Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

21 Εκατομμύρια σκλάβοι.

Η είδηση της ημέρας...21 εκατομμύρια σκλάβοι, ψυχές χωρίς σάρκα, σάρκα χωρίς ταυτότητα.
Κατά την γνώμη μου αυτός που δουλεύει σε άδικες συνθήκες, η σε συνθήκες που δεν τον εκφράζουν, η σε συνθήκες που τον πιέζουν μέχρι εξαντλήσεως ψυχολογικά, δεν είναι σκλάβος. Ίσως πολύς κόσμος να αισθάνεται έτσι γιατί έχει πιστέψει ένα από τα μεγαλύτερα ψέμματα, ότι η ζωή μπορεί να είναι και δίκαιη, η συνεχώς..ευχάριστη.
Σκλάβος ,δυστυχώς, σημαίνει η τερατώδης και απάνθρωπη στέρηση κάθε στοιχείου που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο σαν οντότητα.
Κάθε στοιχείο που τον συνδέει με την παρουσία του πάνω στην Γη εξαφανίζεται, κάθε τι που μπορεί να τους προσδώσει κάποιο στοιχείο ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας όχι μόνο τους στερείται αλλά και με κάθε τρόπο αγνοείται η παρουσία τους.
Αόρατοι από τον περίγυρο εξαντλούν μέσα σε κάθε είδους βασανιστήρια το βιολογικό τους αποτύπωμα στην Ζωή.
Χιλιάδες εργάτες από την Ασία και την Αφρική, αυτήν την στιγμή είναι εντελώς αόρατοι στα ερείπια οικοδομών που έμειναν στην μέση λόγω της κρίσης, χωρίς να μπορούν να γυρίσουν πίσω, μιας και οι Εταιρείες που τους έφεραν στην Ευρώπη η στην Αμερική, τους πήραν τα χαρτιά τους, τους φυλάκισαν στον περίγυρο της οικοδομής, για να τους εγκαταλείψουν σαν πράγματα μαζί με τα υλικά.
Αυτή η πρακτική είναι κάτι συνηθισμένο στις χώρες του Κόλπου για τους Πακιστανούς, Ινδούς, και άλλους εργάτες, που δημιουργούν τα θαύματα μέσα στην έρημο.
Ακόμα και οι εργάτες στα καίκια, απαγορεύεται να κατέβουν από αυτό, και η μόνη τους πληρωμή είναι το καθημερινό φαγητό.
Περίπου 35 χιλιάδες σκλάβες υπηρετούν τον αστικό κόσμο του Λονδίνου ,μόνο...έγκλειστες και ανύπαρκτες.
Είναι η πραγματικότητα του κόσμου και η αλήθεια της ζωής που δυσκολευόμαστε να την σκεφτούμε και να την αποδεχτούμε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, η δεν μας βολεύει να κάνουμε κάτι.

Είναι ίσως μια παρηγορητική σκέψη ότι όλα αυτά συμβαίνουν κάπου πολύ μακρυά.

Και όμως συμβαίνουν και στα όμορφα Ελληνικά χωριά, όπως καμιά φορά ξεπετάγονται οι περιπτώσεις στα δελτία ειδήσεων.
Για γυναίκες που  τους κλέβουν τα διαβατήρια και της κλειδώνουν σε διαμερίσματα για να τις εκδίδουν, και  για να γεννούν παιδιά και να τα πωλούν.
Για εργάτες γης όπως στην Μανωλάδα , αλλά και αλλού.
Και λοιπόν?
Πάντα υπάρχει το αδηφάγο κέρδος κάποιου που έχει αρκετά για να μπουκώνει τα στόματα γύρω του η να εκφοβίζει όποιον θα ήθελε να εναντιωθεί σε κάτι τέτοιο.

Οι κοινωνίες έχουν ευθύνη για ότι συμβαίνει μέσα στα όρια τους. Και αυτό ακόμα το ξεχνάμε.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου