Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013

Το στραβό και το ίσιο...στις γιορτές και στις 'ημέρες"

Μια βροχερή μέρα ξημέρωσε και σήμερα 8 Μάρτη, και όπως διαβάζω είναι λέει σήμερα η Μέρα της Γυναίκας.
Και γω βέβαια γυναίκα είμαι αλλά έχω ογκώσει από τις πολλές γιορτές.
Γιορτή της Μητέρας, γιορτή της γυναίκας, γιορτή κανονική, γιορτή γενέθλια, και άντε να ζήσουμε  και νάμαστε καλά.
Όλες αυτές οι γιορτές, εκτός από τις προσωπικές μας, ξεκίνησαν για δηλώσουν βασικά το πριν και το μετά.Δηλαδή, πως ήταν η κατάσταση,έστω και σαν συνείδηση, η κατάσταση της γυναίκας και πως μετά, αφού με αγώνες, πάντα των λίγων βέβαια, κατέκτησαν δικαιώματα στην πολιτική,εργασιακή  και στην κοινωνική ζωή.
Και ερχόμαστε στο σήμερα, που ο άνθρωπος σαν είδος, έχει ανακηρυχτεί εργαλείο, και μόνο εργαλείο, είτε γυναίκα είτε άντρας είτε παιδί.
Δεν στο λένε βέβαια μέσα στα μούτρα σου, αλλά όλα αυτό δείχνουν, ενώ από την άλλη, σε βομβαρδίζουν με μηνύματα, για να παραμείνεις άνθρωπος.
Και σκέφτομαι το εξής απλό. Αν δεν θεωρούσαν τον άνθρωπο εργαλείο, θα σκεφτόντουσαν καν το παιδί να το θεωρήσουν τεκμήριο? Την ίδια την ζωή, την υπέρτατη αξία ?

Όλα μου φαίνονται μια κοροιδία, τουλάχιστον στο κράτος που ζούμε.
Όταν δεν υπάρχουν κέντρα αποκατάστασης, όταν κόβονται συντάξεις ΑΜΕΑ και αναγκάζουν τους ανάπηρους να πηγαίνουν να πιστοποιούν ότι το κομμένο χέρι δεν έχει ξαναφυτρώσει, όταν οι δομές είναι ένας σύγχρονος καιάδας, να γιορτάζω ότι είναι γυναίκα σήμερα?

Ότι είμαι δηλαδή η μάνα, η αδελφή ενός ατόμου ΑΜΕΑ, η εγώ η ίδια, η ακόμα ένας άνθρωπος εν δυνάμει ΑΜΕΑ, που ακόμα και την αναπνοή μου πρέπει να δικαιολογώ?

Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ..

Δεν ξέρω αν είμαι τόσο λάθος, αλλά νομίζω ότι το ανθρώπινο είδος πρέπει να εξελίσσεται συλλογικά και αναλογικά προς όλα του τα μέλη.
Δηλαδή είναι σαν ένα σώμα, και δεν μπορεί να γιορτάζει το χέρι επειδή δεν έχει τίποτα, αλλά τα πνευμόνια να υποφέρουν.

Ας μην πάμε πιο μακρυά, για τις ανισότητες και τις ακραίες, για μας καταστάσεις που βιώνουν οι γυναίκες στον κόσμο, με τις τους  παιδικούς γάμους, την ανέχεια, κλπ, ας σκεφτούμε αυτό που βλέπουμε με το που ανοίγουμε τα μάτια μας στο δικό μας σπίτι, στην δική μας γειτονιά.

Αν σκεφτόμαστε παγκόσμια σε μερικά πράγματα , τότε χάνουμε τα αυτονόητα για την δική μας πραγματικότητα.

Και για συνέχεια στις γιορτές έχουμε την μέρα της Γης, που είναι κατά την γνώμη μου, μια μεγάλη μπαρούφα και μισή.
Βέβαια, να το  γιορτάσουμε και αυτό! Γιατί όχι?
Και να μη βλέπουμε ότι με το κερί που ανάβουμε για μια ώρα, έχουν ξεχερσωθεί καλλιεργήσιμα χωράφια για να μπουν τα φωτοβολταικά παλαιάς τεχνολογίας, για να μη δεις πυλώνες, για να μην δεις το πως σου παίρνουν την Γη και τους λες και ευχαριστώ, και πως πληρώνεις διπλά και τρίδιπλα το καθαρό τους ρεύμα αφού κατέστρεψαν το περιβάλλον που θέλουν να σώσουν..
Μπορεί να έχω λάθος και να μου φαίνονται όλα αυτά κάτι σαν διάλειμα για διαφημίσεις στο κακοπαιγμένο έργο που παίρνουμε μέρος , κυρίως τα τελευταία χρόνια, αλλά  με ενοχλεί πολύ αυτό το political correct  σε αυτά τα πράγματα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το Ορεινό καταφύγιο της Όχης. Ιστορικά στοιχεία.

  Το ορεινό καταφύγιο της Όχης Αρχική   /  ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ   /  Karystion Blog   /  Το ορεινό καταφύγιο της Όχης   Το ορεινό καταφύγι...