Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Το τέλος της σχολικής χρονιάς, είναι πάντα μια νέα αρχή.

Τα Σχολεία έκλεισαν , και τα παιδιά θα χαιρετίσουν το καλοκαίρι με το Πρώτο Δημοτικό να παρουσιάζει για πρώτη φορά τα ΚΟΤΣΙΚΕΙΑ στο Γιοκάλειο την Κυριακή στις 8.30 και την παράσταση του Λυκείου, Αντιγόνη, αρχές Ιουλίου.

Οι μεγάλοι προσπαθούν να μιλήσουν ,να συμβουλεύσουν, να παροτρύνουν , και να ενθαρρύνουν τα παιδιά, -μικρότερα η μεγαλύτερα - με αγάπη και συγκίνηση σε κάθε κλείσιμο ενός κύκλου της ζωής τους και την αρχή ενός άλλου.



Όμως η πικρή αλήθεια είναι ότι εμείς, οι γονείς , ήμαστε ο καθρέπτης που βλέπουν τα παιδιά τον κόσμο.
Τα όρια που ορίζουμε και ο τρόπος που ακολουθούμε, διαμορφώνουν την αντίληψη τους για το πως βλέπουν την ζωή και τον εαυτό τους.
Κάθε φορά που λέμε, " εσείς θα κάνετε τον κόσμο καλύτερο" θα πρέπει να ζητάμε συγνώμη γιατί δεν τους δείχνουμε τον τρόπο.
Κάθε φορά που λέμε, "είστε η ελπίδα μας" θα πρέπει να πενθούμε την δική μας χαμένη ελπίδα.

Η Ζωή μπορεί να είναι μικρή, αλλά χωράει τα πάντα, εκτός από τα δικά μας Θέλω για τα παιδιά μας μιας και πρέπει να βρουν τα δικά τους.

Η ευθύνη μας τεράστια και καταλυτική ,στην πορεία της ζωής των παιδιών μας , και δεν είναι ούτε τα υλικά αγαθά, ούτε οι παροχές που είναι υποχρέωση και χαρά μας.
Είναι το παράδειγμα της δύναμης και της αισιοδοξίας που πρέπει να τους  μεταφέρουμε.
Είναι η αγάπη της ζωής και η εμπιστοσύνη προς τους ανθρώπους που οφείλουμε να τους εμπνεύσουμε, παρά τις δικές μας απογοητεύσεις.
Είναι η τόλμη και η ενσυναίσθηση που θα τους κάνει να προχωρούν, χωρίς να αφήνουν κανέναν "πίσω".

Αν κάποιος ρίξει χρωστική ουσία στον εγκέφαλο ενός ανθρώπου, θα δει ότι μπροστά στα μάτια του , ο ανθρώπινος εγκέφαλος θα είναι ίδιος με την φωτογραφία ενός γαλαξία.
Απεριόριστες δυνατότητες κρύβονται ανάμεσα στους νευρώνες, και ένα ολόκληρο σύμπαν εντός μας.
Όσα χιλιόμετρα και αν κάποιος ταξιδέψει, πουθενά δεν θα "φτάσει"αν δεν έχει εξερευνήσει -έστω και λίγο- το δικό του σύμπαν.

Πουθενά στον κόσμο και αν ψάξεις δεν θα βρεις άλλον σαν και σένα.
Αντί λοιπόν να νιώθεις απλός, αναλώσιμος, αδιάφορος, κοίτα τον εαυτό σου σαν να είναι το πιο σπάνιο εύρημα και μετέφερε αυτήν την αντίληψη στο παιδί σου.



Ο δρόμος τους θα είναι ανοικτός, μόνο αν του δώσεις την δύναμη να ανοίξει μόνος του όσα εμπόδια του τον κλείνουν."

Τα παιδιά μεγαλώνουν τόσο γρήγορα, και ο χρόνος ξοδεύει τα λεπτά του τόσο ύπουλα που πολλές φορές αισθανόμαστε ότι μας ξεγελά και δεν προλαβαίνουμε ούτε να πούμε, ούτε να κάνουμε με τα παιδιά μας όσα θα θέλαμε.
Ας κλέψουμε λίγο τον χρόνο τον κλέφτη και δημιουργήσουμε για τα παιδιά μας όμορφες καλοκαιρινές αναμνήσεις.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Η επόμενη ανεμογεννήτρια, είναι του γείτονα σου στο χωράφι σου.

Το κόλπο γκρόσο της εποχής λέγεται, Ενεργειακή κοινότητα.  Η Ενεργειακή Κοινότητα, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται μια πάρα πολύ καλή περιβαλλοντι...