Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Καπνίζοντας τα λουκάνικα!

Νύχτα.
Μαύρη νύχτα. Πηχτό σκοτάδι να το κόψεις με το μαχαίρι.
Κρύο.
Πολύ κρύο. Διαπεραστικό κρύο του χιονιά.
Αέρας.
Πολύ αέρας. Σήκωνε και τις πέτρες και προσκυνούσανε τα δέντρα.

Εκείνη την νύχτα, στην ερημιά του κάμπου, το τζάκι κάπνιζε. Κάπνιζε τα λουκάνικα, κάπνιζε και μας.
Άνοιγες την πόρτα και ο αέρας πάγωνε τα πάντα, έκλεινες την πόρτα, η κάπνα σε έπνιγε να σκάσεις.

Δεν έφτανε που κάπνιζε το τζάκι, που δεν μπορούσαμε να ανοίξουμε και την πόρτα, κόπηκε και το ρεύμα...
Σκοτάδι πάνω, σκοτάδι κάτω, σκοτάδι μέσα, σκοτάδι παντού, με την φωτιά στο τζάκι να λιγώνεται να σβήσει και τα λουκάνικα να έχουν τον ακάπνιστο.
Η μάνα μου με πείσμα να προσπαθεί να την αναστήσει, να μας ηρεμήσει, να προσέχει μην της αρπάξουν τα λουκάνικα που κρέμονταν μέσα στο τζάκι.

Μετά από αρκετή ώρα ο αέρας σαν να κόπασε, και το χιόνι άρχισε να πέφτει.

Το τζάκι ξαναφτιάχτηκε, και άλλα πολλά λουκάνικα έγιναν από τότε, αλλά εκείνη η παράξενη νύχτα θα μείνει για όσο ζω αξέχαστη γιατί παρόλες τις αναποδιές γελάσαμε πολύ όλοι μαζί, ίσως και για αυτό έβρισκε το κουράγιο η μάνα μου να αναστήσει την φωτιά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου