Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Ξεδικλώνω με την καρδιά μου!

Ελληνίδα επιστήμονας στο Τορόντο, ανακάλυψε ότι μπορείς να ξεκλειδώσεις οποιαδήποτε συσκευή με τον χτύπο της καρδιάς.!!

Έφτιαξαν ένα λογισμό όπου ακούει τον μοναδικό χτύπο της καρδιάς κάθε ανθρώπου, και ανταποκρίνεται στον χρήστη.

Απλά λοιπόν, ακουμπώντας μια συσκευή, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα που χρειάζεται να κτυπήσει η καρδιά μας , η συσκευή ανοίγει!

Τέρμα τα κλειδιά, τα δακτυλικά αποτυπώματα, η ίριδα του ματιού!

Απίστευτα πράγματα!! Απίστευτα αλλά αληθινά!



Μακάρι να ίσχυε και για τους ανθρώπους...Αλλά δυστυχώς αλλιώς χτυπάει η καρδιά, αλλιώς το μυαλό πολλές φορές μέσα στον ίδιο άνθρωπο, πόσο μάλλον να συντονίσεις μυαλό και καρδιά ανάμεσα σε πολλούς...

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

Ο Θεός και η Τρόικα..

Μια υπουργός της Γερμανίας έκανε πρόταση να λέμε τον Θεό, το Θεό, δηλαδή ουδέτερο, γιατί δεν έχει φύλο λέει και είναι κατά της ισότητας!!
Το Θεό να βάλει το χέρι του, αλλά το μόνο που θα κάνει θα είναι να ρίξει δέκα φάσκελα νάχουμε να πορευόμαστε.

Με την ίδια λογική να αλλάξει και Η ΤΡΟΙΚΑ στο ΤΟ ΤΡΟΙΚΑ, γιατί επίσης είναι κατά της ισότητας τόσο κακό να είναι γένους θηλυκού...

Για κάτσε μαντάμ, ο Θεός σε πείραξε και ασχολείσαι με το άρθρο, τη στιγμή που τόσα και τόσα γίνονται σε όλα τα γένη?

Αυτοί οι άλλοι αριστεροί, γιατί οι κανονικοί ασχολούνται με τα κοινά, όλο ο νους τους τρέχει κατά πως θα την βγούνε στα θεία και θα πούνε εξυπνάδες.

Το ένα τους βρωμάει το άλλο τους ξινίζει, ψάχνουν να βρουν την τρίχα στο ζυμάρι για να μην φάνε το ψωμί, ενώ όλα τα άλλα τα καταπίνουν αμάσητα.

Δεν με νοιάζει που δεν πιστεύουν, δικαίωμα τους είναι, αλλά με πειράζει που κάνουν σαν τους Γιαχοβάδες και θέλουν να σου αλλάξουν και σένα την πίστη, και σε συνάρτηση με την πολιτική να μας αλλάξουν την πίστη γενικώς.

Και αφού δεν  πιστεύουν τι τους πειράζει πως λέμε εμείς τον Θεό, το λεμόνι, την Γη και το σύννεφο, τον σταυρό και την προσευχή.?

Τα άρθρα είναι το πρόβλημα της μαντάμ, η τελεία της πρότασης και όχι το τι υπάρχει σε όλο το ενδιάμεσο....

Να λέμε το Τρόικα, η , Ο Τρόικας, και ας έχει κάμποσες γυναίκες μέσα που φέρονται σαν γαιδούρες ξεσαμάρωτες και ξενηστικωμένες και θέλουν να φάνε το φαί το δικό μας.

Δεν μπορώ! Νευρίασα! Μέρα που είναι, λίγο πριν αλλάξει Ο Χρόνος, η να πούμε ΤΟ χρόνο, και έρθει Η πρωτοχρονιά, η Ο πρωτοχρονιάς!

Η γλώσσα πάει στην αλήθεια, και φανερώνει αυτό που δεν λες όταν την μετράς την σκέψη σου να βγει περιποιημένη και στρογγυλή. Φαίνεται αυτό που σε ταλανίζει μέσα  σου και δεν τολμάς να το πεις στα κανονικά σου. Έτσι και αυτοί  βάφτισαν  Τον Θεό αρσενικό, γιατί τότε κουμάντο κάνανε τα αρσενικά πάνω στην Γη, και την Γη, την κάνανε γυναίκα που γεννάει τα πάντα..

Γυναίκες κάνανε και τις μεγάλες καταιγίδες και δίνουν γυναικεία ονόματα ΣΤΙΣ καταστροφές..
Παραξηγιέμαι και γω, αλλά και τι να κάνω!! Δεν θα λέω πια Ο τυφώνας Κατρίνα, γιατί δεν πάει κιόλας, θα τον λέω Ο Τυφώνας Μήτσος, που ταιριάζουν και τα άρθρα.

Την Τρόικα θα την λέω Το Τρόικα μιας και έχει και άντρες μέσα και γυναίκες, και από τους άλλους που είναι χαρούμενοι και πιστεύω να εκτιμήσουν την αλλαγή του άρθρου.

Ωραίους υπουργούς βάζει η Μέρκελ, να τους χαίρεται , αλλά θα αλλάξω και το όνομα της Μέρκελ και θα την λέω, ΤΟ ΣΑΚΚΑΚΙ.

Ο Θεός να μας φυλάει με τα κουφά που ακούμε κάθε μέρα, και αν θέλει να ξέρει η κυρία υπουργός, Η ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ, είναι γένους θηλυκού και έχει και πιο πολλούς μέσα!!

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Στην αίθουσα αναμονής......μαθήματα διατροφής..!

Ένας τόπος που ακούς πολύ ενδιαφέροντα πράγματα είναι οι αίθουσες αναμονής διάφορων ιατρίων.
Ετσι λοιπόν και σήμερα ενώ ήταν η τρίτη, ανεπιτυχής, προσπάθεια να γράψω μια συνταγή, ανταμοίφθηκα με έναν πολύ χαριτωμένο αλλά και διασκεδαστικό διάλογο ..

Έχουμε λοιπόν, ένα κύριο που δεν είναι και μεγάλος, μόλις 80, να παραπονείται σε διπλανή κυρία για το βάρος του, αφού "Πράγματι, δεν τρώει και πολύ απλά κάνει μια ένεση κορτιζόνης, και για αυτό έχει...πριστεί τόσο..
Χαμογέλασα και κάπως έπρεπε να το δικαολογήσω και του είπα, "Καλέ μου κύριε, η κορτιόνη φουσκώνει όλο το σώμα, όχι μόνο το στομάχι "και τον κοίταξα με νόημα, ενώ αυτός κοίταξε το στομάχι του που σχεδόν ακουμπούσε τον καναπέ..

Ήταν πράγματι ένας πολύ γλυκούλης κύριος και πολύ κοντούλης, έτσι ώστε το πάχος να δείχνει περισσότερο από ότι θα έδειχνε σε έναν ψηλότερο.

Η διπλανή κυρία, του είπε ότι η ζάχαρη παχαίνει και τον ρώτησε πόσο ζάχαρη βάζει στον καφέ..

"Εεεε, στον καφέ βάζω, 3 κουταλιές, αλλιώς δεν μπορώ να τον πιω.." παραδέχθηκε και χαμογέλασε ένοχα, και συνέχισε,,' "Εεεε,δεν θα πιω και έναν το απόγευμα.?..αλλά δεν τρώω πολύ..τι να κόψω πια!"

"Να κόψετε την ζάχαρη και το αλάτι κάνει πολύ κακό!' συνέχισε η κυρία με συμπόνοια...ενώ ο κύριος της απάντησε , λες και μόλις τότε κατάλαβε το πόσο αλάτι έβαζε στο φαγητό..
"Ναι, ναι , τώρα που το λέμε, τώρα τρώω πιο πολύ αλάτι από ότι όταν ήμουν πιο νέος...βάζω,,,ουυυυυ"

Σε αυτό το σημείο η γυναίκα του, που τόση ώρα δεν είχε βγάλει άχνα, αναστέναξε και σταύρωσε τα χέρια..."Τι περισσότερο που το ασπρίζεις το πιάτο" και δεν ακούει...μας εκμυστηρεύτηκε απολογητικά..

'Μα κύριε μου, κάτι θα τρώτε που δεν πρέπει πάρα πάνω,,,δεν γίνεται από μόνο του το πάχος" τον παρότρυνα να συνεχίσει..
'"Ε,,,,να μου αρέσουν τα τηγανητά, τρώω όμως χόρτα.."
"Καλό κάνουν τα χόρτα" του απάντησε η κυρία, και ο κύριος συνέχισε με περισσότερο θάρρος ..
"τηγανητά!"

"ΩΩΩΩ", κάναμε όλοι στο σαλόνι!  "Τηγανητά χόρτα!"

"Με αυγά!"

Όλοι εμείς.."Παχαίνουν"

Ο κύριος.." με πολύ τυρί! και λουκάνικο!"

Η γυναίκα του ανακάθισε στον καναπέ και με πληγωμένο βλέμμα μας απολογήθηκε ότι δεν φταίει αυτή, αλλά η επιμονή του να υπάρχει στο σπίτι ένα γλυκό, ένα νερατζάκι, ένα κυδώνι για μετά το φαγητό..
Το βλέμμα του γλυκούλη κυρίου άστραψε όπως των μικρών παιδιών, και παραδέχθηκε την αγάπη του για τα γλυκά, και ότι
"και μετά το φρούτο θέλω το γλυκό μου και το σοκολατάκι, αυτό με το χρυσόχαρτο, και δεν παίρνω μόνο ένα..!"
"Τι μόνο ένα! " ξεσπάθωσε η γυναίκα του "Με τις χούφτες τα παίρνει!"

Αυτή η τελευταία παραδοχή, μας άφησε όλους με το στόμα ανοικτό, και δεν έκλεισε και αμέσως γιατί ο κύριος μας ενημέρωσε ότι "Δεν θα πάω και στην ταβέρνα? Δεν θα πάω στο καφενείο?"

Η γυναίκα του κούνησε το κεφάλι με καρτερία, δαγκώθηκε και λίγο, εκεί στην άκρη του κάτω χείλους, χαίδεψε τον σταυρό που φορούσε , ίσως έκανε κάποια ευχή από μέσα της, και σηκώθηκε να πάνε στην γιατρό μιας και είχε έρθει η ώρα τους...

Μακάρι να είναι καλά ο άνθρωπος και να  περάσει πολλά ακόμα χρόνια με τις απολαύσεις που του αρέσουν και πάντα οι εξετάσεις να είναι καθαρές.!!

Έλα να μιλήσουμε αλλά...μη πεις τίποτα!!

Αυτές τις μέρες που οι οικογένειες βρίσκονται ξανά μαζί, και σε πολλές περιπτώσεις έχουν να συναντηθούν πάρα πολύ καιρό, μετά την πρώτη χαρά, έρχεται καμιά φορά και η αμηχανία.

Την αμηχανία που φέρνει η αναγνώριση της διαφωνίας, της διαφορετικής οπτικής των πραγμάτων, της άλλης πολιτικής τοποθέτησης, της διαφορετικής στάσης ζωής προς την κοινωνία η προς τον εαυτό των συμμετεχόντων σε μια κουβέντα.

Και αν τα συναισθήματα προς τα πρόσωπα κάνει έντονη την επιθυμία της διευκρίνησης και της επεξήγησης, οι επιταγές της καλής συμπεριφοράς αποτρέπουν την συνέχεια, και περιορίζεται η συζήτηση σε θέματα επιφανειακά και ευχάριστα.

Άλλωστε η συζήτηση για τον καιρό, έχει σώσει πολλές καταστάσεις σε κάθε συζήτηση.....

Είναι πράγματι μια πολύ στενάχωρη κατάσταση και είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστεί κανείς με ψυχραιμία μιας και δεν είναι στην καθημερινή μας πρακτική να αναλύουμε με επιστημονικό τρόπο, έτσι ώστε να μην γίνεται προσωπικό και ως εκ τούτου εχθρικό το κλίμα της συζήτησης.

Οι προσωπικές εμπειρίες, η πείρα της ζωής,  οι ηθικοί κανόνες της  κάθε προσωπικότητας όπως και τα συναισθήματα του ίδιου και των γύρω του, καθορίζουν όχι μόνο τις σκέψεις αλλά και τις πράξεις του κάθε ανθρώπου και σας ρωτώ,

Τι κάνει κάποιος όταν καλείται να τα αλλάξει όλα, μόνο και μόνο για να μην στεναχωρηθεί κάποιος?
Το πρώτο ερώτημα είναι, "Αλήθεια..Ποιος είναι αυτός? Έχει φέρει κάποιο νέο φως γνώσης ? Έχει φέρει κάποιο καινοτόμο τρόπο έτσι ώστε η κοινωνία να γίνει καλύτερη? Η απλά είναι ένας άνθρωπος σαν όλους εμάς που όμως θεωρεί τον εαυτό του τόσο ξεχωριστό ώστε να απαιτεί από όλους να καταπιούν ότι αντιρρήσεις μπορεί να έχουν και να αποδεχτούν την δική του οπτική στα πράγματα?


Και τι γίνεται όταν πρόκειται για τα μέλη μιας οικογένειας? Όταν ισχυριζόμαστε ότι ήμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ότι θέλουμε, μήπως εννοούμε στην πραγματικότητα ότι όχι μόνο αγνοούμε αλλά και προσβάλλουμε βάναυσα την προσωπικότητα και  τα πιστεύω τους καταπιέζοντας τους να κρύβουν ότι σκέφτονται στο όνομα της αγάπης που μας έχουν, αλλά εμείς από την άλλη να αισθανόμαστε ότι ήμαστε ελεύθεροι στο όνομα της ανοχής τους και της σιωπής?

Αν όμως επιλέξω αυτόν τον δρόμο που πληγώνει τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι αγαπώ, στο όνομα των πιστεύω μου, πόσο ειλικρινής είμαι με τον εαυτό μου?

Μήπως ενώ στην εργασία μου υπηρετώ συστήματα που ιδεολογικά είμαι αντίθετη, στην προσωπική μου ζωή κάνω την επανάσταση γιατί εκεί την κάνω χωρίς κυρώσεις ικανοποιώντας την ματαιοδοξία του επαναστάτη?

Όταν ισχυριζόμαστε ότι σεβόμαστε τις απόψεις των άλλων, αλλά δεν υπάρχει κανένα σημείο επαφής, μήπως θα πρέπει να τους αφήνουμε απ' έξω από μερικές πλευρές της ζωής μας αν και εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε υποχωρήσεις?

Υπάρχουν τόσα και τόσα ερωτήματα όταν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις που πρέπει όμως κάποια στιγμή να πάρουν μια κοινή πορεία έστω και για λίγο...Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν?

Σε αυτήν την ερώτηση πρέπει να απαντήσει ο καθένας μόνος του, γιατί προσωπικά η μόνη μου επιθυμία είναι να βρίσκει ο καθένας τις δικές του απαντήσεις, να είναι όμως οι δικές του και να μπορεί να σταθεί σε αυτές και να τις υποστηρίξει.

Εγώ τις έχω βρει τις δικές μου εδώ και χρόνια, Εδώ και πολλά πολλά χρόνια.
Δεν ήταν δύσκολο ξέρετε..Το δύσκολο ήταν μέχρι να φτάσω σε αυτές, και τις απαντήσεις μου τις έδωσε η ίδια η ζωή.
Είμαι μητέρα και σύζυγος, είναι κόρη και αδελφή, είμαι εργαζόμενη και ενήλικας.
Σε κάθε κομμάτι ποτέ δεν πρέπει να χάνουμε τον εαυτό μας αλλά να τον ανακαλύπτουμε κάθε φορά, σε κάθε μέλος αποδίδουμε τα ανάλογα και πράττουμε σύμφωνα το κοινό όφελος αλλά και την υποχρέωση.















Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΛΑΙΑ ΛΑΙΚΑ


Ευχές Πετσή και στην Καρυστία?



Δεν μπορώ να μην συγχυστώ- γιορτάρες μέρες- δεν μπορώ!!
Είδα στο φέις την κάρτα και θα ήθελα να συμπληρώσω την κάρτα εκεί που λέει,
" Η νέα χρονιά να αποτελέσει και νέα αρχή για το τόπο και τους πολίτες"

Η νέα χρονιά να αποτελέσει και νέα αρχή για το Νοσοκομείο και τους πολίτες, με απομάκρυνση των σκουπιδιών και νέο στέγαστρο όπως επίσης να τελειώσει η ανάπλαση που έμεινε τσιμενταρισμένη.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 70 ΜΕ ΤΗΝ ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ-ΚΑΡΥΣΤΙΑ


Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Ξημερώνουν Χριστούγεννα!

Ξημερώνει Χριστούγεννα.
Μια ξάστερη νύχτα, με τα αστέρια γιρλάντες στο σκοτεινό δέντρο του Ουρανού.
Μια νύχτα ήσυχη, ακίνητη.
Τι να δείχνει άραγε?
Νωθρότητα η ετοιμότητα?
Αδιαφορία η προσμονή?


Οι ώρες περνούν και η ελπίδα έρχεται μαζί με το πρώτο βαθύ μπλε της αυγής.
Οι πρώτες αχτίνες φωτίζουν μια νέα μέρα.
Μια νέα μέρα που γίνεται μια νέα εποχή, πάντα τόσο διαφορετική από την προηγούμενη και ας τις χωρίζει μόνο μια λεπτή φέτα φεγγαριού.

Ξημερώνει Χριστούγεννα,
η επόμενη μέρα θα είναι καλύτερη,
η επόμενη εποχή για είναι πιο ουσιαστική,
η ζωή θα μας μάθει ξανά το όνομα της.

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Γράμματα των παιδιών στον Άγιο Βασίλη.

Αγαπητέ μας Άγιε Βασίλη, θα θέλαμε πάρα πολύ από σένα να ξεπεράσει η Ελλάδα την Οικονομική Κρίση και να μην υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι φτωχοί και αβοήθητοι, να χάνουν την ζωή τους ζητιανεύοντας στους δρόμους. Θα θέλαμε επίσης για μας, ένα καφέ και μαύρο άλογο και ένα PS VITA.
Με πολύ αγάπη Κωσταντίνος Σ. και Κωσταντίνος Μ.
Κάρυστος Ευβοίας.

Αγαπητέ Άι- Βασίλη η Χαρά θα ήθελε για τα Χριστούγεννα να της φέρεις ένα ποδήλατο. Θα ήθελε να αλλάξει η Φύση , να μην έχει τόσα σκουπίδια και να είχε πιο πολύ πράσινο.
Η Γιωργία θα ήθελε να της φέρεις μια κούκλα με πολλά ρούχα. Θα ήθελε να αλλάξει την Φύση, να έχει πολύ πράσινο,να μην υπάρχουν πολλά σκουπίδια και να μην βάζουν φωτιά στα δάση.
Η Ελευθερία θα ήθελε να της πάρεις ένα ποδήλατο και να μην αφήνουν τα σκουπίδια τους στους δρόμους.
Ο Αντώνης θα ήθελε ένα τετραπλάσιο MONSUNO. Θα ήθελε για την φύση να μην βάζουν φωτιές στα δάση και να μην βρίζουν οι άνθρωποι.
Χαρά, Γιωργία, Ελευθερία, Αντώνης.

Αγαπητέ Αι- Βασίλη, εμείς θα θέλαμε όλα τα παιδιά να είναι υγιή, τα αυτοκίνητα να μην μολύνουν τα δάση, να μην υπάρχουν κακοποιοί και κλέφτες, να μην κόβουν τα δέντρα,τα λουλούδια και όλα τα σχετικά.
Ευχόμαστε να μην υπήρχε σχολεία, να ήταν η ώρα της γυμναστικής, το διάλλειμμα και η Ευέλικτη Ζώνη.
Να είναι καλά όλος ο κόσμος και κυριότερα, όσοι δεν έχουν καλή ζωή, υγεία σε όλους και καθαρό περιβάλλον.
Για μένα θα ήθελα το play station και το PES 2013 .
Καλά Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στα άτομα με ειδικές ανάγκες και στην Αφρική, και εύχομαι να πραγματοποιηθεί το όνειρο κάθε ανθρώπου.
Θοδωρής Ρ. Παναγιώτης Ζ. και Μανώλης Κ.






Καπνίζοντας τα λουκάνικα!

Νύχτα.
Μαύρη νύχτα. Πηχτό σκοτάδι να το κόψεις με το μαχαίρι.
Κρύο.
Πολύ κρύο. Διαπεραστικό κρύο του χιονιά.
Αέρας.
Πολύ αέρας. Σήκωνε και τις πέτρες και προσκυνούσανε τα δέντρα.

Εκείνη την νύχτα, στην ερημιά του κάμπου, το τζάκι κάπνιζε. Κάπνιζε τα λουκάνικα, κάπνιζε και μας.
Άνοιγες την πόρτα και ο αέρας πάγωνε τα πάντα, έκλεινες την πόρτα, η κάπνα σε έπνιγε να σκάσεις.

Δεν έφτανε που κάπνιζε το τζάκι, που δεν μπορούσαμε να ανοίξουμε και την πόρτα, κόπηκε και το ρεύμα...
Σκοτάδι πάνω, σκοτάδι κάτω, σκοτάδι μέσα, σκοτάδι παντού, με την φωτιά στο τζάκι να λιγώνεται να σβήσει και τα λουκάνικα να έχουν τον ακάπνιστο.
Η μάνα μου με πείσμα να προσπαθεί να την αναστήσει, να μας ηρεμήσει, να προσέχει μην της αρπάξουν τα λουκάνικα που κρέμονταν μέσα στο τζάκι.

Μετά από αρκετή ώρα ο αέρας σαν να κόπασε, και το χιόνι άρχισε να πέφτει.

Το τζάκι ξαναφτιάχτηκε, και άλλα πολλά λουκάνικα έγιναν από τότε, αλλά εκείνη η παράξενη νύχτα θα μείνει για όσο ζω αξέχαστη γιατί παρόλες τις αναποδιές γελάσαμε πολύ όλοι μαζί, ίσως και για αυτό έβρισκε το κουράγιο η μάνα μου να αναστήσει την φωτιά.

Στον τρύγο κάποτε και νέοι αγρότες...


Είναι απίστευτο το πόσες μνήμες ανασκαλεύονται μέσα από τους διαλόγους που γίνονται στις Γεύσεις της Εύβοιας...Έτσι και γω θυμήθηκα τότε που πήγαινα στον τρύγο και ορκίστηκα πια να μην ξαναπάω ποτέ πια .....
Τώρα μοιράζουνε γη σε νέους αγρότες και είδα έναν σε ένα ρεπορτάζ να παραπονιέται λέει γιατί η γη που του δώσανε δεν είχε νερό και είχε πέτρες και το έδαφος δεν είναι καλλιεργήσιμο!
Καινούργιο συκώτι  έκανα από το γέλιο!
Ποιος τους είπε ότι τα κτήματα όλα έχουν νερό και η γη είναι καθαρή και ξεβοτανισμένη να περιμένει αυτούς τους νέους αγρότες που νομίζουν ότι είναι όπως στην διαφήμιση?

Η ζωή του αγρότη είναι σκληρή, η ζωή του κτηνοτρόφου είναι αγροτικές φυλακές που δεν μπορείς ούτε να αρρωστήσεις...

Αν ήταν τόσο καλή θα έκαναν τόσες θυσίες οι αγρότες να διώξουν τα παιδιά τους? Μήπως είχαν τότε ΕΛΓΑ και επιδοτήσεις ? 
Δύσκολη ζωή, αλλά τίμια και αξιοπρεπή ..Δεν φέρνανε την φτώχεια σαν δικαιολογία για παραβατική συμπεριφορά όπως την δικαιολογούν τώρα..
  
Για μας η αγροτική ζωή ήταν μόνο ένα παράθυρο σε έναν άλλο άγνωστο κόσμο, όμως αυτό που έβλεπα μέσα σε αυτό το παράθυρο ήταν κάτι πολύ σκληρό και απορούσα με την όψιμη αγάπη του πατέρα μου για την γη. 
Το μυστικό είναι η επιλογή. Να είσαι κοντά της επειδή το θέλεις, και μακάρι όσοι διαλέγουν να γυρίσουν κοντά της, να την αγαπούν τόσο όσο χρειάζεται για να αντέξουν τις δυσκολίες της.






 Μνήμες από τον τρύγο στην διάλεκτο μας.
...τότενες στον τρύγο, φορτώναμε τα λόγατα και που περιμέναμε το φορτηγό να φορτώσει τρώγαμε με τάλογο απο την ίδια κόφα και δεν παθαίναμε τίποτις ..δεν υπάρχανε τότες μικρόβια μαθές η αλλάξανε άντερα οι ανθρώποι και δε το πήραμε χαμπάρι?...Σαν τα λάγια καθόμουσταν μες τον ήλιο και περνούσαν κάτι ξένοι να μας βγάλουν φωτογραφίες γιατί ήτουνε λεέι "γραφικό" και "τι ωραία που περνούσαμε" 'Ελα κάτσ εσύ διπλωμένος να τρυγάς μια το τσαμπί και μια το δάκτυλο να σου πω γω τι ωραία που είναι. Να διπλώνει η μέση και να κτυπάν οι πόνοι όπου υπάρχει άκρη και να μη μπορείς να σταθείς ούτε ορθός ούτε ξαπλωτός ούτε ανακούρκοδα...Να κάτσεις να σφαιδώσεις κομμάτι φαγητό και οι μύγες νάναι σύννεφο οι σφύγγες κοπάδι και οι αφορεσμένοι οι εργάτες να πίνουν τον αγλέορα από το κρασί και να μην σηκώνουντε μετά με τίποτις να βγει το έργος, και όλο κατσίκι, κατσίκι, πάφα πούφα, όλη την ώρα, και να τρέχουμε μεις πιο γρήγορα μπας κα ιφιλοτιμηθούνε οι ανεπρόκοποι να κουνήσουν. Βλέπεις τότενες δεν είχαμε τσι αλβανούς πακιστάνους και άλλους και ντροπής πράματα να μαλώνεις γειτόνους και γνωστούς...

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Εμφάνιση του κ.Πετσή στην χθεσινή συνεδρίαση της ΠΕΔ Στερεάς.

 

 

 Σας παρακαλώ πατριώτες,

αν κάποιος από σας συμμετέχει σε τέτοιες συνεδριάσεις και συναντά τον κ.Ηλία, να του θυμίσει ότι μας έχει αφήσει αμανάτι κάτι μπάζα στο προαύλιο του Νοσοκομείου, ένα ξηλωμένο στέγαστρο, κάτι άχτιστα τοιχία και κλπ , ξέρει αυτός.

Αν σας πει ότι τώρα δεν έχει καμιά δουλειά με το νοσοκομείο μας, να του πείτε ότι και μια γκαρσονιέρα να νοικιάσεις που λέει ο λόγος, στο συμβόλαιο λέει ότι όταν φεύγεις πρέπει να τη παραδώσεις όπως την πήρες, όχι ολόκληρο Νοσοκομείο!!


Και αυτή είναι η τοποθέτηση μου εκ μέρους (φαντάζομαι) και πολλών άλλων.

 

 

 

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Τοποθέτηση του Ηλία Πετσή στη χθεσινή συνεδρίαση της ΠΕΔ Στερεάς

Η Στερεά Ελλάδα αποτελεί κοινό τόπο όλων μας και κάθε συζήτηση που αφορά στα έργα υποδομών και δικτύων πρέπει να μας απασχολεί συνολικά.
Ο διαμήκης άξονας της Εύβοιας σε συνδυασμό με τον εθνικής σημασίας λιμένα της Κύμης και τα πορθμεία Αιδηψού-Αρκίτσας,Αγιοκάμπου-Γλύφας πρέπει να είναι κυρίαρχα θέματα στην ατζέντα μας.
Οτι δίνει προστιθέμενη αξία στην Εύβοια δίνει προστιθέμενη αξία και στην Στερεά.
Η Εύβοια ως πύλη μας στο Αιγαίο πρέπει να αποκτήσει προσβασιμότητα και προσπελασιμότητα ώστε να εξελιχθεί σε πολλαπλό κόμβο της Περιφέρειας αλλά και της Χώρας.
You might also like:

Παράδοση και καταγραφή...

Έχουμε συνηθίσει, χρόνια τώρα, να τιμούμε τα ήθη και τα έθιμα της ιδιαίτερης πατρίδας μας, και της Πατρίδας γενικότερα.
Όσο η παγκοσμιοποίηση προχωρά σε μια ισοπεδωτική ομογενοποίηση των λαών, τόσο οι κοινωνίες μικρές και μεγάλες αισθάνονται έστω και υποσυνείδητα την ανάγκη να συσπειρωθούν να οριοθετήσουν τις εκφράσεις τους ,να προσανατολίσουν την συμπεριφορά τους προς τα κει που ξέρουν ξεκάθαρα ότι  προέρχονται και ανήκουν ,και όχι σε ένα χαοτικό κόσμο που με το πρόσχημα της πολυτισμικότητας, προωθεί παγκόσμια πρότυπα τρόπου ζωής, που δεν μπορούν να καλύψουν τις πνευματικές ανάγκες των ανθρώπων.

Καταγράφουμε τα έθιμα και τα αναβιώνουμε πανηγυρικά. Μαθαίνουμε τους χορούς και μυούμε την νεολαία σε βήματα που μας πηγαίνουν ακόμα και χιλιάδες χρόνια πίσω στον χρόνο.
Εκθέτουμε τα ρούχα και με περηφάνια δείχνουμε τις δεξιότητες και την τέχνη των παλιών νοικοκυραίων.
Οργανώνουμε μουσεία και αναπαριστούμε ολόκληρα σπίτια όπου με καμάρι τα δείχνουμε στις νεότερες γενιές και στους επισκέπτες..

Τι γίνεται όμως με την γλώσσα?

Τι γίνεται με την τοπική διάλεκτο που μιλούσαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ύφαιναν όλη αυτήν την ζωή και μεις με τόση σπουδή προσπαθούμε να ανασυνθέσουμε?

Η αλήθεια είναι ότι δεν της έχουμε δώσει και πολύ μεγάλη σημασία, ίσως γιατί ακόμα μιλιέται,έστω και από λίγους, και αν κάτι δεν εξαφανιστεί τελείως δεν νιώθουμε την ανάγκη της καταγραφής του.

Στην Κάρυστο, εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει η στήλη του κ.Κεκεμπάνου στην Καρυστινή που με πραγματικά γλαφυρό τρόπο περιγράφει σκηνές ζωής στην τοπική διάλεκτο.

Ας δώσουμε λοιπόν λίγη προσοχή όταν τα ακούμε, ας προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε λέξεις, τονισμούς, και εκφράσεις .
Άλλωστε η ευχή της γιαγιάς μου πάντα ήταν..."νάχεις την ευκή μου κόρη μου", και σε αυτή την διάλεκτο ακόμα θυμάμαι τα λόγια της, αναπόσπαστο μέρος της ανάμνησης της.


Σπιτικές μαρμελάδες και λιχουδιές!!

 Όποτε μιλούσαμε με κάποιον για μαρμελάδες όλοι λέγανε, "ααα,το πορτοκάλι δεν γίνεται μαρμελάδα, είναι πικρό!"


Και όμως, το δεν είναι έτσι!



Διάβασα πολλές συνταγές και κράτησα ότι μου φαινόταν λογικό σύμφωνα με την πείρα στην κουζίνα.


Το θέμα είναι ότι έχουμε πολλές πορτοκαλιές στον τόπο μας, και γιατί να πηγαίνουν χαμένα?




Να σας κεράσω και λίγο παστελάκι και πάμε για νέες μαγειρικές περιπέτειες!

Πως θα μιλούσαμε στην τάξη στα Καρυστινά.

Παράδοση γραμματικής.


Βρε του πειρασμού οι κλίρες, βρε παναθεμάτες δεν σώνουν να ανοίξουν κείνο το βιβλίο με τίποτις!
΄'Πες μωρ κόρη." Της λέω, " Για πες ,κείνο το μαύροinfinitive το έμαθες η ακόμα?'

"Ποιο?' με ρωτάει το απονοημένο και κοιτάζει ολούθε να τούρθει η επιφοίτηση τ' Αγίου Πνεύματος!

¨Που κοιτάζεις καλέ" Το ρωτάω με απόγνωση...

' Δεν το βλέπω" μου λέει..'Που είναι?¨"

"Πάνω πάνω κοίτα, βλέπεις που το γράφει με μεγάλα γράμματα?
"Ναι!" μου αποκρίνεται με χαρά!

"Τώρα πάρε την γραμμή ίσα κάτου".....

Το βλέμμα πηγαίνει άλλα ντ άλλα....

"Όχι ίσα πέρα βρε, ίσα κάτου, τρομάρα σου! Το είδες?"

"Ναι!" αναφωνεί και αρχίζει να διαβάζει....

'Αι προκόπα! Να δούμε πότε θα σώσεις να ξεστραβωθείς , να μην παένουν στον βρόντο τα λόγια τα δικά μου και τα λεφτά του πατέρα σου!"

---------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ νο 2.
"Για να πούμε τις ασκήσεις!"
"Κυρία δεν τις έκανα"
"Γιατί δεν τις έκαμες βρε!"
'Δεν πρόκαμα κυρία!"!
" Εμ βέβε,,,πότε πρόκαμες καημένη το Σαββάτο που σημαίνει!"
"Τι σημαίνει αυτό κυρία!"
¨Τίποτα, τίποτα,,,κάτι  που λέγαμε παλιά για κάτι σα του λόγου σου...¨"
"Κυρία να πω εγώ τώρα η θα μας ζαλίζεις με παροιμίες?"
"Πες βρε, πες να δούμε καμιά τύφλα !
"Αφού είναι τύφλα κυρία πως θα δούμε? Δεν καταλαβαίνουμε τι λες!"
"Τι να καταλάβεις έρμο μου και συ!! Για πες κείνη τη ριμάδα την άσκηση που στοίχειωσε να δούμε τέλος πάντων τι θα γίνει.."
"Ι don't be".....
"Ωχού, πάλι τα ίδια!! Βρε δεν είπαμε ότι το be δεν παίρνει βοηθητικό?"
"Α, ναι το ξέχασα!"
"Και πως θα γίνει?'
"I aren't"
"Τι είπαμε ότι βάζουμε δίπλα στο Ι"?
" do?"
"Δεν βάζεις το χάσου καλύτερα που ταιριάζει και την περίσταση?"
"Γιατί κυρία? Τι είπα?"
"''Ελα μου ντε? Τι να σου κάμω βρε χαμένο που έχουν αλλάξει οι νόμοι αλλιώς θα σου λιάνιζα το παίδι να σου πω εγώ αν το μαθαίνεις και το be και το do, και το χάσου μαζί! Ε, μα πια!!"

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Το νηπιακό σε μεγάλα κέφια!

Ο καιρός περνά γρήγορα και οι καινούργιες γνωριμίες γίνονται φιλίες.
Τα δειλά πρώτα χαμόγελα, γίνονται αυθόρμητα γέλια, και τα παιδάκια μαθαίνουν να δημιουργούν, να ζωγραφίζουν, να κάνουν κατασκευές, ακόμα και χριστουγεννιάτικα μπισκοτάκια.




Η Σ.Σπανομαρκίδη που τα μαθαίνει όλα αυτά που τους δίνουν τόση χαρά, με κέφι και υπομονή τα καθοδηγεί σε αυτόν το κόσμο της γνώσης.               
Το νηπιακό και η δασκάλα τους σας ΕΥΧΕΤΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ 2013!
Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη

Γιατί ότι αφορά τα παιδιά πρέπει να είναι σε προτεραιότητα.

Ένα πρόβλημα που απασχολεί τους γονείς είναι οι ώρες που περνάνε τα παιδιά μπροστά στον υπολογιστή η στα ίντερνετ καφέ.
Οι παιδοψυχολόγοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, τα νοσοκομεία ανοίγουν νέες πτέρυγες στα νοσοκομεία για περιπτώσεις εθισμού .

Η έντονη ενασχόληση με τα παιχνίδια φέρνουν αδράνεια σε βάρος άλλων ενδιαφερόντων, απάθεια ως προς την οικογενειακή ζωή, κακή επίδοση στο Σχολείο και με δυο λόγια θα μπορούσαμε να πούμε, ότι περνούν την ζωή τους ,χωρίς να την ζουν.

Ένα άλλο πρόβλημα, είναι ο φόβος για τις ουσίες.
Είναι και στην μικρή μας πόλη πολύ διαδεδομένες και μάλιστα σε μικρές ηλικίες.
Ουσίες δεν είναι μόνο τα σκληρά ναρκωτικά η το χασίς, είναι και το πιο ύπουλο από όλα, που είναι το αλκοόλ.
Το αλκοόλ με τον μανδύα της κακής εννοούμενης μαγκιάς και αυτού που είναι "μέσα στα πράγματα", με την παρότρυνση και τις ευλογίες της οικογένειας, για να μην είναι...."λαπάς" για να μην "καταλάβει τι είναι διασκέδαση", με το μπουκάλι απαραίτητο για να γιορτάζουμε γενέθλια και γιορτές.
Ο ύπουλος τρόπος που διαβρώνει τις συνειδήσεις για το τι είναι κατάλληλο για την ηλικία τους με ΣΧΟΛΙΚΟΥΣ ΧΟΡΟΥΣ στα μπάρ, εκεί όπου να τονίσουμε ότι ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η παρουσία τους,πόσο μάλλον η κατανάλωση αλκοόλ.
Τα παιδιά μαθαίνουν ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ότι τα μπαρ είναι απλά μια καφετέρια, η μια παιδική χαρά, ''και γιατί όχι?Δεν κάνουμε τίποτα κακό!"

Φυσικό είναι να λένε κάτι τέτοιο όταν κανείς όχι μόνο δεν τους εξηγεί αλλά τους παροτρύνει και από πάνω να πηγαίνουν λέγοντας, '' Άσε τα παιδιά να διασκεδάσουν! Και μεις πήγαμε, δεν πάθαμε τίποτα!'
Ναι, πράγματι, δεν πάθαμε...Αλήθεια? Κοιτάτε γύρω σας? Μήπως σας λείπουν μερικοί? Μήπως μερικοί γνωστοί σας υποφέρουν από αρρώστιες που έχουν άμεση σχέση με το αλκοόλ?

Είναι κάτι σαν την ζώνη του αυτοκινήτου. Όλοι πρέπει να την φοράμε, δεν σημαίνει ότι όλοι σε όλες τις διαδρομές έχουμε ένα ατύχημα.
Όπως λέγανε και οι παλιοί, 'Φύλαμε από την κακιά την ώρα να ζήσω χίλια χρόνια!"

Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν περίπου 1000 παιδιά όλων των ηλικιών.

1000 περίπου άνθρωποι, με δικαιώματα αλλά χωρίς ψήφο, κλεισμένα στο σπίτι, χωρίς υποδομές για τα πιο μικρά, και πολλούς κινδύνους για τα μεγαλύτερα.

Δεν προφυλάσσομε τα παιδιά από τους κινδύνους κρατώντας τα μέσα στο σπίτι, αλλά διαμορφώνοντας τις συνθήκες υγιούς κοινωνικοποίησης και ένταξης τους στους θεσμούς μιας πολιτισμένης κοινωνίας.

Πολλοί λένε , '" Ας πάνε στο γήπεδο να παίξουν"
Σε περίπτωση που δεν το ξέρετε, το γήπεδο παραμένει κλειστό όταν δεν έχουν οι ομάδες προπόνηση και παιχνίδι, και τα παιδιά πηδάνε από τους τοίχους για να παίξουν.
Και σας ρωτώ, αυτό που με φόβιζε και μένα όσο το παιδί μου ήταν μικρότερο.
Τι θα γίνει αν κτυπήσει κάποιο παιδάκι και δεν μπορεί να βγει?

Είναι και το συναίσθημα της παραβατικότητας που αναπτύσσεται..δηλαδή, μπορεί κάτι να απαγορεύεται αλλά εγώ το κάνω. Και ρωτώ, Τι πρέπει να διδάξουμε τα παιδιά μας? Να παραβαίνουν τους κανόνες από τόσο μικρή ηλικία?

Υπάρχουν τα συνειδητά μηνύματα, υπάρχουν και τα υποσυνείδητα που περνούν πολύ πιο έντονα στον άνθρωπο αφού δεν τα καταλαβαίνει για να τα αμφισβητήσει. Άλλωστε αυτή είναι μια αρχή που ακολουθούν και οι διαφημίσεις για τον ίδιο λόγο.

Οι υποδομές, έστω και οι στοιχειώδης για τα παιδιά , θα πρέπει να είναι άμεσης προτεραιότητας σε μια κοινωνία που θέλει να ξεφύγει από τα λάθη του παρελθόντος, την απαισιοδοξία του παρόντος, και τους κινδύνους του μέλλοντος..

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Τα πάντα είναι θέμα στάσης ζωής..κυρίως προς τον εαυτό μας.

Όλοι συμφωνούν εύκολα ότι η συμπεριφορά μας καθορίζεται από την στάση ζωής που έχουμε, και ίσως το ίδιο εύκολα να συμφωνήσουν και ως το δεύτερο μέρος της πρότασης, Κυρίως προς τον εαυτό μας.

Η αλήθεια είναι όμως ότι αυτό σπάνια συμβαίνει γιατί μας κατακλύζουν συναισθήματα εγωκεντρικά και μιας και πάντα τα συναισθήματα είναι πιο δυνατά από τις σκέψεις, υπερτερούν και καταλήγουμε να κάνουμε στάση ζωής ότι πηγάζει από τον εαυτό μας.

Αλλά, ας σκεφτούμε λίγο.
Η συμπεριφορά μας είναι αυτή που είναι επειδή το έχουμε επιλέξει, η επειδή το προστάζει μια κοινωνική η επαγγελματική η άλλη ανάγκη?
Και αν το περιβάλλον μετατραπεί σε αρνητικό, τότε η ευγένεια μας θα μετατραπεί σε μια ξιπασμένη κομπορρημοσύνη η θα ψάξει να βρει τρόπο να σταθεί χωρίς να χαθεί?

Ένα παράδειγμα είναι η συμπεριφορά των υπαλλήλων της Βουλής.
Ευγενείς.....μορφωμένοι....καλλιεργημένοι.....αλλά άλλα έδειξαν με την συμπεριφορά τους.

Το ίδιο συμβαίνει και με την όποια συμμετοχή στα κοινά.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν οράματα, που έχουν όνειρα για προσφορά αλλά αν δεν γίνουν δεκτοί, αν τους κοροιδέψουν, αν ο περίγυρος δεν δώσει σημασία, χάνουν το ενδιαφέρον τους, νιώθουν υποτιμημένοι και είναι πια σίγουροι ότι δεν αξίζει να προσπαθήσουν για αυτήν την κοινωνία.

Μήπως όμως πήραν άδεια από την κοινωνία για έχουν αυτά τα όνειρα? Μήπως έκαναν έρευνα πριν να δουν αν τα οράματα τους έχουν ανταπόκριση?
Με ποιο δικαίωμα βάζουν τον εαυτό τους τόσο πάνω από τους άλλους ? Δεν δείχνει αυτό εγωπάθεια και κίνητρα προβολής και επιβολής.

Ήμαστε αυτό που ήμαστε όχι μόνο επειδή έτσι είναι ο χαρακτήρας μας αλλά και γιατί το έχουμε επιλέξει, η αφήνουμε τους ανέμους του τυχαίου να γυρίζουν τις σκέψεις μας και την συμπεριφορά μας?

Όσο πιο πολύ οι καταστάσεις σκληραίνουν τόσο πιο πολύ απαιτείτε μια ειλικρινή κουβέντα με το μέσα μας ....

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Αντιστέκομαι δεν σημαίνει μόνο πολεμάω...

Ακούγεται πολύ η λέξη 'Αντίσταση' , και πάει συνήθως κάπου κοντά με την λέξη 'Βία'
Νομίζω ότι για πολλούς είναι και ταυτόσημη.
Αντίσταση όμως μπορεί να είναι και η προσήλωση στα έργα της ειρήνης , του πολιτισμού, της κοινωνικής συνοχής.
Αντίσταση κάνουν όλοι όσοι εθελοντικά προσφέρουν στον συνάνθρωπο, αντίσταση κάνουν όλοι όσοι κρατάνε τον πυρσό της ελπίδας ψηλά προτάσσοντας την ανθρωπιά τους. Αντίσταση κάνουν όλοι όσοι αντιτάσσουν το γέλιο στο κλάμα, την δύναμη στην αδυναμία, το σχέδιο στο χάος, την οργάνωση στην ασυδοσία.

Η βία μοιάζει να φουσκώνει σαν τσουνάμι και από παντού να ορμάει κατά πάνω μας και μεις θέλουμε να προφυλαχτούμε.
Όχι να το βάλουμε στα πόδια, αλλά ούτε και να απαντήσουμε στην κάθε μορφή βίας.

Με τον λόγο, με τις τέχνες, με την εργασία, με την αλληλεγγύη, με την λογική, δεν θα αφήσουμε να παρασυρθούμε στην άμπτωση της βίας από όπου και αν προέρχεται.

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Η Χελώνα..αργεί αλλά έρχεται πρώτη!



43Πλήθος σχολίων
1039Πλήθος προβολών
30/8/08

 
 
Κοίταζα τις αναρτήσεις να δω ποιές από αυτές είναι οι πιο ενδιαφέρουσες για το αναγωνστικό κοινό του μπλόγκ..και είχα μια πολύ ευχάριστη έκπληξη στα παραμύθια..
1039 άνθρωποι, είχαν την καλοσύνη να διαβάσουν την ΑΝΟΙΞΗ ΤΗΣ ΧΕΛΩΝΑΣ, που να πω την αλήθεια, είναι και το αγαπημένο μου!
 
Μεγάλη χαρά πήρα!!
 

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Τα παιδιά πρέπει να παίζουν!

Περνά, περνά η μέλισσα
Με τα μελισσόπουλα
Και με τα παιδόπουλα!
Όταν φτάσουν μπρος την καμάρα οι 2 μάνες τα ρωτούν:
-Από πού ερχόσαστε;
-Από την Κόρινθο (π.χ.)
-Και τι έχετε φορτωμένα;
-Σύκα και σταφύλια (π.χ.)
-Περάστε μέσα.


"Τα παιδιά πάνω από όλα" λέμε..
Λέμε ακόμα ότι "Κάνουμε τα πάντα για τα παιδιά μας!"


Είναι φράσεις που λέγονται εύκολα, γρήγορα, χωρίς σκέψη για το αυταπόδεικτο της πρόθεσης.


Είναι όμως πράγματι έτσι?


Αν ήταν, γιατί βαραίνουμε σήμερα τα παιδιά μας με τόσα δικά μας λάθη?


Αν 'πάνω από όλα ήταν τα παιδιά μας'  γιατί ο κόσμος των παιδιών είναι τόσο περιορισμένος μέσα στον κόσμο των μεγάλων?


Τα παιδιά δεν είναι μικροί, μεγάλοι. Είναι παιδιά. Με τελείως διαφορετικές ανάγκες, με τελείως διαφορετική σκέψη, με όλη την ζωή μπροστά τους,  αρκεί να τους δώσουμε τα εφόδια που δεν είναι άλλα από την ψυχική υγεία και πνευματική ισορροπία, να την κατακτήσουν και να στήσουν υγιής δεσμούς ανάμεσα στις μελλοντικές κοινωνίες.


Υπάρχουν πολλοί δρόμοι, έστω και χωματόδρομοι για τα αυτοκίνητα, δεν υπάρχουν όμως πια αλάνες.
Υπάρχουν πολλά σπίτια με κήπους, αλλά δεν υπάρχουν πια φιλόξενες αυλές.
Υπάρχουν πολλές οθόνες αλλά δεν γεμίζουν τα μάτια της ψυχής τους.


Τα παιδιά έχουν απόλυτη ανάγκη το παιχνίδι με άλλα παιδιά μιας και το παιχνίδι είναι ο τρόπος που οι άνθρωποι όλων πολιτισμών ανακαλύπτουν , δημιουργούν και επικοινωνούν , επειδή είναι η ουσία της ζωής και της εκμάθησης.

Ότι μαθαίνουν στα σχολεία, είναι γνώσεις που θα τους εντάξουν  στην κοινωνία κυρίως σαν εργαζόμενους, μιας και στο σχολικό πρόγραμμα φυσικά δεν φτάνει ο χρόνος που ελεύθερα ένα παιδί θα διεκδικήσει, θα μοιραστεί, θα αναγκαστεί να επιβληθεί η να ενταχθεί σε μια μικρή η μεγαλύτερη ομάδα, μέσω του παιχνιδιού.

Στα σχολεία ανακαλύπτουν πολλές γνώσεις, αλλά δεν ανακαλύπτουν τις αλήθειες του χαρακτήρα και της ψυχής τους.  Αυτές τις αλήθειες θα τις ανακαλύψει μόνο μέσα από τα παιχνίδια με τα άλλα παιδιά.
Δεν χρειάζεται βιογραφικό για να παίξει κάποιο παιδί με το παιδί μας. Το μόνο που χρειάζεται είναι η από απόσταση επιτήρηση μιας και στους καιρούς που ζούμε οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι.

Η κρίση δεν κάνει κακό μόνο στην δική μας ψυχολογία. Κάνει και των παιδιών που ακούνε για όλη αυτή την τόσο δύσκολη κατάσταση χωρίς να έχουν την ευκαιρία να ζήσουν την δική τους πραγματικότητα και να δυναμώσουν τον εαυτό τους ενάντια στις δυσκολίες.

Τις δυσκολίες που τα περιμένουν όταν μεγαλώσουν, χωρίς εν τω μεταξύ να έχουν προλάβει να αναπτύξουν τις απαραίτητες αντιστάσεις για να αντεπεξέλθουν.

Ίσως θα πρέπει να διδάξουμε ξανά τα ξεχασμένα παιχνίδια, να διεκδικήσουμε χώρους για το παιχνίδι των παιδιών μακρυά από τους επικίνδυνους δρόμους, να βρούμε χρόνο να κάτσουμε στο σκαλοπάτι να τα προσέχουμε που παίζουν, να γνωρίσουμε την γειτονιά, και τα γειτονόπουλα.

Νομίζω ότι αν αυτά που κάναμε τόσα χρόνια ήταν το 'καλύτερο για παιδιά' είναι ώρα να το σταματήσουμε, και να τα αφήσουμε μακρυά από την μιζέρια της τηλεόρασης και τα δικά μας προβλήματα να βρούνε τον δικό τους δρόμο.


Ντίλι-ντίλι-ντίλι,
ντίλι το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε ο ποντικός,
πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και η γάτα,
έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και ο σκύλος
κι έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και το ξύλο
και σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε κι η φωτιά
κι έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.


Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

Αλλού λαλούν οι γίγαντες αλλού γεννούν σαλάτες..

  Εν τοιαύτη περιπτώσει αγαπητοί αναγνώστες, δεν θα τολμούσα να γράψω την συνταγή μου αν δεν είχα δει την ανάρτηση της νέας φίλης της ομάδας στο μπλογκ της. 

Εντελώς τυχαία, μα εντελώς όμως, έφτιαξα και γω μια σαλατίτσα με γίγαντες που είχαν απομείνει  άσπροι και καθαροί ενώ οι υπόλοιποι κόκκινοι και με παρέα, μπήκαν στο πυρέξ για να γίνουν γίγαντες στο φούρνο.

Τι να τους κάνω....τι να τους κάνω....σκέφτηκα ξανασκέφτηκα, και λέω, δεν κάνω μια σαλάτα?

Είχα μια κονσέρβα καλαμπόκι, είχα και μια κονσέρβα μανιτάρια.

Είπα να κάνω μια τσαχπινιά και καβούρντισα λίγο κρεμμυδάκι, λίγο, πολύ λίγο σκόρδο, έβαλα και τα τα μανιτάρια και τα άφησα μέχρι να βαρεθούν.

Αφού βαρέθηκαν και άρχιζαν να φωνάζουν για παρέα, τα ανακάτεψα καλά καλά με τους γίγαντες και το καλαμπόκι.

Αλατάκι, πιπεράκι, ξύδι και λίγο φρέσκο λάδι, θα έβαζα και μαιντανό αλλά δεν είχα, έκοψα και μικρά κομματάκια μια ντομάτα, και έτοιμη η σαλάτα μας!

Ωραιότατη ήταν αν και νομίζω ότι κάτι άλλο σε σάλτσα θα του πήγαινε πιο πολύ..Η δοκιμή θα δείξει.

Πάντως οι φωτογραφίες είναι εξαιρετικές και τα υπόλοιπα μπορείτε να τα φανταστείτε..


-------------------------------------------------------------------

 

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

http://elpinikicook.blogspot.gr/

Σαλάτα με Φασόλια

Καλημέρα!
Χθές ήθελα να κανω μια ωραία ωραία καυτερή, πικάντικη φασολάδα... έτσι έβαλα από την προηγούμενη τα φασόλια να φουσκώσουν σε νεράκι και σόδα, αλλά το πρωί που ξύπνησα διαπίστωσα ότι δεν είχα σαλτσούλα ντομάτας της γιαγιάς... και για να μη χρησιμοποιήσω συσκευασμένη είπα να τα κάνω σαλάτα...

Υλικά
Φασόλια μουλιασμένα από την προηγούμενη
1 ντομάτα κομμένη κυβάκια (χωρίς σπόρους)
1 κρεμμύδι κομμένο σε μισοφέγγαρα
μαιντανό
1 σκελίδα σκόρδο

λεμόνι και λάδι
αλάτι και πιπέρι
προαιρετικά: 1 κονσέρβα τόνο
Τι έκανα:
Έβρασα τα φασόλια στη χύτρα με μπόλικο νερό (η χύτρα μου θέλει 22 λεπτά). Όλα τα παραπάνω τα έβαλα σε ένα μεγάλο μπώλ σαλάτας και τα ανακάτεψα για αρκετή ώρα μέχρι να πάνε όλες οι γεύσεις παντού και έτοιμη...
Χωρίς την προσθήκη του τόνου γίνεται και νηστίσιμη! Και το βράδυ επειδή μας περίσεψε (για να φάμε και λίγο υγιεινά) έκανα τη φασουλοσαλάτα... μαρουλοφασουοσαλάτα.. :
You might also like:

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

Πως τα σοκολατάκια έγιναν τούρτα!

τες στις Γεύσεις της Εύβοιας, αναρτήθηκε μια συνταγή με σοκολατάκια γεμιστά με λικέρ.
Η διαδικασία είναι αναπτυγμένη αλλά μου φάνηκε λίγο δύσκολη για μένα. Έτσι σκέφτηκα , μήπως να πότιζα ένα υλικό που θα μπορούσε να σταθεί σαν εσωτερικό στο σοκολατάκι και να το ποτίσω με λικέρ.

Φυσικά, ποτέ ξανά δεν είχα κάνει μαρέγκες, αλλά μου φάνηκε σαν μια λαμπρή ιδέα, μιας και είναι αφράτα και κάνουν σαν βάση...

Μιας και δω λοιπόν, ανοίγω την συνταγή για τις μαρέγκες, και σιγά σιγά να μην κάτσει και γίνει σαν την αποζημώστρα νοικοκυρά, έριξα και το λεμονάκι και την άχνη!

Όλα καλά, μέχρι εδώ, αλλά στο ψήσιμο, την πρώτη φορά δεν το πέτυχα, μέχρι το τρίτο όμως, ήταν μια χαρά μεν , μεγάλα δε, και δεν μου φαινόταν ότι θα μπορούσε να έρθει σε κάτι σε σοκολατάκι, που να πω πάλι, ότι ούτε σοκολατάκια έχω ξανακάνει.

Διάβασα την συνταγή για τα σοκολατάκια, διάβασα τις συνταγές για τους μπεζέδες, και κατέληξα ότι σοκολατάκι δεν βγαίνει, που νάχω την κυρά- Βέφα θεία!!  (Κατά το, 'Νάχω τον Θεό μπάρμπα!)

Έστρωσα τις μαρέγκες δίπλα δίπλα, τις ράντισα με λικέρ, (Γιατί κάπως έπρεπε να το βάλω!) και τις περιέλουσα με σαντιγί.
Μετά έστρωσα και τις υπόλοιπες και τις κάλυψα με σοκολάτα αφού την έλιωσα και έβαλα μέσα και μια κουταλιά μερέντα!

ΚΟΛΑΣΗ!! Αυτό σας λέω μόνο!!

Πασπάλισα με τρούφα και περιμένω να ακούσω εντυπώσεις των ...δοκιμαστών!!

Η Κόλαση όταν κρυώνει τελικά, δεν είναι πάντα ευχάριστη!!
Η Τούρτα όταν κρύωσε η σοκολάτα, καλή ήταν , ας πούμε για να μην στεχαχωρεθώ για τον χρόνο που έχασα!!






ΚΑΡΥΣΤΙΝΟ ΣΠΙΤΙ- ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ από το e-karystos

Το Καρυστινό Σπίτι: Λαογραφική Ιδιωτική Συλλογή Χαρίλη Βασ. Δεληγιώργη.


Λαογραφική ιστορία της Καρύστου. «Το Καρυστινό Σπίτι», το παλιό αρχοντικό της οικογένειας Μοσχονά, στο κέντρο της πόλης.
Μέσα στα στενά της πόλης, σε ένα παλαιό οίκημα φιλοξενείται η συλλογή του κ. Χαρίλη Δεληγιώργη και της γυναίκας του με παλιά αντικείμενα.

Φιλοξενεί τοπικές ενδυμασίες, υφαντά, παλιά έπιπλα, κεντήματα, και γεωργικά εργαλεία.
Επίσης, θα δείτε χάρτες και φωτογραφικό υλικό από τη ζωή της Καρύστου.

(τηλ. 22240 22452, 6973 688707).



© 2010 .e-karystos.grTo περιεχόμενο και οι υπηρεσίες μας διατίθενται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική τους χρήση.
Απαγορεύεται η χρήση σε οποιοδήποτε άλλο μέσο καθώς και για εμπορικούς σκοπούς, χωρίς την γραπτή άδεια μας.
-----
 Βρείτε αυτό που ψάχνετε γρήγορα, εύκολα και αποτελεσματικά.
Η Σχεδίαση και η Διαχείρηση του γίνεται από τo .e-karystos.gr