Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μια ιστορία για το καλοκαίρι.

Πριν από λίγο καιρό, ένας γέρος μου είπε μια πολύ περίεργη ιστορία. Τόσο περίεργη, που αν δεν ζούσαμε τις μέρες που ζούμε, θα μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν και αλήθεια..

Στην Άνω Παναγιά λοιπόν, ένα μικρό χωριό, πάνω στην Αιγιαλία, ένα νησί, που ήταν αρκετά μεγάλο για να χωρά την Άνω Παναγιά, πάνω στον λόφο, την κάτω Παναγιά, δίπλα στο λιμάνι, και μερικές πλαγιές για να βόσκουν τα λιγοστά κοπάδια, αλλά και αρκετά μικρό για οτιδήποτε άλλο, ζούσε ο Σωτήρης.
Ο Σωτήρης ήταν νέος, γύρω στα 25, ανήσυχο πνεύμα, έντονος χαρακτήρας, αλλά αυτό που τον είχε κάνει γνωστό και στον τελευταίο κάτοικο των χωριών, ήταν η φλογερή του φύση!
Τόσο φλογερή που δεν είχε αφήσει κοπελιά για κοπελιά, παντρεμένη η χήρα , που να μην κατά κάποιο τρόπο ενοχλήσει..Οι κατακτήσεις του ήταν τόσο πολλές, που η φήμη του πέρασε την θάλασσα και έφτασε μέχρι και στα γειτονικά παράλια όπου στα τουριστικά γραφεία, μαζί με τις άλλες πληροφορίες για το νησί, έσκυβαν πάνω από το γραφείο και κλείνοντας πονηρά το μάτι έλεγαν στις τουρίστριες, ¨Και που ξέρεις? Μπορεί να συναντήσεις και τον Σωτήρη!¨
Οι τουρίστριες στην αρχή πάντα χαμογελούσαν συνεσταλμένα, αλλά όταν τον έβλεπαν να βγαίνει από την θάλασσα, ίδιος αρχαίος Θεός, αλλαξοπίστιζαν και έχυναν σπονδές στον Διόνυσο και στον Βάκχο!
Τα χρόνια περνούσαν ανέμελα και ήρεμα, με τους μοναχικούς χειμώνες να εναλλάσσονται με φλογερά καλοκαίρια, ώσπου ο Σωτήρης έκανε το λάθος να κάνει σχέση με την κόρη του πιο πλούσιου και από τις Δύο Παναγίες!! Αφού έστειλε την γυναίκα του στην Αθήνα, εξόρισε τον Σωτήρη στο πιο ψηλό και απομονωμένο σημείο στο νησί, και απαγόρευσε σε όλους να έρχονται σε επαφή μαζί του για όλο τον χειμώνα...
Ο Σωτήρης δέχθηκε στωικά την μοίρα του, αφού αναγνώρισε το λάθος του, άλλωστε το καλοκαίρι ποτέ δεν είναι τόσο μακρυά, και οι τουρίστριες καμιά ανάγκη δεν είχαν τον μπάρμπα- Στέργιο, για να δώσουν σημασία στις εντολές και τα καπρίτσια του.

Εν τω μεταξύ, ένας πολύ ύπουλος ιός εξαπλωνόταν στην χώρα...Πρωτόγνωρος και ανίκητος, άφηνε τους άντρες ανίκανους μετά από μερικές μέρες υψηλού πυρετού...
Κολλούσε τόσο εύκολα, που μόνο μέσα σε 3,4 μήνες είχαν μείνει ανίκανοι οι περισσότεροι σε όλη την χώρα! Όταν πια έφτασαν στους 7, σχεδόν όλος ο αντρικός πληθυσμός και των γειτονικών χωρών είχε χάσει αυτό που είχε ο Σωτήρης...
Απομονωμένος όπως ήταν, όχι μόνο δεν είχε πάθε τίποτα, αλλά ούτε είχε ακούσει για την φοβερή αυτή αρρώστια.
Το έμαθε για πρώτη φορά από την Γιαννούλα που τον επισκέφτηκε τον 6 μήνα της απομόνωσης του, φορτωμένη με ένα καλάθι γεμάτο σπιτικά φαγητά, και μια βαλίτσα με λιγοστά ρούχα...
¨Θα μείνω μαζί σου ¨του είπε! ¨Θα κάνω ότι θες, αρκεί να είμαστε μαζί¨του είπε και τον κοίταξε αχόρταγα πίσω από τις πυκνές της μαύρες βλεφαρίδες...

Λίγο η ανάγκη, λίγο η απομόνωση, λίγο το γεμάτο καλάθι, ο Σωτήρης δέχθηκε και για αρκετό καιρό, πέρναγαν οι δύο τους σαν πιτσουνάκια σε καινούργια φωλιά...
Πάνω στον μήνα όμως και άλλες γυναίκες ήρθαν στο κονάκι του Σωτήρη..Αψηφώντας τους άντρες τους, παίρνοντας το θάρρος που τους έδινε η ανικανότητα τους, χάνοντας κάθε ηθικό φραγμό, έριχναν η μια μετά την άλλη, τον φράχτη που τις χώριζε από υποταγμένες συζύγους και καλές χριστιανές, σε ασυγκράτητες ερωμένες ..Το κονάκι του Σωτήρη γέμισε από πρόθυμες γυναικείες υπάρξεις που όσο περνούσε ο καιρός, ζητούσαν όλο και περισσότερα, αξίωναν την προσοχή του, ζήλευαν τις προτιμήσεις του και υπέσκαπταν η μια την άλλη για να κερδίσουν έστω και λίγο περισσότερο από την συντροφιά του.

Ο Σωτήρης στην αρχή το διασκέδαζε πραγματικά. Ήταν σαν πασάς με το χαρέμι του..Όμως δεν είχε περάσει ούτε μήνας, και άρχισε να δυσανασχετεί...Δεν τις συμπαθούσε όλες το ίδιο, ούτε είχε και κουράγιο για να τις ευχαριστήσει όλες,,,και όλη αυτή η φαγωμάρα μεταξύ τους τον έκανε να νοσταλγεί τις μέρες που ήταν ολομόναχος και απλά ονειροπολούσε το καλοκαίρι..
Αφού λοιπόν τις κάλεσε όλες και κάνανε μια πραγματικά ειλικρινή κουβέντα για την κατάσταση, αποφάσισαν όλες μαζί, για το ποιες θα είχαν περισσότερο καιρό μαζί του, ποιες θα έπρεπε να περιμένουν, και ποιες δεν θα είχαν καμιά αξίωση σε οτιδήποτε, εκτός ελάχιστον ημερών του χρόνου...
Εκεί λοιπόν που είχαν βρει μια σειρά, έφτασε στο λιμάνι μια βάρκα γεμάτη γυναίκες από την στεριά...Απλώθηκαν στον λόφο και ανέβηκαν μέχρι το κονάκι του Σωτήρη, που μέχρι και στα γόνατα έπεσαν για να τις δεχθεί..
Ο Σωτήρης τις κοίταξε καλά, και είδε ότι ήταν νέες, υγιείς, όμορφες, και πρόθυμες όσο ποτέ, αφού εδώ και μήνες οι άντρες τους δεν μπορούσαν να τις ικανοποιήσουν...Στα πεινασμένα τους μάτια ο Σωτήρης έμοιαζε σαν δοχείο της ίδιας της ζωής που ήταν έτοιμες να ξεσκίσει η μια την άλλη για να το πάρει..
Οι παλιές του συντρόφισσες ξεσηκώθηκαν..Δεν ήταν καθόλου χαρούμενες που θα έπρεπε να μοιραστούν τον εραστή τους, αλλά καταλάβαιναν όμως και την ανάγκη των άλλων...Έτσι με καλή την πίστη, αποφάσισαν πάλι να μειώσουν τον χρόνο τους μαζί του για να μπορούν όλες να έχουν κάτι από αυτόν...
Ο Σωτήρης στην αρχή ,έπεσε με τα μούτρα στα καινούργια του δώρα και με χαρά τους πρόσφερε όσα τους είχαν λείψει τόσο καιρό. Εκείνες πάλι, δούλευαν και φρόντιζαν τα πάντα, έτσι εκείνος δεν είχε να κάνει τίποτα από το να κάθεται και να ξεκουράζεται η να περιδιαβαίνει το νησί και να παρηγορεί όποιον έβρισκε...΄Κάνε υπομονή ¨τους έλεγε...¨Θα περάσει,,δεν μπορεί να είναι μόνιμο¨....ενώ μέσα του μακάριζε την μοίρα του, να μην δουλεύει καθόλου, να έχει ένα τεράστιο χαρέμι, και κανέναν να τον κυνηγά...
Ο καιρός πέρασε και ήρθε το καλοκαίρι....Οι παραλίες γέμισαν γυναίκες που ήλπιζαν να συναντήσουν τον Σωτήρη, αλλά μάταια ,αφού οι παλιές παραφυλούσαν και απομάκρυναν όποια έπαιρνε το θάρρος να πλησιάσει το κονάκι, η να μιλήσει στον Σωτήρη..
Παρόλα αυτά όμως, εκείνος όλο και ξέφευγε και δίπλα στο κύμα, έκανε μερικές να νιώθουν ότι ξαναγεννήθηκαν όπως η Αφροδίτη από τους αφρούς της θάλασσας.....
Ίσως αυτό να ήταν και το μοιραίο του λάθος...Τα νέα διαδόθηκαν και όλο και περισσότερες γυναίκες ερχόντουσαν στο νησί, και τώρα δεν περίμεναν υπομονετικά στην παραλία να τις προσέξει ο Σωτήρης, αλλά απαιτούσαν την παρέα του..Με θράσος έμπαιναν στο δώμα που κοιμόταν και πέταγαν κάτω όποια κοιμόταν μαζί του...
Ο φόβος άρχισε να πλανιέται πάνω από το νησί, και ο άλλοτε παράδεισος να μοιάζει με κόλαση.
Ο Σωτήρης άρχισε να προσεύχεται στον Θεό, στην φύση, σε ότι είχε ακούσει κατά καιρούς ότι ταιριάζει με θείο, να δώσει πίσω τον ανδρισμό στους άντρες του κόσμο και να να τον αφήσουν ήσυχο..Οι δυνάμεις του τον εγκατέλειπαν, το ηθικό του το είχε χάσει από καιρό και ένιωθε σαν εργαλείο πια και όχι σαν άνθρωπος.
Αυτό όμως που τον έφερε στα όρια του, ήταν όταν τον επισκέφτηκε μια ομάδα με συνοδό έναν άντρα. Ο άντρας του εξήγησε ότι ο Σωτήρης είχε υποχρέωση να τους κάνει έρωτα μιας και ήταν ο μοναδικός ικανός άντρας στην περιοχή..Δεν τον ρώτησε, απλά του ανακοίνωσε την υποχρέωση του ενώ έδινε στην Γιαννούλα εντολή να μαγειρέψει για τις γυναίκες που είχε φέρει.
Εκείνη πληγωμένη και απηυδισμένη, πέταξε κάτω τον δίσκο που είχε για να τους κεράσει και έφυγε τρέχοντας...
Ο Σωτήρης βλέποντας την να φεύγει, δεν άντεξε άλλο...Πετάχτηκε και την ακολούθησε.
Δεν σταμάτησαν να τρέχουν μέχρι που έφτασαν στο λιμάνι..Όρμησαν στην πρώτη βάρκα που είδαν και έβαλαν μπρος....
Ενώ ξεμάκρεναν, έβλεπαν να γεμίζει το λιμάνι γυναίκες που τον φώναζαν πίσω...Εκείνος αγκάλιασε την Γιαννούλα, και της υποσχέθηκε με δάκρυα στα μάτια ότι ποτέ πια δεν θα πήγαινε με άλλη....
Έβαλαν πλώρη για το ερημονήσι στην αντίθετη πλευρά και κανείς ποτέ δεν ξανάκουσε κάτι για αυτούς, παρόλο που η ανικανότητα εξαφανίστηκε στον δεύτερο χρόνο από την εμφάνιση της...Μόνο που στις παραλίες το καλοκαίρι, όλο και κάποια παιδιά, αγόρια και κορίτσια, θυμίζουν τον Σωτήρη...
Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Διαμήκης Εύβοιας..ένα όνειρο ...απατηλό.

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013 Πομφόλυγες τα Διευρωπαϊκ​ά Δίκτυα για την Εύβοια Το Δεκέμβριο του 2012 οι εκπρόσωποι της Εύβοιας στη τότε συγκυβέρνηση πανηγύριζαν γιατί «μετά από συντονισμένες κυβερνητικές προσπάθειες έγινε κατορθωτή η ένταξη του διαμήκη οδικού άξονα της Εύβοιας στα Διευρωπαϊκά Δίκτυα Μεταφορών» και θριαμβολογούσαν γιατί «αυτό σήμαινε ότι την τρέχουσα προγραμματική περίοδο, είτε την επομένη, δηλαδή σε 10-15 χρόνια, θα γίνει πραγματικότητα ». Πρόκειται για μια εικονική πραγματικότητα που αποκαλύφτηκε τη Πέμπτη 28/11/2013 στη κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών της Βουλής, Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και Παραγωγής και Εμπορίου, κατά τη  συζήτηση επί του Κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τα νέα Διευρωπαϊκά Δίκτυα Μεταφορών. Στην ενημέρωση που έκανε ο αρμόδιος εισηγητής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου  κ . Κουμουτσάκος ανέφερε ότι «το δίκτυο χωρίστηκε σε κεντρικό και σε αναλυτικό – ολοκληρωμένο. Το κεντρικό δίκτυο ένα εκείνο το οποίο σ

Τιμής ένεκεν στον παππού μας Λεωνίδα Μήλα που μας άφησε σήμερα.

Είναι μια παράξενη εποχή που δεν μπορείς να χαιρετήσεις τους ανθρώπους σου όπως θα έπρεπε και όπως θα θέλαμε. Σήμερα έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο ο παππούς μας, ο γλυκύτατος Λεωνίδας η Λίνος Μήλας. Αγροτοκτηνοτρόφος, μουσικός, άριστος οικογενειάρχης με ενεργή ενασχόληση με τα κοινά μέχρι και τα βαθιά του γεράματα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει και η ανάμνηση του πάντα θα συνοδεύεται από τους ήχους της τσαμπούνας του και από το αγαπημένο του επιμύθιο , " Ντάπα ντούπα το νταούλι, έτσι θα την περάσουμε ούλοι"  Επί τη ευκαιρία μιας εκδήλωσης για την ΑΙΟΓΟΠΡΟΒΑΤΙΑ στην Νότια Εύβοια, μας είχε μιλήσει στις 26 Ιουλίου του  2011 με τίτλο, Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΑΙΓΟΠΡΟΒΑΤΙΑΣ. Μετά την ημερίδα για την αιγοπροβατοτροφία, δεν υπήρχε πιο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσω από τον παππού μας, τον Λεωνίδα Μήλα. Το θέμα είναι ότι ο παππούς μας, απόφοιτος πρώτης Δημοτικού, έκανε μόνος του τρόπο ζωής, πορεύτηκε και έφτασε στην ηλικία που είναι, όλα όσα

Σας ενημερώνουμε για την λειτουργία του Νοσοκομείου Καρύστου .

Προσοχή! Από σήμερα αναβάλλονται όλα τα χειρουργεία και ακυρώνονται όλα τα ραντεβού στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία, οι τακτικές αιμοληψίες κτλ. Θα εξυπηρετούνται μόνο τα επείγοντα. Κάθε ασθενής με τουλάχιστον ένα από τα παρακάτω συμπτώματα: Βήχας, πυρετός, δύσπνοια θα πρέπει να παραμένει σπίτι του, να επικοινωνεί με τον ιατρό του και να καλεί τον ΕΟΔΥ (τηλ 1135). Δεν πηγαίνουμε στο Νοσοκομείο! Όλοι μας είμαστε εν δυνάμει ύποπτα κρούσματα.  ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ!