Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Μνημονίου Παραφερνάλια......

Δεν είναι μόνο καλό που τα γραπτά μένουν, είναι και κακό, μιας και όλοι όσοι γράφουμε κάποια στιγμή, μετανιώνουμε για κάτι από  όσα έχει δει το μάτι του αναγνώστη.
Ο Υπουργός Υγείας λοιπόν, έχει γράψει μερικά ποιήματα, που του είπαν ότι είναι καλά και αξίζει τον κόπο να τα διαβάσουμε και μεις.
Το θέμα είναι ότι με αυτά που γράφει, έτσι και βγει το ΣΥΡΙΖΑ, θα τα δίνει δωρεάν από το κανάλι, δώρο με τα υπόλοιπα.
Τα ποιήματα...στην διάθεση σας στα βιβλιοπωλεία βέβαια, και εδώ μερικά να θαυμάσετε το βάθος του ποιητή.
Μη κοιτάξετε πολύ βαθιά και ζαλιστείτε, ας μείνετε εκεί που λέει ότι θέλει να μείνει στην ιστορία...
Εγώ πάλι ελπίζω να μείνω σπίτι μου...
 ''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''




http://afmarx.files.wordpress.com/2014/01/parafernalia.jpg
Ο πολιτικός Άδωνις μάς φανερώνεται για παράδειγμα στο ποίημα  ” Εν Θερμώ Πύλες”
(…)
Οι 300 παρετάχθησαν εκατέρωθεν του Λεωνίδα.
Μόνο που από το αριστερό άκρο
απουσίαζε ο Εφιάλτης.
Πάντα στο αριστερό άκρο βρίσκονται οι Εφιάλτες,
τότε όπως και τώρα…
όπως και πάντα
Τον φιλόπατρη  Άδωνι θα συναντήσουμε στο ποίημα  ”Τα  ου που θέλω”, αφιερωμένο στην μνήμη του Γ.Ράλλη
Ου καταισχύνω τα ιερά όπλα
Ου την φιλτάτη πατρίδα μου
Ου το ένδοξον αίμα της φυλής μου
Ου την γλώτταν την προγονικήν
Ου…
Ου…
Ου…
Ου καταισχύνω,
ου καταισχυνθώ
ελληνοπρεπώς θα ζω
ως την θανή μου.
Και ιδού, ο ιστορικός Άδωνις. Στο ποίημα “Ιστορία, η μόνη αμαρτία μου”
(…)
Μελέτησα την Ιστορίαν
Σπούδασα την Ιστορίαν
Δίδαξα την Ιστορίαν
Διδάχτηκα από την Ιστορίαν
Αγάπησα την Ιστορίαν
Μόνη μου φιλοδοξία παιδιόθεν
να “γράψω” Ιστορίαν.
Και να με γράψει και η Ιστορία…
εις τας δέλτους της.
Οι κοινωνικές ανησυχίες του Άδωνι περιγράφονται περίφημα στο ποίημα “Εσωτερικός διάλογος με ένα άστεγο”
(…)
Φίλτατε, μη λες ότι είσαι άστεγος.
Στη χώρα αυτή
κανείς δεν είναι άστεγος
Κάτω από το γαλανό μας ουρανό
στη σκιά της Ακρόπολης

στον ψίθυρο της Ιστορίας,
είτε μένουμε σε βίλα,
είτε μένετε σε παγκάκι
όλους μας σκέπει η Αθηνά η Παλλάδα
κι η Παναγιά η γλυκυτάτη μητέρα μας
Και τέλος ο ερωτικός Άδωνις, δροσερός και παιγνιώδης, στο ποίημα ” Είσαι θεά”
Η Άρτεμίς μου δεν κρατεί βέλος διά να τοξεύσει το γοργοπόδαρο ελάφι
Η Αθηνά μου δεν κρατεί δόρυ και ασπίδα
Η Αφροδίτη μου δεν κρατεί το μήλον της Έριδος που της χάρισε ο ερωτύλος Πάρις
Η ωραία Ελένη μου δεν κρατεί αργυρούν κάτοπτρον διά να καλλωπίζεται
Η Δήμητρα μου δεν κρατεί χρυσό στάχυ διά να ψωμίσει τους πεινασμένους της γής.
Η δικιά μου θεά, η Ευγενία,
την καρδιά μου κρατεί στα τρυφερά της χέρια.
Και μίαν ράβδον μαέστρου
για να διευθύνει την μουσική του σύμπαντος μου
ραπίζοντας με χάριν τον αέρα.
 ALLOY FUN MARX

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου