Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

Μετά από καιρό, να πούμε μια κουβέντα..

Τσα!! Καλημέρα βρε!
Τι χαμπάρια? Πως πάτε? Καλά?
Μας έλιωσε η ζέστη. που λέει ο λόγος γιατί τα κιλά είναι στην θέση τους, αυτό το καλοκαίρι.

Που λέτε αναγνώστες, όλο αυτόν το καιρό με ρωτάτε το γιατί έκλεισα το μπλόγκι και κόσμος που ούτε το φανταζόμουν, μου λέει ότι διάβαζε τις αράδες μου..

Αισθάνομαι μια υποχρέωση λοιπόν να πω το γιατί αν και δεν είναι εύκολο, η αλήθεια είναι, γιατί η έκθεση με ταλαιπώρησε αρκετά, από την άλλη, όλοι οι φίλοι αναγνώστες αξίζουν μια ειλικρινή εξήγηση.
Ε, τώρα θα την διαβάσουν και οι υπόλοιποι, αλλά τι να κάνουμε...

Από καιρό αισθανόμουν ότι δεν μπορούσα να κάνω τους άλλους να γελάνε, και το τελευταίο που θέλω είναι τα γραπτά να μοιάζουν με γκρίνια, η με αναπαραγωγή κακών ειδήσεων και σχολείων...

Άλλος λόγος είναι το αδιέξοδο που με οδηγούσαν όλα τα θέματα που με απασχολούσαν στο μπλόγκ.
Τρίτος λόγος και σοβαρός, είναι η αρνητική αντιμετώπιση, έως και εχθρική σε μερικά ζητήματα.

Δεν το έχω αυτό το υπεράνω αναγνώστη..Τι να κάνω? Δεν μπορώ τις βαρβαρότητες και τις χοντράδες...

Τέταρτος λόγος, είναι η συνεχής αναφορά στο κατά πόσο τα γραφόμενα μπορεί να επηρεάζουν την δουλειά μου. Μια , δυο , τρεις, και άρχισα να σκέφτομαι πολύ σοβαρά μήπως έχουν δίκιο.
Οι προτεραιότητες μου είναι οι εξής. Οικογένεια, δουλειά, και μετά όλα τα άλλα.. Δεν μπερδεύω ποτέ αυτήν την σειρά και για τίποτα..

Πέμπτος λόγος και η σταγόνα που λένε, είναι ένα μέηλ για μια ανάρτηση..Με έκανε, μια δεκάρα, που λέμε και στο χωριό μας, και κατά την γνώμη μου άδικα, από κάποιο ανώνυμο σάιτ.(Μη πάει ο νους σας στους συνήθεις υπόπτους αμέσως!!)

Έχουμε την κρίση που μας έχει αλλάξει τα πέταλα, έχουμε τις δουλειές, έχουμε τόσες τύφλες, νάχουμε και τα παρελκόμενα του να μιλάς ...δεν λέει...

Εν τω μεταξύ, το γράψιμο δεν το εγκατέλειψα.Απλά γράφω  σε άλλο μπλογκ που δεν το ξέρει κανείς από τους καλοθελητές ...Λίγοι αναγνώστες, αλλά δεν με ενοχλεί καθόλου μιας και ποτέ η μεγάλη αναγνωσιμότητα δεν ήταν ο σκοπός..
Το Sofiascomments έχει ταυτιστεί, ας πούμε, με τα κοινά. και ίσως κάποτε ξανανοίξει για αυτά...

Διαβάζω το τι γίνεται, δεν γράφονται και πολλά η αλήθεια είναι, και μούρχονται κάτι ιδέες που λέω, πλάκα θα είχε τώρα να τα έγραφα να γελάγαμε παρέα, αλλά μετά ..λέω, δεν βαριέσαι...πάλι θα στεναχωρεθείς...

Αυτά λοιπόν, για να μην έχετε απορίες και καλό κουράγιο στις δυσκολίες που περνάμε και που μας περιμένουν...