Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Το σύνδρομο του Βέγγου στην κρίση.

Αν μπορώ να περιγράψω το πως μας έχουν κάνει να αισθανόμαστε και να σκεφτόμαστε σε αυτή τη περίοδο, που κρατάει πια αρκετά χρόνια, αυτό δεν είναι άλλο, παρά να μοιάζουμε με τον Βέγγο που σαν καφετζής, τρέχει από το ένα τραπέζι στο άλλο, φωνάζοντας, έφτασεεεεεε, και να ακουμπάμε στου κάθε ενός το τραπέζι, ελπίδες, φόβους, φόρους, χαράτσια, και εισφορές.

Δεν υπάρχει θέμα που να μην υπάρχουν εντελώς αντίθετες αναγνώσεις, εκ διαμέτρου αντίθετες ερμηνείες και αναλύσεις.

Και μεις σαν τον Βέγγο, συναισθηματικά γινόμαστε σφούρα να τους ακούσουμε όλους , και να προσπαθούμε να τους καταλάβουμε όλους μήπως βγάλουμε άκρη με το τι τελικά πρέπει να κάνουμε εμείς και ποιον πελάτη.....θα θέλουμε να μας ξανάρθει.

Δεν μπορώ να συναγωνιστώ τον αξέχαστο αγαπημένο ηθοποιό στο τρέξιμο και κάθομαι ακίνητη πλέον ανάμεσα σε όλα όσα συμβαίνουν.

Ο ΟΟΣΑ λέει ότι πάμε κατά διαόλου, η ΤΡΟΙΚΑ λέει ότι έχουμε περιθώρια ανάκαμψης.
Η κυβέρνηση θέλει να μειώσει την τιμή των φαρμάκων, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν την ψήφισε και έκαναν την Βουλή σχολικό προαύλιο σε τσακωμό, και ο καθένας να λέει τα δικά του.
(τώρα βλέπω τα αποσμάσματα και έγινε της τρελής, και γιατί πια δεν ξεχώριζαν τα άρθρα να τελειώνει η φασαρία? Τόσο δύσκολο ήταν?)

Απο που να το πιάσεις και που να το αφήσεις.
Δεν υπάρχει τίποτα που να συμφωνούν, τίποτα που να μας το πουν με καθαρό και κατανοητό τρόπο και να πιστέψουμε ότι, βρε αδελφέ, το καλό της Πατρίδας είναι το ζητούμενο.
Δεν είναι δυνατόν, δεν το χωρά ο νους μου, ότι δεν υπάρχει ούτε ένα θέμα που να υπάρχει συναίνεση.

Ένα μεγάλο λάθος που κάνουμε είναι να ακούμε τους μεν,,...οι άλλοι ακούνε τους δε,...και κάνουν την πολιτική γήπεδο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου