Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Το σπίτι του άστεγου έξω από την Μεγάλη Βρετανία.

Στην παράπλευρη είσοδο της Μεγάλης Βρετανίας, στην έξοδο από το μετρό, βρίσκεται το "σπίτι" ενός ξεχωριστού άστεγου.
Τον είδα την ώρα που ξυπνούσε το πρωί και συμμάζευε τις κουβέρτες και τα πράγματα του.
Τα δίπλωσε τακτικά και από πάνω έστρωσε μια άσπρη πετσέτα. Πάνω από την πετσέτα έβαλε έναν μικρότερο και έναν μεγαλύτερο χιονάθρωπο λούτρινο, ενώ δίπλα στα πόδια της καρέκλας του, άφησε ένα μπουκάλι μικρό με νερό σαν βάζο, με ένα πράσινο κλαράκι.

Συνηθίζουμε να λέμε, και είναι αλήθεια φυσικά, ότι όταν βλέπουμε τους άστεγους, μας σφίγγεται η καρδιά και λυπούμαστε βαθύτατα για την βάσανο των ανθρώπων.
Όμως, στην δική του περίπτωση, η νοικοκυροσύνη και η ευαισθησία, ο ρομαντισμός και η καλαισθησία, ήταν αυτό που ξεχείλιζε και έπνιγε όποιο άλλο συναίσθημα.

Δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι είναι δυνατόν να φανεί κάτι τέτοιο σε ένα τοσοδούλι απομεινάρι σπιτικού, σε ένα αυθαίρετο ζωής πεταμένης στον δρόμο, αλλά είναι αλήθεια.

Δεν ζητούσε ελεημοσύνη εκεί. Εκεί ήταν το σπίτι του...
Εκεί έριξε πάνω του και το αδιάβροχο όταν ξεκίνησε η βροχή, εκεί στάθηκε σαν άγαλμα, μέχρι να τελειώσει.

Συνήθως φωτογραφίζουμε εύκολα όλα αυτά που ξεχωρίζουν και οι φωτογραφίες κατακλύζουν το διαδίκτυο και περνούν στα μέσα δικτύωσης, και αυτό έκανε διακριτικά ένα φωτογράφος από την απέναντι γωνία.
Όμως, εκείνη την στιγμή, μου φάνηκε ότι ήταν σαν να άνοιγα την πόρτα σε ένα ξένο σπίτι για να φωτογραφίσω το δέντρο τους, τα παιδικά τους παιχνίδια, χωρίς την άδεια τους, μιας και τα ταπεινά του στολίδια, δεν ήταν για μας, τους θεατές περαστικούς, αλλά για αυτόν, μέσα σε νοητούς τοίχους και υποτιθέμενες σχέσεις.

Ο Άστεγος έξω από την είσοδο της Μ.Βρετανίας, θυμάται τα Χριστούγεννα και ίσως να μην έχει ούτε ένα σπίρτο για να ονειρευτεί σαν παραμύθι μια καλύτερη ζωή.
Ο άστεγος της Μ.Β, κάνει το κλαράκι στο πλαστικό μπουκάλι, δέντρο στολισμένο έτοιμο να δεχτεί τα δώρα και να μοιράσει χαρά.
Ο άστεγος έξω από την Μ.Β, κρύβει μια ψυχή σπάνια μέσα στα χαμηλωμένα μάτια, μια όρθια αξιοπρέπεια μέσα στην καμπουριασμένη πλάτη.

Μακάρι να μπορούσα να τον πάρω από το χέρι και να τον οδηγήσω κάπου που θα μπορούσε να έχει μια πιο εύκολη ζωή, με ένα κρεβάτι και ένα ζεστό στρώμα τουλάχιστον, αλλά μιας και αυτό δεν γίνεται, ίσως γίνει ένα θαύμα και διαβάζοντας κάποιος για κείνον , μπορέσει να τον βοηθήσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου