Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Σκέψεις για χτές, για το χτές, και ένα καλύτερο αύριο

Χτες το βράδυ μέσα στο κατάμεστο κλειστό γυμναστήριο, οι γονείς, και άλλοι θεατές, καμάρωσαν τα παιδιά τους και θυμήθηκαν παλιά παιχνίδια, που έπαιζαν στις γειτονιές.

Τότε οι αλάνες, ήταν μεγάλες, τα ανοίγματα στην πόλη ήταν μεγάλα, τα όνειρα ήταν μεγάλα...

Από τότε, οι δρόμοι στένεψαν, τα ανοίγματα έκλεισαν, τα όνειρα ....

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τα όνειρα.

Για πάρα πολλά χρόνια είχαμε μπερδέψει τα όνειρα με τις φιλοδοξίες,
την πρόοδο με τακτοποίηση,
την φιλομάθεια με εργαλειακή μάθηση.

Η Κρίση μας ανάγκασε να επαναπροσδιορίσουμε, η τουλάχιστον να ξανασκεφτούμε το τι έχει σημασία, το τι θέλουμε και αν και πως μπορούμε να το πετύχουμε.

Δεν θα έρθει καμιά αλλαγή, αν δεν ξεκινήσει από μέσα μας. Από την σκέψη μας και από την αντιμετώπιση μας απέναντι όχι μόνο στα προβλήματα αλλά και μεταξύ μας.

Πολλοί θα ήθελαν να είναι κάπου αλλού. Η μικρή πόλη φαίνεται να πνίγει τις δυνατότητες, και ίσως σε πολλές περιπτώσεις να είναι έτσι.
Τα μεγάλα όνειρα ακουμπάνε  σε δυνατά φτερά , και όταν αυτά τα φτερά ανοίγουν, κανείς δεν μπορεί να τα σταματήσει.

Πολλοί γονείς που ίσως με διαβάζουν τώρα, είδαν τα παιδιά τους παρόλες τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες να βρίσκουν τρόπο και να κυνηγούν τα όνειρα τους, εκπλήσσοντας ακόμα και τους γονείς τους.

Όλοι εμείς όμως που ήμαστε εδώ, δεν πρέπει να έχουμε παράπονα.
Θα ήταν καλό για μας, για την ηρεμία μας, την ψυχραιμία μας, την αλληλοσυμπαράσταση μας, αυτούς τους καιρούς, να αντιμετωπίσουμε με πολύ προσγειωμένη ματιά την θέση μας.

Έχουμε  πολλούς λόγους  για να μην ήμαστε χώρια.
Δεν εννοώ αυτό που γίνεται μέχρι τώρα και λένε, "όλοι μαζί" εννοώντας ' Μαζί με αυτά που λέω εγώ και να φανώ εγώ"
Αυτή η αντιμετώπιση πρέπει να πάει πίσω, πολύ πίσω από το κάθε εγώ, και να δώσουμε βάρος στο εμείς.

Πως θα μπορούσε να βοηθήσει μια τέτοια αλλαγή συνολικά τον κόσμο?

Η  συνενόηση φέρνει συνεργασία , η συνεργασία φέρνει δουλειά, η δουλειά φέρνει κέρδος, το κέρδος δίνει περισσότερες θέσεις εργασίας.

Παραδείγματος χάριν, έχουμε αναπτύξει σχέσεις με την αδελφή πόλη της Γαλλίας, και υπάρχει μάλιστα τώρα ένα ταξίδι από το Επιμελητήριο για παραγωγούς, τυποποίηση και διάθεση προιόντων.
Ένας ένα ο παραγωγός, είναι μικρός, αν αποφασίσουν να δουν όμως ότι η παραγωγή τους μέσα από την συνεργασία μπορούν να διατεθούν σε μια μεγάλη αγορά και τολμήσουν να δουν αυτή την ευκαιρία, σίγουρα θα έρθουν και κέρδη και θέσεις εργασίας και το μεγάλο και άπιαστο όνειρο, θα γίνει μια λογική συνέπεια της απόφασης τους.

Το πρώτο βήμα για να εκμεταλλευτείς μια ευκαιρία, είναι να την δεις.
Να την δεις και μετά να βρεθεί τρόπος να την κερδίσεις.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα που έρχεται από πάρα πολλά μέρη, ακόμα και στην Εύβοια, και ελπίζω κάποτε, όχι πολύ αργά, να το δούμε και δω.

Όλα ξεκινάνε από το μυαλό, τα πάντα.
Αν θέλει κάποιος να δει μια αλάνα, σαν μέρος για παιχνίδι, θα παίξει.
Αν κάποιος δει την αλάνα, σαν τέλειο οικόπεδο, θα το χτίσει.
Αν κάποιος δει την αλάνα σαν χωράφι, θα την καλλιεργήσει.
Όπως και να το δει, δεν παύει να είναι ένα κομμάτι γης.
Επομένως την κάθε αξία η χρήση, την παίρνει από το πως το βλέπουμε εμείς.

Αν δούμε την Πόλη μας σαν κέντρο των πάντων, τα προβλήματα του φαίνονται τεράστια, ο καθένας που έχει έναν ρόλο μοιάζει πολύ σπουδαίος. Όμως γιατί εμείς αισθανόμαστε τόσο αδύναμοι?

Μα γιατί δεν ήμαστε παρά μια πάρα πολύ μικρή γωνίτσα, ενός νησιού, μιας χώρας που έχει τον πληθυσμό μια μόνο πόλης σε κάποιο άλλο κράτος του κόσμου, και όχι και μεγάλο!
Και για μια μόνο...πόλη,....έχουμε 300 παρακαλώ βουλευτές, διοίκηση κράτους και Περιφέρειες και Δήμους και υπηρεσίες ουκ τέλος έχει ο αριθμός.

Και να φανταστείτε ότι για αντίστοιχο αριθμό ανθρώπων και οικονομίας υπάρχει μια δημοτική αρχή αλλού.

Γιατί μας κάνει εντύπωση που μας διοικούν οι υπάλληλοι της Τρόικας?
Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης...εμείς επιμένουμε τοπικά και περιμένουμε προκοπή?

Αν όμως εμείς, είχαμε καταλάβει ότι τα προβλήματα μας δεν είναι ΤΟΠΙΚΑ, δεν θα νιώθαμε έτσι μόνοι γιατί θα είχαμε επαφές θα είχαμε αναπτύξει συνεργασίες και θα ψάχναμε ανθρώπους να ασχοληθούν με επαγγελματιμό και γνώση...

Στο κλειστό γυμναστήριο δεν υπήρχε ορχήστρα, οι φωνές των παιδιών ήταν αρκετές να κάνουν την μουσική, οι δικές τους φωνές να κουνούν τα βήματα τους .
Ας πάρουμε παράδειγμα και ας έχουμε εμπιστοσύνη στην φωνή μας, και στα βήματα μας χωρίς τους διάφορους.....οργανοπαίχτες....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου