Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Επί τη ευκαιρία της 25ης , και της παρέλασης .

 Η μέρα πέρασε και η νύχτα φέρνει σκέψεις και συμπεράσματα.

Στις μικρές αλλά και μεγαλύτερες πόλεις, οι γονείς, ο κόσμος, όλος μαζί σαν μια παρέα, συμμετείχε στην παρέλαση.

Καμάρωσε τα παιδιά, χάρηκε τον καιρό, κουτσομπόλεψε τις πολιτικές δημοτικές αλλαγές που εγκυμονούν οι μέρες, πήγε βόλτα και γενικά είχε μια ανάλαφρη θα λέγαμε διάθεση.


Σε αντίθεση από την Αθήνα που η μαθητική παρέλαση δεν θύμιζε τίποτα γιορταστικό.
Τι σόι ελευθερία γιορτάζεις μέσα από τόσα και τόσα φράγματα?

Τι χαρά δημοκρατίας να σε συγκινήσει όταν ο λαός λείπει?

Ντροπή και θλίψη, ντροπή και αποτροπιασμό για την κατάληξη των επιλογών μας.

Η σημαία πάντα συγκινεί.
Το σύμβολο της συλλογικής μνήμης ενός λαού στην ιστορία, πάντα έχει την ξεχωριστή του θέση στην καρδιά του καθένα μας.

Δεν υπήρχε αυτή η σημαία στην αρχαιότητα, αλλά αυτό δεν μας κάνει λιγότερο Έλληνες όταν αισθανόμαστε την συνέχεια μας στον χρόνο από τότε.
Για αυτό τα σύμβολα τα λένε ...σύμβολα. Σημασία έχει πάντα αυτό που εκπροσωπούν για μας η σημαία σήμερα, έτσι όπως κυμάτιζε στον αέρα, μου φαίνεται ότι μας ψιθύριζε.."Μη το βάζετε κάτω..μη σκύβετε το κεφάλι"

Ο Μανώλης Γλέζος είπε ότι γιορτάζουμε τους αγώνες μας στην έναρξη και όχι στην λήξη γιατί τιμούμε την αντίσταση .
Ίσως έχουμε γίνει πολύ μαλθακοί, ίσως τα νέα όπλα μας είχαν κατακτήσει όπως το αέριο που παραλύει πριν το πάρεις είδηση και μετά είναι πολύ αργά να κάνεις κάτι.
Όμως βλέποντας τον κ.Γλέζο δεν μπορώ παρά να συγκινούμε βαθιά και να σκέφτομαι ότι αυτός είναι ένας αυθεντικός και γνήσιος Έλληνας, ένα παράδειγμα που ίσως θα έπρεπε να γίνεται το μέτρο σύγκρισης, αυτές τις μέρες, που το μέτρο έχει χαθεί.


Ακόμα και σε αυτήν την ηλικία, το πνεύμα σε εγρήγορση, η ψυχή αδούλωτη, ο χαρακτήρας ακέραιος, η καθημερινή του έννοια , το γενικό καλό, το δίκιο της πατρίδας.
Είτε η επιστροφή των εθνικών θησαυρών , είτε οι γερμανικές αποζημιώσεις, είτε οι κοινωνικοί αγώνες.

Αν υπάρχει στην πολιτική ένας άνθρωπος που σήμερα, μια τέτοια μέρα, μπορούμε να στραφούμε για να πάρουμε παράδειγμα, νομίζω ότι είναι αυτός.

Λέγονται τόσα πολλά για τις παρελάσεις, για το αν πρέπει να γίνονται η όχι.
Συγκρίνοντας την μαθητική παρέλαση στην Αθήνα με την σημερινή στην Κάρυστο, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν έχει σημασία το αν γίνονται παρελάσεις, αλλά με ποιο τρόπο γίνονται και φυσικά το τι σημαίνουν.
Αν είναι μια γιορτή για τον κόσμο, ένα αγκάλιασμα και ένα μοίρασμα αισθημάτων που προστατεύουν και αγαπούν την κοινωνία, τότε ναι, να γίνονται.
Αν είναι η ευκαιρία να δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας σε όλους όσους πολέμησαν και όλους όσους θυσιάστηκαν και υπέφεραν για να είμαστε εμείς ελεύθεροι, τότε ναι.
Αν γίνονται για να θυμόμαστε ότι μπορούμε να τα πάμε καλύτερα, τότε ναι.
Αν είναι όμως για κάτι άλλο, τότε όχι.

Ελπίζω και εύχομαι του χρόνου η παρέλαση να έχει έναν νέο και ελπιδοφόρο συμβολισμό για την Χώρα μας..

1 σχόλιο:

Κοτσώνης Ευάγγελος είπε...

Σοφία το πρόβλημα ξεκίνησε από τη παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη,όταν αριστεριστές,εθνομηδενιστές,αρνητές των θεσμών και των Εθνικών συμβόλων,οργανωμένοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΥΡΙΖΑ,έκαναν τα έκτροπα και τα ρεζιλίκια,ματαιώθηκε η παρέλαση και έφυγε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας,δηλαδή ο θεσμός ρεζιλεύτηκε...είναι τα ίδια άτομα που στη χθεσινή παρέλαση σε κάποιες περιοχές της χώρας παρέλασαν με πανό αφού τελείωσαν οι παρελάσεις.Υπάρχει λοιπόν αιτία και λόγος που οι παρελάσεις πλέον είναι κλειστές για το κοινό χωρίς διαπίστευση κοντά στους επίσημους,αλλά λίγο πιο κάτω είναι ο κόσμος ελεύθερος να παρακολούθησει τη παρέλαση.

Δημοσίευση σχολίου