Το γαιδούρι....

Είναι απίθανο το τι μπορεί να ακούσει κάποιος στα καλά του καθουμένου.
Έτσι τυχαία έπιασα μια κουβέντα για έναν καημένο γαιδαράκο που ψώφησε κοντά στον δρόμο.
Ο αφεντικός, ποιος ξέρει γιατί, δεν το έθαψε το καημένο το ζωντανό, παρά το σκέπασε με χώμα.

Ε, βουνό είναι, ζώα έχει, πήγανε το βράδυ και καταλαβαίνεται....

Ξυπνάνε οι χωριανοί! Τι να δουν!

Αρχίζουν τα τηλέφωνα να βρεθεί ο υπαίτιος, ο υπεύθυνος, ο συγγενής στην Πόλη που έχει γνωστό, που ξέρει κάποιον, να μάθει τι να κάνουν το γαδούρι.

"Να ανοίξει μια τσάπα ένα λάκο!' έλεγε ο ένας.
"Να ανοίξουν μόνοι τους τον λάκο οι ιδιοκτήτες" έλεγαν οι άλλοι.

Έλα όμως που ο ιδιοκτήτης ήταν ένα φτωχό γεροντάκι, μοναχός του ο έρμος και τα παιδιά μακρυά?!
Ούτε λεφτά για τσάπα, ούτε τίποτα.
"Και οι γειτόνοι βρε! Τι κάνουν οι γειτόνοι! Να ανοίξουν όλοι μαζί τον λάκο! Πόση ώρα θα κάνουν!?"
Αγανακτούσε ο γνωστός από το κινητό στην Πόλη.
Αλλά οι γειτόνοι είχαν τις δουλειές τους και δεν τα πήγαιναν και καλά με το αφεντικό του γαιδάρου, και τώρα χαίρονταν και γελάγανε χαιρέκακα για την αναποδιά που του έτυχε.

' Αχχχ! Να μη γερνάει ο άνθρωπος και μένει μοναχός του!' Απεφάνθη η ηλικιωμένη της παρέας, που αν και είχε περάσει όλα της τα χρόνια στο χωριό, τώρα μένει σε γκαρσονιέρα, κοντά στην κόρη και στο Νοσοκομείο.

"Θέλετε Νομίατρο" είπε ένας. "Ο Κτηνίατρος δεν κάνει?" ρώτησε κάποιος.
"Να πάτε στον Δήμο" συμπλήρωσε ο τρίτος.
'Βρε και για τον γάιδαρο στον δήμο να πάμε?" αγανάκτησε ένας άλλος.

Η ομήγυρη ανάστατη έψαχνε νάβρει λύση, να μην σκοτεινιάσει με το γαιδούρι άταφο..

Και όμως, στο χωριό, με τις ράχες και τις ραχούλες άδειες, με τους ανθρώπους μαθημένους στο σκάψιμο και στην γη, δεν βρέθηκαν 2?3? να πιάσουν ένα φτυάρι να θάψουν το καημένο το ζωντανό.

Αληθινή η ιστορία και αν θέλετε την πιστεύετε, αλλά σαν μάθημα τι παίρνουμε?

Ας βγάλει ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις