Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Έλα να μιλήσουμε αλλά...μη πεις τίποτα!!

Αυτές τις μέρες που οι οικογένειες βρίσκονται ξανά μαζί, και σε πολλές περιπτώσεις έχουν να συναντηθούν πάρα πολύ καιρό, μετά την πρώτη χαρά, έρχεται καμιά φορά και η αμηχανία.

Την αμηχανία που φέρνει η αναγνώριση της διαφωνίας, της διαφορετικής οπτικής των πραγμάτων, της άλλης πολιτικής τοποθέτησης, της διαφορετικής στάσης ζωής προς την κοινωνία η προς τον εαυτό των συμμετεχόντων σε μια κουβέντα.

Και αν τα συναισθήματα προς τα πρόσωπα κάνει έντονη την επιθυμία της διευκρίνησης και της επεξήγησης, οι επιταγές της καλής συμπεριφοράς αποτρέπουν την συνέχεια, και περιορίζεται η συζήτηση σε θέματα επιφανειακά και ευχάριστα.

Άλλωστε η συζήτηση για τον καιρό, έχει σώσει πολλές καταστάσεις σε κάθε συζήτηση.....

Είναι πράγματι μια πολύ στενάχωρη κατάσταση και είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστεί κανείς με ψυχραιμία μιας και δεν είναι στην καθημερινή μας πρακτική να αναλύουμε με επιστημονικό τρόπο, έτσι ώστε να μην γίνεται προσωπικό και ως εκ τούτου εχθρικό το κλίμα της συζήτησης.

Οι προσωπικές εμπειρίες, η πείρα της ζωής,  οι ηθικοί κανόνες της  κάθε προσωπικότητας όπως και τα συναισθήματα του ίδιου και των γύρω του, καθορίζουν όχι μόνο τις σκέψεις αλλά και τις πράξεις του κάθε ανθρώπου και σας ρωτώ,

Τι κάνει κάποιος όταν καλείται να τα αλλάξει όλα, μόνο και μόνο για να μην στεναχωρηθεί κάποιος?
Το πρώτο ερώτημα είναι, "Αλήθεια..Ποιος είναι αυτός? Έχει φέρει κάποιο νέο φως γνώσης ? Έχει φέρει κάποιο καινοτόμο τρόπο έτσι ώστε η κοινωνία να γίνει καλύτερη? Η απλά είναι ένας άνθρωπος σαν όλους εμάς που όμως θεωρεί τον εαυτό του τόσο ξεχωριστό ώστε να απαιτεί από όλους να καταπιούν ότι αντιρρήσεις μπορεί να έχουν και να αποδεχτούν την δική του οπτική στα πράγματα?


Και τι γίνεται όταν πρόκειται για τα μέλη μιας οικογένειας? Όταν ισχυριζόμαστε ότι ήμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ότι θέλουμε, μήπως εννοούμε στην πραγματικότητα ότι όχι μόνο αγνοούμε αλλά και προσβάλλουμε βάναυσα την προσωπικότητα και  τα πιστεύω τους καταπιέζοντας τους να κρύβουν ότι σκέφτονται στο όνομα της αγάπης που μας έχουν, αλλά εμείς από την άλλη να αισθανόμαστε ότι ήμαστε ελεύθεροι στο όνομα της ανοχής τους και της σιωπής?

Αν όμως επιλέξω αυτόν τον δρόμο που πληγώνει τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι αγαπώ, στο όνομα των πιστεύω μου, πόσο ειλικρινής είμαι με τον εαυτό μου?

Μήπως ενώ στην εργασία μου υπηρετώ συστήματα που ιδεολογικά είμαι αντίθετη, στην προσωπική μου ζωή κάνω την επανάσταση γιατί εκεί την κάνω χωρίς κυρώσεις ικανοποιώντας την ματαιοδοξία του επαναστάτη?

Όταν ισχυριζόμαστε ότι σεβόμαστε τις απόψεις των άλλων, αλλά δεν υπάρχει κανένα σημείο επαφής, μήπως θα πρέπει να τους αφήνουμε απ' έξω από μερικές πλευρές της ζωής μας αν και εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε υποχωρήσεις?

Υπάρχουν τόσα και τόσα ερωτήματα όταν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις που πρέπει όμως κάποια στιγμή να πάρουν μια κοινή πορεία έστω και για λίγο...Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν?

Σε αυτήν την ερώτηση πρέπει να απαντήσει ο καθένας μόνος του, γιατί προσωπικά η μόνη μου επιθυμία είναι να βρίσκει ο καθένας τις δικές του απαντήσεις, να είναι όμως οι δικές του και να μπορεί να σταθεί σε αυτές και να τις υποστηρίξει.

Εγώ τις έχω βρει τις δικές μου εδώ και χρόνια, Εδώ και πολλά πολλά χρόνια.
Δεν ήταν δύσκολο ξέρετε..Το δύσκολο ήταν μέχρι να φτάσω σε αυτές, και τις απαντήσεις μου τις έδωσε η ίδια η ζωή.
Είμαι μητέρα και σύζυγος, είναι κόρη και αδελφή, είμαι εργαζόμενη και ενήλικας.
Σε κάθε κομμάτι ποτέ δεν πρέπει να χάνουμε τον εαυτό μας αλλά να τον ανακαλύπτουμε κάθε φορά, σε κάθε μέλος αποδίδουμε τα ανάλογα και πράττουμε σύμφωνα το κοινό όφελος αλλά και την υποχρέωση.















2 σχόλια:

ΦΛΩΡΑ είπε...

Πολύ σωστή και λογική η κατάληξή σου, Σοφία μου.
Εγώ λοιπόν, επειδή επί σειράν ....36..... ετών λειτούργησα καλύπτοντας πράγματα και απόψεις για να μην στεναχωρήσω κανέναν, καταπίεσα τόσο πολύ τον άντρα μου και τα παιδιά μου και πολύ περισσότερο τον ίδιο μου τον εαυτό .... που η ζημιά ήταν ανεπανόρθωτη.
Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι, η αλήθεια είναι ότι καλύτερο, ακόμη κι αν κάποιοι δυσαρεστηθούν, και στο τέλος δεν είναι απαραίτητο, στο όνομα μιας "οικογενειακής μάζωξης" να πέφτει τόση καταπίεση.
Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι η στενή οικογένειά μας είναι τα παιδιά μας, ο σύζυγός μας και οι γονείς μας.
Όλοι οι υπόλοιποι ανήκουν σε άλλες οικογένειες και δεν είναι απαραίτητο να χαλάμε τις γιορτινές στιγμές μας, ανεχόμενοι ο ένας τον άλλο.
Μπορούμε να κάνουμε και χώρια γιορτές και μάλιστα όμορφες.

sofiascomments είπε...

ΦΛΩΡΑ,
σωστά, πολύ σωστά. και οι γονείς μας... Εμένα με εκνευρίζουν αφάνταστα οι άνθρωποι που μου μολάνε και έχουν στο μυαλό τους το παιδί που ήμουν..Λες και δεν μαθαίνει κανείς τίποτα στην πορεία!
Φιλιά!

Δημοσίευση σχολίου