμα μια Κυριακή.
Χτες το βράδυ παρακολούθησα την παράσταση του Μουσικού Διαύλου Καρύστου με απαγγελίες κειμένων, με θέμα την καταστροφή της Σμύρνης.
Ιστορικά στοιχεία, λεπτομέρειες, προσωπικά δράματα,  αναδείκνυαν το διαχρονικά μεγαλύτερο πρόβλημα των Ελλήνων απανταχού της Γης.
Την αδυναμία των ηγετών του, την πληθώρα των δουλοπρεπών ηγεμονίσκων του την απίστευτη αλαζονεία όσων εκλέγουν κάθε φορά να τους εκπροσωπεί, την διχόνοια που πολλαπλασιάζεται σαν την μούχλα στο τυρί, όποτε υπάρχει κάποιο πρόβλημα.

Είχε η Ελλάδα υπό την προστασία της τα παράλια, και τι έκανε? Τι έκανε?

Τα έχασε.

Είχε πιο πρόσφατα μια ελπίδα για την Κύπρο. Και τι έγινε?

Αντί να χειριστεί όσο καλύτερα την κατάσταση ακόμα και να μην γινόταν  η Ένωση, έγινε η εισβολή.

Ανίκανοι τότε , ανίκανοι και τώρα.

Και τι περιμένουμε λοιπόν?
Σε ποιους στηρίζουμε τις ελπίδες μας?
Ποιους πιστεύουμε?

Το ίδιο κατεστημένο που δημιούργησε όλα αυτά, συνεχίζει να καλλιεργεί την ίδια σκέψη για την εξουσία και την ίδια δουλοπρέπεια σε διαφόρους συμμάχους.

Η Δευτέρα είναι τόσο κοντά...Τι θα γίνει αν γίνει μια ξαφνική κατάρρευση? Γιατί το έχουμε τόσο σίγουρο ότι δεν θα γίνει?  Επειδή μας το λένε οι πολιτικοί?
Τόσα μας είπαν και όλα ήταν ψέμματα...Τώρα γιατί να είναι αλήθεια?
Και ας πούμε ότι ηρεμούν τα πράγματα για λίγο..
Ποιος μας εγγυάται ότι αν μεγαλύτερες χώρες χρειαστούν βοήθεια και εμείς είμαστε πια ασύμφοροι ?
Τα σκέφτομαι, και τα ξανά σκέφτομαι και έχοντας όλη αυτήν την ιστορική εμπειρία τόσο ξεκάθαρα μπροστά μας, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι η κάθε μικρή κοινωνία να οργανωθεί έτσι ώστε αν το πρόβλημα φτάσει στην κατάρρευση να υπάρχει κάποια συγκράτηση και ανακούφιση μέχρι να ξανά οργανωθεί.

Πολλοί άνθρωποι, οι περισσότεροι, δεν θέλουν ούτε να τα ακούν αυτά, ούτε να τα σκέφτονται, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει και περίπτωση να τα χρειαστούμε τα δικά μας...μέτρα.

Τι θα γίνει αν μετά τις εκλογές της Γερμανίας και το διογκούμενο πρόβλημα της Ισπανίας και της Ιταλίας εμείς δεν έχουμε πιάσει κανέναν στόχο?
Θα αντέξει ο λαός άλλα ισοδύναμα?  Θα μας αφήσει η Ευρώπη να επιβιώσουμε με άλλη δόση χωρίς να έχουμε καλύψει τις απαιτήσεις της όταν τα εκατομμύρια των άλλων χωρών μας κάνουν να φαινόμαστε ένα αναλώσιμο πρόβλημα? ( Αυτά που γράφω τα άκουσα, 1. Ο Κουλουλόπουλος σε συνέντευξη είπε ότι η Ελληνική κυβέρνηση σε συνεννόηση με την Ευρώπη, θα μας κρατήσουν ακόμα 3,4 χρόνια το πολύ. 2.Η Αρβελέρ το είπε στον Θεοδωράκη ότι τον Σεπτέμβρη θα μας οδηγήσουν στην έξοδο, τα σημάδια δεν είναι καλά...)

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος αναγνώστης , δεν ταράχτηκε και ακόμα συνεχίζει να διαβάζει..
Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε?

Όλα ξεκινάνε από τις αρχές του κάθε τόπου. Αυτοί είναι οι κατάλληλοι να δώσουν κατευθύνσεις .

Θα διαβάσω το τι προβλέπεται για τέτοιες περιπτώσεις για να μην γράφω βλακείες...



Υστερόγραφο.
Έψαξα στο ιντερνετ αλλά δεν βρήκα ακόμα τίποτα για τον γενικότερο πληθυσμό παρά μόνο για ατομικά.
Όσο αφορά στους Δήμους, νομίζω ότι καλό θα ήταν να επισημανθεί στα χωριά η ανάγκη περισσότερων από το συνηθισμένο εκτάσεων για σοδειές ακόμα και για τρόφιμα για τα κοπάδια.
Τα κοπάδια δίνουν τροφή και η λογική του ότι , εδώ δεν έχουμε να φάμε εμείς, τα ζώα θα κοιτάξουμε? ' Το γάλα, το κρέας, το μαλλί, το τυρί, τα κοπάδια μπορεί να είναι το στήριγμα μας.
Ακόμα σοδειές από στάρι, σιτάρι, κρεμμύδια, πατάτες, που ξέρω ότι τα είχαμε εδώ παλιά αλλά όχι τόσο πια...
Δεν είμαι αγρότης δεν ξέρω πως γίνονται αυτά τα πράγματα και συγνώμη αν είμαι και τελείως εκτός θέματος....
Ακόμα σε αποθήκες του κάθε Δήμου ίσως θα έπρεπε να αποθηκεύσουμε τρόφιμα και γάλα όπως και άλλα προιόντα πρώτης ανάγκης για τον πληθυσμό.
Το θέμα δεν είναι μόνο ο καθένας μόνος του...
Τι να το κάνω να έχω μια κονσέρβα σπίτι μου και το παιδάκι δίπλα μου δεν έχει γάλα?
Πολύ δύσκολη κατάσταση....

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις