Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Η Ευθύνη του Ενός.

Αν θυμάμαι καλά, ο Πλάτωνας έλεγε ότι δεν μπορεί να υπάρξει Δημοκρατία σε έναν πληθυσμό πάνω από περίπου 10000 ανθρώπων.
Σε αυτούς τους αριθμούς μπορεί να υπάρχει απόλυτη γνώση των προβλημάτων, υπάρχει ανθρώπινο δυναμικό για ιδέες και τρόπους επίλυσης των προβλημάτων, υπάρχει διαχείριση των τοπικών προβλημάτων από ανθρώπους που ξέρουν και ζουν τις καταστάσεις, υπάρχουν οι σχέσεις ζωής μεταξύ των πολιτών που μιας και επηρεάζεται άμεσα  ζωή τους, προσπαθούν για το καλύτερο σε κάθε επίπεδο.

Η πραγματικότητα του παρόντος διαψεύδει κατάφωρα τις ιδέες του Πλάτωνα και καταρρίπτει κάθε ελπίδα για μια στοιχειώδη δημοκρατική κοινωνία έστω και σε ένα τόσο μικρό πληθυσμό.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει συναίσθηση σε πολλούς από αυτούς που κατά λάθος η εξ επίτηδες βρέθηκαν να έχουν θέσεις κλειδιά και διαχειρίζονται τις τύχες μας και την τσέπη μας.

Ίσως αν έρθουν έξτρα φόροι στους ήδη βεβαρημένους, οι πολίτες θα αρχίσουν να σκέφτονται το πως συνέβη αυτό και ποιος ευθύνεται.
Φυσικά θα αναζητήσουν την ευθύνη στους πιο προβεβλημένους της κοινωνίας.
Είναι όμως έτσι?
Ήμαστε ειλικρινής με τον εαυτό μας?
Σε κάθε ομάδα η ευθύνη δεν μοιράζεται?
Σε κάθε κοινωνία που η λογική δεν μιλά, ο παραλογισμός δεν θριαμβεύει?
Όταν γίνεται κάποιο πρόβλημα μοχλός εξυπηρέτησης , τουλάχιστον εγωιστικών κινήτρων, δεν είναι κατακριτέο?
Όταν καλούμαστε να διαλέξουμε και τα κριτήρια μας είναι λάθος ,δεν είναι ευθύνη δική μας όταν το μικρό μας λάθος γίνεται ένα τεράστιο συλλογικό στο τέλος?

Το μόνο που καταλαβαίνουν αμέσως και εύκολα όλοι είναι το σύνολο που πρέπει να πληρώσουν στους λογαριασμούς. Σε αυτούς τους καιρούς που ζούμε όμως, εκτός από τον λογαριασμό, θα πληρώσουμε και το μάρμαρο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου