Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Τα παιδιά πρέπει να παίζουν!

Περνά, περνά η μέλισσα
Με τα μελισσόπουλα
Και με τα παιδόπουλα!
Όταν φτάσουν μπρος την καμάρα οι 2 μάνες τα ρωτούν:
-Από πού ερχόσαστε;
-Από την Κόρινθο (π.χ.)
-Και τι έχετε φορτωμένα;
-Σύκα και σταφύλια (π.χ.)
-Περάστε μέσα.


"Τα παιδιά πάνω από όλα" λέμε..
Λέμε ακόμα ότι "Κάνουμε τα πάντα για τα παιδιά μας!"


Είναι φράσεις που λέγονται εύκολα, γρήγορα, χωρίς σκέψη για το αυταπόδεικτο της πρόθεσης.


Είναι όμως πράγματι έτσι?


Αν ήταν, γιατί βαραίνουμε σήμερα τα παιδιά μας με τόσα δικά μας λάθη?


Αν 'πάνω από όλα ήταν τα παιδιά μας'  γιατί ο κόσμος των παιδιών είναι τόσο περιορισμένος μέσα στον κόσμο των μεγάλων?


Τα παιδιά δεν είναι μικροί, μεγάλοι. Είναι παιδιά. Με τελείως διαφορετικές ανάγκες, με τελείως διαφορετική σκέψη, με όλη την ζωή μπροστά τους,  αρκεί να τους δώσουμε τα εφόδια που δεν είναι άλλα από την ψυχική υγεία και πνευματική ισορροπία, να την κατακτήσουν και να στήσουν υγιής δεσμούς ανάμεσα στις μελλοντικές κοινωνίες.


Υπάρχουν πολλοί δρόμοι, έστω και χωματόδρομοι για τα αυτοκίνητα, δεν υπάρχουν όμως πια αλάνες.
Υπάρχουν πολλά σπίτια με κήπους, αλλά δεν υπάρχουν πια φιλόξενες αυλές.
Υπάρχουν πολλές οθόνες αλλά δεν γεμίζουν τα μάτια της ψυχής τους.


Τα παιδιά έχουν απόλυτη ανάγκη το παιχνίδι με άλλα παιδιά μιας και το παιχνίδι είναι ο τρόπος που οι άνθρωποι όλων πολιτισμών ανακαλύπτουν , δημιουργούν και επικοινωνούν , επειδή είναι η ουσία της ζωής και της εκμάθησης.

Ότι μαθαίνουν στα σχολεία, είναι γνώσεις που θα τους εντάξουν  στην κοινωνία κυρίως σαν εργαζόμενους, μιας και στο σχολικό πρόγραμμα φυσικά δεν φτάνει ο χρόνος που ελεύθερα ένα παιδί θα διεκδικήσει, θα μοιραστεί, θα αναγκαστεί να επιβληθεί η να ενταχθεί σε μια μικρή η μεγαλύτερη ομάδα, μέσω του παιχνιδιού.

Στα σχολεία ανακαλύπτουν πολλές γνώσεις, αλλά δεν ανακαλύπτουν τις αλήθειες του χαρακτήρα και της ψυχής τους.  Αυτές τις αλήθειες θα τις ανακαλύψει μόνο μέσα από τα παιχνίδια με τα άλλα παιδιά.
Δεν χρειάζεται βιογραφικό για να παίξει κάποιο παιδί με το παιδί μας. Το μόνο που χρειάζεται είναι η από απόσταση επιτήρηση μιας και στους καιρούς που ζούμε οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι.

Η κρίση δεν κάνει κακό μόνο στην δική μας ψυχολογία. Κάνει και των παιδιών που ακούνε για όλη αυτή την τόσο δύσκολη κατάσταση χωρίς να έχουν την ευκαιρία να ζήσουν την δική τους πραγματικότητα και να δυναμώσουν τον εαυτό τους ενάντια στις δυσκολίες.

Τις δυσκολίες που τα περιμένουν όταν μεγαλώσουν, χωρίς εν τω μεταξύ να έχουν προλάβει να αναπτύξουν τις απαραίτητες αντιστάσεις για να αντεπεξέλθουν.

Ίσως θα πρέπει να διδάξουμε ξανά τα ξεχασμένα παιχνίδια, να διεκδικήσουμε χώρους για το παιχνίδι των παιδιών μακρυά από τους επικίνδυνους δρόμους, να βρούμε χρόνο να κάτσουμε στο σκαλοπάτι να τα προσέχουμε που παίζουν, να γνωρίσουμε την γειτονιά, και τα γειτονόπουλα.

Νομίζω ότι αν αυτά που κάναμε τόσα χρόνια ήταν το 'καλύτερο για παιδιά' είναι ώρα να το σταματήσουμε, και να τα αφήσουμε μακρυά από την μιζέρια της τηλεόρασης και τα δικά μας προβλήματα να βρούνε τον δικό τους δρόμο.


Ντίλι-ντίλι-ντίλι,
ντίλι το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε ο ποντικός,
πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και η γάτα,
έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και ο σκύλος
κι έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και το ξύλο
και σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε κι η φωτιά
κι έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου