Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

Ιούλιος 2013- η άφωνη φωνή μας.

Ιούλιος 2013
Ένας άλλος  διαφορετικός Ιούλιος.
Με την καθημερινή αναγνώριση της σημασίας της κάθε μέρας, με την ανησυχία του τι μας ξημερώνει αύριο.
Η μια πλατεία μετά την άλλη στις μεγάλες πόλεις του κόσμου, γεμίζει κόσμο, που θέλει  να περιφρουρήσει την αξιοπρέπεια της ζωής του.
Από την Κωνσταντινούπολη στο Κάιρο, και μετά στην Βραζιλία, οι άνθρωποι έχουν κάτι κοινό, προασπίζονται τον πολιτισμένο τρόπο της ζωής τους.
Στην Ευρώπη οι διαδηλώσεις εναντίον της Κρίσης, από άλλη σκοπιά, δηλώνουν το ίδιο πράγμα.
Στην Ελλάδα, τα πράγματα είναι ήσυχα.

Η αντίδραση στο κλείσιμο της ΕΡΤ, μοιάζει σαν καρικατούρα μίμησης των άλλων.
Ταξική, έως, παραταξιακή, η προάσπιση της κρατικής φωνής σαν ένδειξη δημοκρατίας, μιας αμφισβητούμενης δημοκρατίας, μιας απαξιωμένης κρατικής φωνής.

"Η Φωνή της Χώρας, δεν μπορεί να σιγάσει. Η Δημοκρατία πλήττεται" και άλλα συναφή που δηλώνουν την αντίφαση, ενώ η μεγαλύτερη άδηλη πολλές φορές αγωνία είναι μια, το τέλος του δημοσίου και η απόλυση σε ρυθμούς ιδιωτικού τομέα.

Ακόμα κρατούν την ΕΡΤ οι εργαζόμενοι με την αιτιολογία της χρέωσης τους πανάκριβων μηχανημάτων και πρέπει να τα προσέχουν, ελπίζω περισσότερο από όταν έπαιζαν τσόντες στην ώρα των δελτίων.
Πρέπει να γίνει παράδοση και αυτό βέβαια είναι το σωστό, γιατί αν για κάποιο λόγο πάθουν το οτιδήποτε , θα καλεστούν να λογοδοτήσουν.
Πάντα μας εκπλήσσει αυτό το κράτος με την ανοησία του, αφού δεν είχε προβλέψει καν αυτό, κατεβάζοντας τους διακόπτες.
Αναγνώστες μόνο να σας πω, ότι ακόμα και χαλασμένα μηχανήματα, η παλιά έπιπλα να βγουν για πέταμα, πρέπει να υπάρχει επιτροπή που να το εγκρίνει και υπογραφές, για να πεταχτούν. Φανταστείτε τώρα, που τα μηχανήματα είναι στην θέση τους και εν λειτουργία.

Πόσο και πόσα χωριά έχουν βουβαθεί τόσο καιρό τώρα, πόσες και πόσες περιοχές έχουν μείνει χωρίς μουσική, χωρίς παρέα, χωρίς ειδήσεις... Είναι τόσο μα τόσο λυπηρό η σιωπή μέσα στην σιωπή..

 Οι πολίτες συνεχώς καλούντε να πάρουν μια θέση. Υπέρ η κατά.

Έτσι απλά και απλοποιημένα, λες και αναφέρονται  σε νοημοσύνη που δεν μπορεί να συνθέσει κάτι περισσότερο από το δέχομαι η απορρίπτω, νιώθουμε πολλές φορές υποχρεωμένοι να δηλώσουμε την θέση μας ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές.

Όταν όμως αμφισβητώ το κράτος, ακόμα και σαν έννοια,
όταν η δημοκρατία που επικαλλούντε δεν είναι παρά το περίγραμμα μιας διαφήμισης τράπεζας,
όταν τα δικαιώματα στην εργασία έχουν αντικατασταθεί από τον εκβιασμό της ανάγκης,
όταν η κοινωνία μου τονίζει σε κάθε περίσταση και σε κάθε τόνο, ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑ, το οτιδήποτε, εκτός από του να συμμετάσχω σε εθελοντική εργασία, που στην ουσία συντηρεί όλο αυτό το κατασκεύασμα,
όταν αντιμετωπίζω ενήλικες με συμπεριφορές νηπίου σε παροξυσμό πυρετού,

τότε δεν κάνω απολύτως τίποτα. Δεν εκφέρω γνώμη για τίποτα, δεν με αφορά τίποτα, δεν συμμετάσχω πουθενά, συνειδητά και με επίγνωση, παραμένω απαθής και αποστασιοποιημένη, φροντίζω τα του Οίκου μου αποκλειστικά και τα της εργασίας ,όσο έχω ακόμα.

Η αντίδραση όλων των ανωτέρω είναι καταπέλτης.
ΕΝΟΧΗ.

Γιατί το Κράτος είναι ΑΥΤΟΙ , και αφού μου το λένε, πρέπει να σεβαστώ την δύναμη τους.
Γιατί η Δημοκρατία μας ,παρόλα τα προβλήματα,  είναι η καλύτερη και οι Τράπεζες οι στυλοβάτες της,
γιατί θα πρέπει να παλέψω -ΠΑΛΙ- για τα εργασιακά μου δικαιώματα,
γιατί οφείλω σαν πολίτης να βοηθώ τους αδύναμους,
γιατί και αυτοί άνθρωποι είναι και κάνουν λάθη και παρασύρονται,
γιατί ο ενεργός πολίτης με θέση και άποψη είναι το ζητούμενο για να πάει η κοινωνία μπροστά, (ενώ το θέμα είναι, ότι ο αποστασιοποιημένος δεν είναι ψηφοφόρος κανενός).

Δηλώνω ΕΝΟΧΗ
προς αυτή την κοινωνία που δεν πίστεψα κανέναν και τίποτα, που δεν περίμενα τίποτα και από πουθενά, που δεν έγινα ποτέ μέρος της, αλλά πληρώνω τα λάθη της.
(της αλληλοεξαρτώμενης από συμφέροντα ,κόμματα, θέσεων και υποθέσεων)
Υπογραφή
μια  απλή Ελληνίδα, με το Ε, κεφαλαίο, μιας και είναι το μόνο που έμεινε μεγάλο σε αυτό το όνομα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου