Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

Οι ρυθμοί της ζωής και οι στόχοι της Οικονομίας.

Οι ρυθμοί της ζωής και οι ρυθμοί που χρειάζονται οι διάφοροι οικονομικοί δείκτες για να ανέβουν δεν συμβαδίζουν και αυτό είναι ένα από τα προβλήματα που δημιουργούν μια σχιζοφρενική κατάσταση σε όποιον προσπαθεί να συντεριάξει αυτούς τους δύο.

Οι ρυθμοί της ζωής, και γενικότερα της Φύσης, χρειάζονται χιλιάδες η εκατοντάδες χρόνια να αναπτύξουν ένα οικοσύστημα που συντηρεί τους όποιους κατοίκους του, μαζί και τους ανθρώπους βέβαια.
Οι ρυθμοί της οικονομίας, θέλουν το κέρδος εδώ και τώρα, λιωμένο πακεταρισμένο και αποθηκευμένο σε κάποια Τράπεζα, και τις άυλες τιμές του στους πίνακες των Χρηματιστηρίων .

Όποιος θέλει να προστατεύσει το οικοσύστημα, όποιος θέλει να φυλάξει αυτόν τον θησαυρό για τα παιδιά του, γίνεται αναχρονιστικός, γίνεται οπισθοδρομικός, γίνεται εμπόδιο, και στο τέλος καταλαβαίνει πολύ καλά και πολύ καθαρά, ότι η δήθεν γη του, δεν είναι καθόλου γη του, παρά μια παραχώρηση που του δόθηκε για να την αγαπήσει και να την δουλέψει καλύτερα, να την προστατεύσει και να την φροντίσει, μέχρι πραγματικά να την χρειαστούν για την παραγωγή κέρδους, η μάλλον, υπερ-κέρδους.

Θυμάμαι ότι είχα διαβάσει κάποτε για μια φυλή σε κάποιο νησί της Καραιβικής, όπου για να φυλάξουν τον τόπο τους αποφάσισαν να καλλιεργήσουν μια ιδιαίτερη ποικιλία καφέ και όλη η φυλή συμμετείχε σε ένα πρότυπο συνεταιρισμό.
Το πείραμα πέτυχε, το βουνό τους σώθηκε, και η Φυλή έγινε διάσημη.

Τι έκαναν λοιπόν?
Πρόσφεραν ένα αντίβαρο, μια άλλη πηγή παραγωγής κέρδους για το συγκεκριμένο νησί.

Εμείς στην Ελλάδα, είχαμε τους συνεταιρισμούς, και ξέρουμε όλοι πολύ καλά το τι έγινε και διαλύθηκαν..
Είχαμε όπως λέει και ο ποιητής, ένα αμπέλι, για να φτιάξουμε την Ελλάδα, και του δώσαμε και κατάλαβε, και του αμπελιού και της Ελλάδας.
Τα βγάλαμε στο τέλος, πληρωθήκαμε βεβαίως, και τώρα θα πρέπει να δηλωθεί και η μία ρίζα που θα μπει, ακόμα και στην αυλή μας....(λίγο τραβηγμένο ,αλλά να καταλάβουμε το μέγεθος της δυσκολίας)

 Οι ρυθμοί της ζωής δεν σταματούν ποτέ, και θα ήταν υπέροχο αν μπορούσαμε να συμβαδίσουμε και η ζωή μας να ακολουθούσε την ηρεμία και τις δυσκολίες της φύσης.
Να θεωρούσαμε και μεις τον εαυτό μας μέρος της φύσης που χρήζει ανάγκης προστασίας, μαζί με τα πουλιά και τα ζώα.
Ο ντόπιος πληθυσμός να είχε την ίδια φροντίδα με μέτρα που προστατεύουν τα διάφορα είδη.

Δεν ξέρω αν έγραψα κατανοητά αυτά που σκέφτομαι...αλλά το είδος μας (οι άνθρωποι) είναι πραγματικά μοναδικό στον πλανήτη με τις συμπεριφορές του να είναι πάντα τόσο αντιφατικές και ποικιλόμορφες που κάνει πολύ δύσκολο να εκφράσει κάποιος κάτι που αφορά την συμπεριφορά του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου