Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τι σημαίνει για το ιδιοκτησιακό της Εύβοιας, και το μέλλον των αιολικών η δικαστική απόφαση υπέρ του Δημοσίου?


Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Τι σημαίνει για το ιδιοκτησιακό της Εύβοιας, και το μέλλον των αιολικών η δικαστική απόφαση υπέρ του Δημοσίου?

Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε προσεχτικά τα άρθρα γιατί μας αφορά όλους.
Χωρίς πολλές πολλές αναλύσεις πέρασε, ας πούμε στα ψιλά, των ειδήσεων. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι οι προεκτάσεις είναι τεράστιας σημασίας.

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013


Τράβηξε «κόκκινη γραμμή»...

Δικαστική απόφαση-«πιλότος» «μπλοκάρει» την προσπάθεια διεκδίκησης και οικιστικής αξιοποίησης από ιδιώτες μεγάλων εκτάσεων σε περιοχές-«φιλέτα», ενώ βάζει φραγμό και στο φαινόμενο αλλεπάλληλων καταπατήσεων διαχρονικά, κυρίως στα νησιά του Αιγαίου, αλλά και στην ενδοχώρα.



Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έλυσε έναν νομικό «γόρδιο δεσμό» γύρω από το ιδιοκτησιακό καθεστώς τεράστιων εκτάσεων για τις οποίες αντιδικούν χιλιάδες ιδιώτες με το Δημόσιο, με «φόντο» το νομοθετικό πλαίσιο που ισχύει για τα δημόσια κτήματα από το 1837, αλλά και τις Συνθήκες και τα Πρωτόκολλα που υπέγραψε η Ελλάδα μετά
την απελευθέρωσή της από την Τουρκία.


Το ανώτατο δικαστήριο, ανατρέποντας ομόφωνα το σκεπτικό που ακολούθησαν διάφορες εφετειακές αποφάσεις που είχαν κάνει δεκτές τις ιδιωτικές διεκδικήσεις, έβαλε «φρένο» σε τέτοιου είδους αξιώσεις, υψώνοντας «ασπίδα προστασίας» για τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα του Δημοσίου.


Συγκεκριμένα, η Ολομέλεια ΑΠ, υπό την πρόεδρό της Ρ. Ασημακοπούλου, δέχθηκε ότι δεν μπορούν να ανήκουν σε ιδιώτες, αλλά μόνο στο Δημόσιο, μεγάλες εκτάσεις σε αιγιαλούς, δάση, κοινόχρηστους χώρους, βοσκές, γκρεμνά στη νησιωτική κυρίως Ελλάδα, αλλά και κάθε άλλου είδους εκτάσεις που, λόγω της μορφής τους, δεν ήταν δυνατό να εξουσιάζονται από κανένα πρόσωπο.

Σημείο-κλειδί στην όλη υπόθεση και στην ανάσχεση σε ένα «τσουνάμι» διεκδικήσεων σε περιοχές-φιλέτα, σε βραχονησίδες, σε δασικές και παραλιακές εκτάσεις, κ.λπ., σε Πάρο, Σύρο, Νάξο, αλλά και στην Εύβοια, σε νησιά του Σαρωνικού, ακόμα και στην Αττική και στη Μάνη, αποτέλεσε η ερμηνεία που δόθηκε στο Πρωτόκολλο του Λονδίνου και στη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, που συνήφθησαν αμέσως μετά το τέλος της τουρκοκρατίας.
Οπως αποκάλυψε το «Εθνος της Κυριακής», πολλοί ιδιώτες υποστήριζαν ότι τα ακίνητα σε πληθώρα νησιών του Αιγαίου δεν πέρασαν ποτέ στην ιδιοκτησία του Ελληνικού Δημοσίου. Κι αυτό γιατί πριν από την Επανάσταση του 1821 δεν εξουσιάζονταν από τον Σουλτάνο ούτε τα κατείχαν Οθωμανοί ιδιώτες και συνεπώς ανήκουν σε Ελληνες ιδιώτες και όχι στο κράτος.
«Δικαίωμα πολέμου» 
Τις απόψεις των ιδιωτών δέχθηκαν μερικές εφετειακές αποφάσεις που τους δικαίωσαν και το Δημόσιο αναζήτησε καταφύγιο στον Αρειο Πάγο.
Η Ολομέλεια δέχθηκε ότι οι ιδιώτες μπορούν να διεκδικούν μόνο τις εκτάσεις εκείνες που ήταν «ιδιωτικές γαίες καθαράς ιδιοκτησίας» και οι οποίες δεν καταλήφθηκαν «με δικαίωμα πολέμου».
Προς την ίδια νομική κατεύθυνση, ο αντεισαγγελέας ΑΠ Αν. Κανελλόπουλος επισήμανε ότι στις εκτάσεις αυτές των Κυκλάδων μετά τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας έγινε κύριός τους το Ελληνικό Δημόσιο ως διάδοχο του Οθωμανικού κράτους «δικαιώματι πολέμου». Οι εκτάσεις αυτές -τόνισε- παρέμειναν προσδιορισμένες ως τμήμα του Οθωμανικού κράτους, δεν εξουσιάστηκαν από συγκεκριμένα πρόσωπα και μετά την Επανάσταση του 1821 κατέστη κύριο το νεοσυσταθέν ελληνικό κράτος, χωρίς καμία αποζημίωση.
.
Η απόφαση-σταθμός
«Πιλότος» η Καλντέρα
Στην «πιλοτική» υπόθεση η Ολομέλεια του ΑΠ δικαίωσε το Δημόσιο στην υπερδεκαετή αντιδικία του με ιδιώτες και νομικά πρόσωπα που εμφανίζονταν ως ιδιοκτήτες έκτασης 91,5 στρεμμάτων στην Καλντέρα της Σαντορίνης.
Το Δημόσιο κατέφυγε στη Δικαιοσύνη όταν διαπίστωσε ότι σε παράλιο τμήμα ανεγέρθησαν οικοδομές και τοιχία, φυτεύθηκαν δενδρύλλια κ.λπ.
Η Ολομέλεια δέχθηκε ότι ανήκουν στο Δημόσιο και δεν μπορούσε να υπάρξει ιδιοκτησία ιδιωτών στον αιγιαλό, αλλά και στα γκρεμνά, καθώς στις επικλινείς και απότομες επιφάνειες ήταν αδύνατη οποιαδήποτε αγροτική εκμετάλλευση και εξόρυξη θηραϊκής γης, επισημαίνοντας επίσης ότι η Καλντέρα αποτελεί παγκόσμιο μνημείο μοναδικού φυσικού κάλλους και ωραιότητας.
ΑΛ. ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Το ελληνικό Δημόσιο χρησιμοποιεί την αντίθετη επιχειρηματολογία υποστηρίζοντας ότι είναι κύριο των επίμαχων εκτάσεων (που δεν ανήκαν σε ιδιώτες) αποκτώντας δικαιώματα ιδιοκτησιακά μέσα από τη διαδοχή του Οθωμανικού Δημοσίου ή «δικαιώματα πολέμου», όπως προβλέπεται στις επίμαχες Συνθήκες. Αποκρούει δε κατηγορηματικά την επιχειρηματολογία πολλών ιδιωτών ότι τα νησιά (Κυκλάδες κ.λπ.) αποτελούνταν στο σύνολό τους από «ιδιωτικές γαίες καθαράς ιδιοκτησίας» επί Τουρκοκρατίας, γεγονός πασίγνωστο (όπως έχουν δεχθεί κάποιες δικαστικές αποφάσεις).

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/04/blog-post_937.html#ixzz2RriQuSQC

e-karystos. απόσμασμα από την τροπολογία Μαρκόπουλου
Η αντιμετώπιση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της ορεινής εκτός σχεδίου περιοχής της Νότιας Εύβοιας, δηλαδή η όψιμη αμφισβήτηση της κυριότητας των ιδιοκτητών της γης μετά πάροδο δύο σχεδόν αιώνων, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την έννοια Ευνομούμενης Πολιτείας και Κράτους Δικαίου, πυροδοτεί κλίμα καθολικής αγανάκτησης των ιδιοκτητών, Δημάρχων και Δημοτικών Συμβουλίων, Σωματείων και Συλλόγων της περιοχής και αυτοδικίας και δεν διευκολύνει την γρήγορη και ασφαλή εκτέλεση των έργων εγκατάστασης αιολικών πάρκων στην περιοχή. Πέραν τούτων, η περιοχή της Εύβοιας, η οποία δεν κατελήφθη κατά την Εθνεγερσία με τα όπλα και συνεπώς δεν περιήλθε ως λεία πολέμου στο Ελληνικό Δημόσιο, αλλά διατηρήθηκαν ακέραια σ’ αυτή ιδιωτικά δικαιώματα επί της γης που προϋπήρχαν της ένωσής της με την Ελλάδα, θα έπρεπε τουλάχιστον να είχε την ίδια μεταχείριση την οποία προβλέπει το άρθρο 62 του Δασικού Κώδικα με τα Ιόνια Νησιά, την Κρήτη, τη Λέσβο, τη Σάμο, τη Χίο, τα Κύθηρα, Αντικύθηρα και Κυκλάδες, τα οποία σε δίκες με το Δημόσιο, δεν φέρουν το βάρος να αποδείξουν την ύπαρξη εμπραγμάτων δικαιωμάτων που διεκδικούν σε δάση ή δασικές ή χορτολιβαδικές εκτάσεις.
Για την διαφύλαξη των νομίμων και αναμφισβήτητων δικαιωμάτων κυριότητος των ιδιοκτητών γης της Νοτίου Ευβοίας στις οποίες πρόκειται να εγκατασταθούν τα αιολικά πάρκα, για την αποτροπή φαινομένων έντονων αντιδράσεων και ενδεχομένως αυτοδικιών εκ μέρους των δικαίως αγανακτισμένων ιδιοκτητών γής, αλλά και για επιτάχυνση της ολοκλήρωσης της εγκατάστασης των αιολικών πάρκων και των συνοδευτικών έργων, είναι αναγκαίο να θεσπισθεί άμεσα διάταξη νόμου. 



ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ:ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΛΗΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΜΟΝΑΔΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΑΠΟ Α.Π.Ε. ΣΤΗΝ ΝΗΣΟ ΕΥΒΟΙΑ

Τροπολογία κατατέθηκε σήμερα με αριθ. πρωτ. Ειδ.62/Γεν.1020 / 6-04-2012 στο σχέδιο νόμου «Κανονισμός Ασφάλισης ΙΚΑ – ΕΤΑΜ και λοιπές διατάξεις». Η συζήτηση έχει προγραμματιστεί για τη Δευτέρα το απόγευμα και την Τρίτη το πρωί.

ΠΡΟΣ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΟΣΘΗΚΗ
Στο σχέδιο νόμου «Κανονισμός Ασφάλισης ΙΚΑ – ΕΤΑΜ και λοιπές διατάξεις.»

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΛΗΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΜΟΝΑΔΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΑΠΟ Α.Π.Ε. ΣΤΗΝ ΝΗΣΟ ΕΥΒΟΙΑ
ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
1. ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ «ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΑΣΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ»
Στις 3.02.1830 συνομολογήθηκαν στο Λονδίνο μεταξύ των τριών εγγυητριών δυνάμεων, Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας τρία πρωτόκολλα με αντικείμενο την οριστική διευθέτηση του Ελληνικού Προβλήματος και την ειρήνευση στην Ανατολική Μεσόγειο. Με την συνομολόγησή τους, το Ελληνικό Κράτος ιδρύθηκε, μετά από εννιάχρονο ένοπλο αγώνα, πάνω στα εδάφη που αποτελούσαν προηγουμένως τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η αντικατάσταση της Οθωμανικής κυριαρχίας από την νέα Ελληνική κρατική οντότητα, σήμαινε ότι η τελευταία ήταν στο εξής υπεύθυνη για τη διαχείριση, μεταξύ άλλων, και των ζητημάτων που σχετίζονταν με τα εμπράγματα δικαιώματα των απελευθερωθέντων εδαφών.
Κάθε φορά που επέρχεται διαδοχή κρατών, η περιουσία του προκατόχου δημοσίου στο έδαφος της διαδοχής μεταβιβάζεται στο διάδοχο δημόσιο και αποτελεί εύλογη συνέπεια απόκτησης εδαφικής κυριαρχίας.
Το περιεχόμενο όμως της «δημόσιας περιουσίας», δηλαδή ποια είναι τα επί μέρους περιουσιακά στοιχεία που την απαρτίζουν , αποτέλεσε αντικείμενο πολλών συζητήσεων νομολογιακών παραδοχών και νομοθετικών ρυθμίσεων.
Ειδικότερα το περιεχόμενο της «δημόσιας περιουσίας» στην Ελλάδα κατά τα 400 χρόνων σκλαβιάς στα οποία εφαρμόζονταν το ιεροκρατικό μουσουλμανικό δίκαιο, παρουσίαζε πρόσθετες δυσκολίες.
Αρχή του μουσουλμανικού δικαίου ήταν ότι η γη ανήκει αποκλειστικά στον Θεό, τον οποίο αντιπροσωπεύει ο σουλτάνος-χαλίφης επί της γης. Οι υπόλοιποι πιστοί μπορούν να έχουν επί της γης μόνο προσωρινή κατοχή και διαχείριση. Δικαίωμα διάθεσης της γης είχε μόνο ο Σουλτάνος, ο οποίος παραχωρούσε τμήματά της στους συμπολεμιστές του κατακτητές ως ανταμοιβή στον ιερό πόλεμο κατά των απίστων είτε σε μη μουσουλμανικούς ντόπιους πληθυσμούς για καλλιέργεια, έναντι καταβολής ετησίου φόρου. Το υπόλοιπο μέρος της κατακτώμενης γης παρέμεινε περιουσία της Πύλης.
Με την πάροδο των χρόνων η Οθωμανική διοίκηση κάτω από την ανάγκη προσαρμογής της στα νεώτερα κοινωνικά δεδομένα, άρχισε να διαμορφώνει σταδιακά την έννοια της δημόσιας ιδιοκτησίας, η οποία δεν ταυτίζονταν με την έννοια της πλήρους κυριότητας, αλλά αποτελούσε μορφή κοινωνικοποιημένης κρατικής ιδιοκτησίας. Ειδικότερα η Οθωμανική διοίκηση παρακρατούσε την ψιλή κυριότητα στην ιδιοκτησία, ενώ την ωφέλιμη εκμετάλλευση (χρήση, δικαίωμα καλλιέργειας, διηνεκή νομή, εξουσίαση, ονομαζόμενη τουρκικά tasarruf), μπορούσε να την παραχωρήσει σε ιδιώτες με επίσημο τίτλο, αναγνωριστικό του δικαιώματός τους (ταπί). Αυτή η εξουσίαση, ενώ ξεκίνησε ως απλή μισθωτική σχέση, εξελίχθηκε σε οιονεί εμπράγματο δικαίωμα, παραπλήσιο της κυριότητος. Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης ήταν η αποδυνάμωση της κρατικής κυριότητας επί των γαιών αυτών και η κατάταξή τους από την θεωρία σε μία ιδιαίτερη κατηγορία, με τον τίτλο «υποδημόσιες γαίες». Τέτοιου είδους ήταν οι αγροτικές εκτάσεις, οι χειμερινές και θερινές βοσκές, τα λιβάδια, τα δάση, κλπ.
Σε γενικές γραμμές στη διάρκεια της τουρκικής κατάκτησης υπήρχαν οι ακόλουθες κατηγορίες κτημάτων:
Α) Τα δημόσια, που ανήκαν στο Οθωμανικό κράτος, εκπροσωπούμενο από το Σουλτάνο. Σ’ αυτά ανήκαν τα προορισμένα για κοινή χρήση είτε γενική, είτε κατοίκων ορισμένου τόπου (δημόσιοι δρόμοι, πλατείες, αιγιαλοί, αυλές ναών κλπ), τα νεκρά, τα οποία δεν βρίσκονταν στην κατοχή ιδιωτών, ούτε ήταν προορισμένα για κοινή χρήση, αλλά έμεναν ακαλλιέργητα (βαλτώδη, πετρώδη και θαμνώδη μέρη, αδέσποτα δάση)
Β) Τα αφιερωμένα κτήματα (βακούρια) τα οποία προορίζονταν για εξυπηρέτηση κοινωφελών σκοπών, όπως ίδρυση ή συντήρηση νοσοκομείων, ή ναών. Αυτά προέρχονταν κυρίως από ιδιωτικές γαίες και λειτουργούσαν σύμφωνα με τους όρους του αφιερωτή, παύοντας εφεξής να αποτελούν αντικείμενα ιδιωτικής ιδιοκτησίας και συναλλαγής.
Γ) Τα ιδιόκτητα, στα οποία ο κύριος έχει δικαίωμα πλήρους και τέλειας ιδιοκτησίας, όμοιας με την κυριότητα των δυτικών δικαίων.
Μεταξύ του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους και των Ελλήνων υπηκόων του, προέκυψαν, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της απελευθέρωσης, διαφορές και αντιπαραθέσεις που σχετίζονταν με τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της απελευθερωμένης γης, η επίλυση των οποίων ανατέθηκε στον Έλληνα νομοθέτη και στον Έλληνα Δικαστή.
Το Ελληνικό Δημόσιο για να κατοχυρώσει τα δικαιώματά του, κατέφυγε στην επίκληση και εφαρμογή ευνοϊκών για τα συμφέροντά του ρυθμίσεων του Οθωμανικού νόμου και ειδικότερα στη θεσμοθέτηση των ακόλουθων παραδοχών:
• Όσες εκτάσεις δεν καλλιεργούνταν ή ήταν αδύνατη η καλλιέργειά τους (αγροί, δάση, βοσκές κλπ) ανήκαν στο Οθωμανικό δημόσιο και παρέμειναν σ’ αυτό ακόμη και αν το τελευταίο είχε εκδώσει επίσημο τίτλο παραχώρησής τους σε ιδιώτη (ταπί), αφού με τη χορήγηση του τίτλου αυτού μεταβίβαζε δικαίωμα εξουσίασης και όχι κυριότητα.
• Για να διεκδικήσει ιδιώτης κυριότητα επί των εκτάσεων αυτών έπρεπε να αποδείξει την καλλιέργειά τους, ενώ μόνη η βοσκή δεν αποτελούσε αποδεικτικό στοιχείο νομής. Άρα το Ελληνικό Δημόσιο θεωρούσε ότι τα δάση και οι δασικές εκτάσεις, εφ’ όσον δεν καλλιεργούνταν, ανήκαν στην Δημόσια περιουσία του Οθωμανικού Κράτους, και μετά την απελευθέρωση της Χώρας, περιήλθαν, ως λεία πολέμου, στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου. Για να διασφαλίσει τις διεκδικήσεις του το Ελληνικό Δημόσιο θέσπισε τεκμήριο κυριότητος υπέρ αυτού για τα δάση, τις δασικές και χορτολιβαδικές εκτάσεις, με αποτέλεσμα να διεκδικεί όλες τις ιδιοκτησίες των ορεινών και ημιορεινών περιοχών όπου οι κάτοικοι κάνουν περιορισμένες καλλιέργειες και χρησιμοποιούν τη γή κυρίως για τη βοσκή των ζώων.
2. ΝΟΜΟΛΟΓΙΑΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ
Τις υπερβολικές αξιώσεις του Δημοσίου περιόρισαν σε ένα βαθμό οι δικαστικές αποφάσεις με την παγιωμένη νομολογία τους, η οποία δέχεται τα εξής:
«Από τις ρυθμίσεις που περιέχονται στο πρωτόκολλο του Λονδίνου της 21-1/3-2-1830 «περί ανεξαρτησίας της Ελλάδος» και στα ερμηνευτικά αυτού πρωτόκολλα της 4/16-6-1830 και της 19-6/1-7-1830, σε συνδυασμό με τις ρυθμίσεις της από 27-6/9-7-1832 Συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως «περί οριστικού διακανονισμού των ορίων της Ελλάδος» και του άρθρου 16 του ν. της 21-6/10-7-1837 «περί δημοσίων κτημάτων», προκύπτει ότι στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου περιήλθαν εκείνα τα ακίνητα που βρίσκονταν εντός της ζώνης που μέχρι την 3-2-1830 είχε καταλάβει με τις στρατιωτικές του δυνάμεις και ανήκαν είτε στο Οθωμανικό Δημόσιο είτε σε Οθωμανούς ιδιώτες, καθώς και όσα εγκαταλείφθηκαν από του Οθωμανούς ιδιοκτήτες τους και κατέστησαν αδέσποτα. Η κτήση των ακινήτων αυτών έγινε δια δημεύσεως «πολεμικώ δικαιώματι» (ΑΠ 230/1850, ΑΠ 57/1871, ΑΠ 80/1877, ΕΑ 13502/1855). Εξάλλου όσον αφορά τα Οθωμανικά κτήματα τα ευρισκόμενα κατά το χρόνο διακηρύξεως της ανεξαρτησίας του νέου ελληνικού κράτους (3-2-1830) εντός εδαφών τελούντων υπό τουρκική στρατιωτική κατοχή, αλλά εν συνεχεία παραχωρηθέντων βάσει της Συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως στην ελληνική κυριαρχία, όπως ειδικότερα η Εύβοια, όσα μεν εξ’ αυτών ανήκαν στο Οθωμανικό Δημόσιο περιήλθαν βάσει της ίδιας συνθήκης στο Ελληνικό Δημόσιο, ενώ όσα ανήκαν σε Οθωμανούς ιδιώτες παρέμειναν στην ιδιοκτησία τους με δικαίωμα πωλήσεώς τους εντός προθεσμίας (ΑΠ 15/1843, 24/1849, 230/1850, 80/1877). Όσα ακίνητα ευρίσκοντο είτε στην ελληνική είτε στην τουρκική ζώνη κατοχής, κατά την 3-2-1830, εκείνων των εδαφών που τελικά αποτέλεσαν το πρώτο ελληνικό κράτος και κατέχονταν από Έλληνες ιδιώτες με διάνοια κυρίου, έστω και με άκυρο κατά το οθωμανικό δίκαιο τίτλο, αυτά αναγνωρίσθηκαν ως ανήκοντα στους τελευταίους (ΕΑ 1162/02 ΝοΒ 2002/1281, ΑΠ 472/1899 Θεμ. ΙΑ΄ 347, ΑΠ 269/1898 Θεμ. Ι΄ 34, ΕΑ 2874/1959 ΕΕΝ 27.592 και Εφ.Πατρ. 281/1981 ΝοΒ 29.118, ΕΑ 13502/1855 και 14116/1856).
Για τα δάση, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 1, 2, και 3 του β.δ. της 17/29.11.1836 «περί ιδιωτικών δασών» αναγνωρίσθηκε η κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου στις εκτάσεις που αποτελούν δάση, εκτός από εκείνες οι οποίες πριν από τον αγώνα της ανεξαρτησίας κατέχονταν νόμιμα από ιδιώτες και για τις οποίες οι σχετικοί οθωμανικοί τίτλοι «ιδιοκτησίας» θα αναγνωρίζονταν από την Γραμματεία των Οικονομικών κατόπιν υποβολής τους μέσα σε ανατρεπτική προθεσμία ενός έτους από τη δημοσίευση του εν λόγω διατάγματος που είχε ισχύ νόμου, ΕΑ 1162/02 ο.π.). Κατά δε το οθωμανικό δίκαιο οι ιδιώτες μπορούσαν να αποκτήσουν σε δάση, που ανήκαν κατά κανόνα κατά κυριότητα στο Οθωμανικό Δημόσιο, δικαίωμα εξουσιάσεως (οιονεί επικαρπίας) με «ταπί», δηλαδή επίσημο τίτλο παραχωρήσεως, που εξέδιδε υπάλληλος του Οθωμανικού Δημοσίου.
Από τις προαναφερθείσες διατάξεις του β.δ. της 17/29.11.1836 συνάγεται ότι για τα δάση που δεν αναγνωρίσθηκαν, κατά τη διαγραφόμενη ειδικότερα στο άρθρο 3 του ίδιου β.δ/τος διαδικασία, ως ιδιωτικά, δημιουργείται νόμιμο τεκμήριο ότι ανήκουν στο Ελληνικό Δημόσιο. Σε βάρος όμως του Δημοσίου ήταν δυνατόν να αποκτηθεί κυριότητα από ιδιώτη σε δημόσιο δάσος, όπως και σε κάθε άλλο δημόσιο κτήμα, σύμφωνα με το ισχύσαν μέχρι την εξαγωγή του ΑΚ β.ρ. δίκαιο με έκτακτη χρησικτησία, προϋποθέσεις της οποίας ήταν η άσκηση νομής, έστω και χωρίς νόμιμο τίτλο, επί 30 τουλάχιστον χρόνια, με καλή όμως πίστη, δηλαδή με την ειλικρινή πεποίθηση ότι με την άσκηση της νομής δεν προσβάλλονται τα δικαιώματα κυριότητας τρίτων, εφόσον όμως ο χρόνος της χρησικτησίας είχε συμπληρωθεί το αργότερο μέχρι και την 11.9.1915. Με την απόδειξη συμπληρώσεως έκτακτης χρησικτησίας κατά τον ανωτέρω τρόπο επέρχεται ανατροπή του ανωτέρω τεκμηρίου κυριότητας του Δημοσίου επί δασικών εκτάσεων. Ο σχετικός ισχυρισμός προτείνεται κατ’ ένσταση εναντίον αγωγής του Δημοσίου από τον εναγόμενο ιδιώτη που προβάλλει δικό του δικαίωμα κυριότητας σε δασική έκταση αναγόμενο σε κτήση με έκτακτη χρησικτησία συμπληρωθείσα πριν από την τελευταία ημερομηνία (βλ. ΑΠ 874/06 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 730-1/01 ΕλΔ 47.1020-1021, ΑΠ 191/97 ΕλΔ 38.1543, ΑΠ 956/90 ΕλΔ 31.324, ΟλΑΠ 75/87 ΝοΒ 37.84, ΑΠ 701/78, ΕΑ 1162/02).
Την κτήση κυριότητας με χρησικτησία εκ μέρους ιδιώτη και σε βάρος του Δημοσίου υπό τις ίδιες προαναφερόμενες προϋποθέσεις αναγνώρισαν τα Ελληνικά Δικαστήρια και για τα λιβάδια, θεωρώντας ότι τα τεκμήρια κυριότητος υπέρ του Δημοσίου, σε όλες τις προαναφερόμενες περιπτώσεις είναι μαχητά.
3. ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΣΤΗΝ ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΝΟΤΙΑΣ ΕΥΒΟΙΑΣ
Στην περιοχή της Νότιας Εύβοιας και ειδικότερα της ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ, κατ’ εξοχήν ορεινή, έχει εκδηλωθεί τα τελευταία χρόνια έντονο ενδιαφέρον για την εγκατάσταση και λειτουργία σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (Α.Π.Ε.).
4. ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΝΟΤΙΑΣ ΕΥΒΟΙΑΣ Σύμφωνα με το άρθρο 3 παρ. 1 του Ν. 3468/2006 για να παρασχεθεί άδεια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Α.Π.Ε. ή Σ.Η.Θ.Υ.Α. εκ μέρους τη Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (Ρ.Α.Ε.), έπρεπε μεταξύ άλλων κριτηρίων, ο ενδιαφερόμενος να εξασφαλίσει δικαίωμα χρήσης της θέσης εγκατάστασης του έργου. Τέτοιο δικαίωμα θα μπορούσε να εξασφαλίσει με μίσθωση, αγορά ή χρησιδάνειο. Συνεπώς ο φορέας εγκατάστασης του έργου θα έπρεπε να συμβληθεί με τους αδιαμφισβήτητους νομίμους κυρίους, νομείς και κατόχους των θέσεων εγκατάστασης του έργου.
Ορισμένοι ενδιαφερόμενοι φορείς, έσπευσαν να συνάψουν προκαταβολικά, ώστε να έχουν εξασφαλίσει το κριτήριο αυτό όταν θα υπέβαλαν την αίτηση για άδεια παραγωγής τη Ρ.Α.Ε., συμβάσεις μακροχρόνιας μίσθωσης των αναγκαίων εκτάσεων με τους ιδιοκτήτες αυτών, οι οποίοι προέκυπταν από σειρά νομίμων τίτλων, νόμιμα μετεγεγραμμένων και μετ’ έλεγχο των τίτλων αυτών. Άλλοι όμως ενδιαφερόμενοι φορείς επιδίωξαν να παρακάμψουν τους ιδιοκτήτες των εκτάσεων, ώστε να αποφύγουν την καταβολή ανάλογων μισθωμάτων σ’ αυτούς. Κατέθεσαν λοιπόν αίτηση στον αρμόδιο Δασάρχη, ζητώντας να προβεί σε χαρακτηρισμό των εκτάσεων ως δασικών, ώστε σύμφωνα με το τεκμήριο που θεσπίζει ο δασικός κώδικας να εμφανίζεται ιδιοκτήτης αυτών το Δημόσιο και όχι οι επί σειρά ετών και με νόμιμους τίτλους κύριοι αυτών. Οι αρμόδιες δασικές αρχές, βασιζόμενες σε φωτοερμηνίες αεροφωτογραφιών του έτους 1945 και χωρίς τη διενέργεια αυτοψιών, χαρακτήρισαν την πλειοψηφία τους ως δασικές τις σχετικές εκτάσεις. Εξ’ αιτίας της διαδικασίας που ακολουθήθηκε ως προς τον χαρακτηρισμό δεν έχουν ληφθεί υπόψη της υπηρεσίας οι πάμπολλες και διάσπαρτες στο χώρο αποδείξεις καλλιεργητικών ενεργειών κατά το παρελθόν, όπως αλώνια, στέρνες, πεζούλες, καλύβια, εκχερσώσεις, που αποδεικνύουν την έντονη ανθρωπογενή παρουσία και επέμβαση στις εκτάσεις αυτές και αποκλείουν τον δασικό τους χαρακτήρα.
Σημειώνεται ότι τα όρια των επί μέρους ιδιοκτησιών, αφ’ ενός περιγράφονται λεπτομερώς στους διαδοχικούς τίτλους ιδιοκτησίας, αφετέρου δεν αμφισβητούνται μεταξύ των ιδιοκτητών, αφού έχουν παγιωθεί επί σειρά ετών, με νόμιμες πράξεις μεταβιβάσεων οι οποίες φτάνουν και πέραν του έτους 1885.
Με βάση τον χαρακτηρισμό των εκτάσεων ως δασικών οι ενδιαφερόμενες εταιρίες κατέθεσαν στην Αποκεντρωμένη διοίκηση Θεσσαλίας και Κεντρικής Ελλάδας αιτήσεις με τις οποίες ζήτησαν την έγκριση επέμβασης για τις εγκαταστάσεις των υποσταθμών τους και άδειες οδοποιίας και εκτέλεσης συνοδών έργων, ισχυριζόμενες ότι οι σχετικές εκτάσεις ανήκουν στο Ελληνικό Δημόσιο. Από την πλευρά της η Γενική Γραμματεία της ως άνω Αποκεντρωμένης Διοίκησης, ενέκρινε τις μελέτες οδοποιίας, δηλώνοντας ότι «δεν φέρει καμία ευθύνη σε περίπτωση εκκίνησης δικαιωμάτων τρίτων επί του συνόλου της έκτασης ή μέρους αυτής».
Με τη μεθόδευση αυτή, η μεν επίσημη πολιτεία, σηκώνει τα χέρια της ως Πόντιος Πιλάτος με την προαναφερόμενη δήλωση ότι «δεν φέρει καμία ευθύνη σε περίπτωση εκκίνησης δικαιωμάτων τρίτων επί του συνόλου της έκτασης ή μέρους αυτής», και χρησιμοποιώντας ως πολιορκητικό κριό έναν απλό διοικητικό της υπάλληλο, τον Δασάρχη, επιχειρεί να στερήσει τις ιδιοκτησίες από τους μέχρι πρότινος αναμφισβήτητους κυρίους αυτών, και να τους αποβάλλει απ’ αυτές, κατά τρόπο προδήλως αυθαίρετο και παράνομο, καταπατώντας τις διατάξεις του Συντάγματος και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης που προστατεύουν πλήρως το δικαίωμα της ιδιοκτησίας.
5. ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ
Η παραπάνω εξέλιξη έχει δημιουργήσει έντονη αναστάτωση στο σύνολο των κατοίκων της περιοχής, αφού όλοι τους είναι συνιδιοκτήτες τμημάτων των περιοχών όπου θα εγκατασταθούν τα αιολικά πάρκα, οι οποίοι με σειρά διαβημάτων προς όλες τις συναρμόδιες υπηρεσίες ζήτησαν τον σεβασμό του συνταγματικά προστατευμένου δικαιώματος της ιδιοκτησίας τους, το οποίο είναι αποφασισμένοι να προστατεύσουν με όλα τα νόμιμα μέσα.
Σημειώνεται ότι στο άρθ. 11 παρ 3 του Ν. 3468/2006 ορίζεται ότι για τους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής από Α.Π.Ε. και τα έργα σύνδεσής τους με το Σύστημα ή το Δίκτυο, εφαρμόζονται αναλόγως υπέρ του κατόχου της άδειας παραγωγής, οι διατάξεις της παρ. 8 του άρθ. 9 του Ν. 2941/2001, οι οποίες προβλέπουν μία σειρά προνομίων υπέρ της ΔΕΗ και εμποδίζουν τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων περί νομής.
Η αντιμετώπιση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της ορεινής εκτός σχεδίου περιοχής της Νότιας Εύβοιας, δηλαδή η όψιμη αμφισβήτηση της κυριότητας των ιδιοκτητών της γης μετά πάροδο δύο σχεδόν αιώνων, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την έννοια Ευνομούμενης Πολιτείας και Κράτους Δικαίου, πυροδοτεί κλίμα καθολικής αγανάκτησης των ιδιοκτητών, Δημάρχων και Δημοτικών Συμβουλίων, Σωματείων και Συλλόγων της περιοχής και αυτοδικίας και δεν διευκολύνει την γρήγορη και ασφαλή εκτέλεση των έργων εγκατάστασης αιολικών πάρκων στην περιοχή. Πέραν τούτων, η περιοχή της Εύβοιας, η οποία δεν κατελήφθη κατά την Εθνεγερσία με τα όπλα και συνεπώς δεν περιήλθε ως λεία πολέμου στο Ελληνικό Δημόσιο, αλλά διατηρήθηκαν ακέραια σ’ αυτή ιδιωτικά δικαιώματα επί της γης που προϋπήρχαν της ένωσής της με την Ελλάδα, θα έπρεπε τουλάχιστον να είχε την ίδια μεταχείριση την οποία προβλέπει το άρθρο 62 του Δασικού Κώδικα με τα Ιόνια Νησιά, την Κρήτη, τη Λέσβο, τη Σάμο, τη Χίο, τα Κύθηρα, Αντικύθηρα και Κυκλάδες, τα οποία σε δίκες με το Δημόσιο, δεν φέρουν το βάρος να αποδείξουν την ύπαρξη εμπραγμάτων δικαιωμάτων που διεκδικούν σε δάση ή δασικές ή χορτολιβαδικές εκτάσεις.
Για την διαφύλαξη των νομίμων και αναμφισβήτητων δικαιωμάτων κυριότητος των ιδιοκτητών γης της Νοτίου Ευβοίας στις οποίες πρόκειται να εγκατασταθούν τα αιολικά πάρκα, για την αποτροπή φαινομένων έντονων αντιδράσεων και ενδεχομένως αυτοδικιών εκ μέρους των δικαίως αγανακτισμένων ιδιοκτητών γής, αλλά και για επιτάχυνση της ολοκλήρωσης της εγκατάστασης των αιολικών πάρκων και των συνοδευτικών έργων, είναι αναγκαίο να θεσπισθεί άμεσα διάταξη νόμου.
Η προτεινόμενη τροπολογία συνιστά αναγνώριση του υφιστάμενου από την ένωση της Εύβοιας με την υπόλοιπη απελευθερωμένη Ελλάδα μέχρι και σήμερα ιδιοκτησιακού καθεστώτος στις εκτός σχεδίου περιοχές αυτής, το οποίο έχει αποτυπωθεί σε σειρά μακρόχρονη τίτλων ιδιοκτησίας, νόμιμα μεταγεγραμμένων, αλλά και έχει αναγνωρισθεί κατά καιρούς τόσο με αποφάσεις των αρμόδιων διοικητικών οργάνων (Υπουργών Γεωργίας, Νομαρχών, κλπ) όσο και με αποφάσεις Δικαστηρίων, πρώτου και δευτέρου βαθμού, οι οποίες το διερεύνησαν σχολαστικά.
Ειδικότερα:
1. Με την πρώτη παράγραφο της προτεινόμενης τροπολογίας εντάσσεται στις αναφερόμενες στο άρθρο 62 του Ν. 998/1979 (Δασικός Κώδικας) περιοχές, στις οποίες δεν ισχύει το τεκμήριο κυριότητος υπέρ του Δημοσίου, και η Νήσος Εύβοια.
2. Με τη δεύτερη παράγραφο της τροπολογίας αναγνωρίζεται η εγκυρότητα των νομίμων τίτλων ιδιοκτησίας που αναφέρονται στις εκτός σχεδίου περιοχές της Εύβοιας, υπό τον όρο ότι στηρίζονται σε νόμιμη σειρά μεταβιβάσεων εν ζωή ή αιτία θανάτου, οι οποίες ανάγονται προ της 10/9/1885 και είναι μεταγεγραμμένες στα αρμόδια υποθηκοφυλάκεια, ανεξάρτητα από το αν τμήματά τους μετέπειτα απέκτησαν χαρακτηριστικά δάσους ή δασικής έκτασης εξαιτίας της εγκατάλειψης των καλλιεργητικών συνηθειών.
3. Με την τρίτη παράγραφο της προτεινόμενης τροπολογίας, η οποία αποτελεί λογική συνέπεια της δεύτερης παραγράφου, επιβάλλεται στους φορείς υπέρ των οποίων έχουν εκδοθεί άδειες παραγωγής για μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Α.Π.Ε., πριν την έναρξη των εν γένει εργασιών εγκατάστασης να εξασφαλίσουν δικαίωμα χρήσης των εδαφών που αναφέρονται στις εκδοθείσες αντιστοίχως άδειες, συνάπτοντας συμβάσεις με τους ιδιοκτήτες αυτών οι οποίοι προκύπτουν από σειρά νόμιμων τίτλων μεταγεγραμμένων στα υποθηκοφυλακεία προ της 10/9/1885.
Το κείμενο της προτεινόμενης τροπολογίας έχει ως εξής:
ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑΣ
1. Στις εξαιρέσεις του δευτέρου εδαφίου της παραγράφου 1 του άρθρου 62 του Ν. 998/1979 (Δασικός Κώδικας), περιλαμβάνεται και η Νήσος Εύβοια.
2. Θεωρούνται έγκυρες και ισχυρές έναντι του Δημοσίου οι εν ζωή ή αιτία θανάτου μεταβιβάσεις ιδιοκτησιών, ευρισκομένων στις εκτός σχεδίου περιοχές της νήσου Εύβοιας, εφόσον οι μεταβιβάσεις ή οι τίτλοι στους οποίους στηρίζονται ανάγονται προ της 10/9/1885 και έχουν νομίμως μεταγραφεί, ανεξαρτήτως της μορφής που φέρουν έκτοτε και μέχρι σήμερα οι ιδιοκτησίες αυτές και ειδικότερα ανεξαρτήτως του γεγονότος αν μέρος αυτών καλύπτεται από άγρια ποώδη ή ξυλώδη βλάστηση, οποιασδήποτε μορφής ή διάπλασης.
3. Φορείς υπέρ των οποίων έχουν εκδοθεί άδειες παραγωγής για εγκατάσταση μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας στις περιοχές της Νήσου Εύβοιας, υποχρεούνται πριν την έναρξη της εκτέλεσης των έργων υποδομής να εξασφαλίσουν δικαίωμα μακρόχρονης χρήσης της απαιτούμενης γης, συνάπτοντας συμβάσεις με τους ιδιοκτήτες αυτών που προκύπτουν από σειρά νομίμων τίτλων μεταγεγραμμένων στα αρμόδια υποθηκοφυλάκεια που ανάγονται προ της 10/9/1885.

Αθήνα 6/04/2012
Ο προτείνων Βουλευτής
Κωνσταντίνος Μαρκόπουλος 

Kallianiotis Kostas commented on your link.
Kallianiotis wrote: "Καλημέρα Σοφία! Σε όλα αυτά που διάβασα θέλω να κάνω μια σημαντική επισήμανση. Η Τροπολογία δεν είναι του κ. Μαρκόπουλου, αλλά αποτελεί προιόν επεξεργασίας του Νομικού Συμβούλου του Συλλόγου "Καβοντόρου Γη" κυρίου Γερογιάννη. Ο κύριος Μαρκόπουλος κατέθεσε την τροπολογία, όπως έκαναν και άλλοι Βουλευτές της Ευβοίας. Αυτά για την αποκατάσταση της αλήθειας. Όσο αναφορά την απόφαση του Αρείου Πάγου, καλό θα ήταν να κρατάμε χαμηλούς τόνους, όταν το θέμα της ιδιοκτησίας στη Νότια Εύβοια βρίσκεται ήδη στη φάση διαβούλευσης με τους καθ' ύλιν Υπουργούς."

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Η Εύβοια ΔΕΝ υπάγεται στο ιδιο καθεστως με τις Κυκλάδες που εντάχθηκαν στο Ελληνικο Κράτος το 1947 ως συνέπεια του β παγκ πολέμου.Η εύβοια και δή η νότιος Καρυστια δεν απελευθερώθηκε επαναστατική δικαιω αλλά τα εδάφη της εξαγοραστηκαν από ιδιώτες δυνάμει των αναφερθέντων Πρωτοκολλων.Γι αυτό δεν πρέπει να ταυτίζουμε καταστασεις.Γ.Σαραβανος
Ο χρήστης ΤΟ ΓΟΡΓΟΝΙ είπε…
δεν τις ταυτίζουμε, αλλά η απόφαση είναι προς σοβαρή σκέψη ...και περίσκεψη. Τι θέλει να πει ο ποιητής? Τι λεέι? Τι λένε τα αποτελέσματα μας έως τώρα? Αυτά.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Μα σαφως φαινεται οτι ο συντακτης της ειδησης για την αποφαση-πιλοτο ειναι ειτε αδαης ειτε ανιστορητος ειτε πληρωμενος.Οπως κ να χει μια δικαστικη αποφαση δεν μπορει ουτε να διαγραψει ουτε να παραλλαξει την ιστορια ,οσα μηδενικα κι αν κρυβονται απο πισω τοσο σε ηθος οσο και σε ευρω
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Επιτρέπεται να πω ότι αυτά που γράφει ο κ. Γερογιάννης είναι πασίγνωστα στους νομικούς της περιοχής εδώ και χρόνια και τα χρησιμοποιούν στις σχετικές αγωγές τους εδώ και πολλά, πολλά χρόνια;
Δεν μειώνω το επιστημονικό του έργο, απλά το αναφέρω.
Κατά τα άλλα, θέλω να πω, για την αντικειμενικότητα ότι και το δημόσιο έχει σοβαρά νομικά επιχειρήματα (πρώτον τα βουνά πρέπει να είναι κοινόχρηστα όπως ο αιγιαλός κλπ και δεύτερον οι έλληνες ιδιώτες αγόρασαν τη χρήση ή την επικαρπία και όχι την κυριότητα από τους Οθωμανούς), όμως επειδή όλοι οι ιδιοκτήτες διαχρονικά κέρδιζαν στο δικαστήριο την αναγνώριση της κυριότητάς τους είναι κάπως πόντιο να μην γίνει μία ενιαία ρύθμιση για όλους με την κατάργηση του τεκμηρίου κυριότητας του δημοσίου, με λίγα λόγια είναι κουφό να πάνε όλοι αυτοί οι ιδιοκτήτες στα δικαστήρια να περιμένουν 5 χρόνια, να ξοδέψουν χρήματα για να αναγνωριστεί το αυτονόητο, ότι βάσει τίτλων είναι κύριοι των ακινήτων.
Μ
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Σχόλιο για αυτό που έγραψε ο κ Καλλιανιώτης : δηλαδή πιστεύετε ότι οι αρμόδιοι υπουργοί και τα αντίπαλα συμφέροντα δεν γνωρίζουν την συγκεκριμένη απόφαση του Αρείου Πάγου ή αν όχι αυτοί τουλάχιστον οι νομικοί τους σύμβουλοι; Επίσης μπορεί να υπάρχουν δέκα άλλες αποφάσεις που να κρίνουν το ακριβώς αντίθετο.
Τι θέλει να πει ο ποιητής; Ο ποιητής θέλει να πει ότι το νορμάλ - να το πω απλά - είναι τα βουνά , οι λόγγοι και οι παραλίες να είναι κοινόχρηστα και να έχουν όλοι πρόσβαση και να μην αποτελούν ιδιωτική περιουσία, αυτό θέλει να πει. Αλλά όπως είπαμε υπάρχει και άφθονη αντίθετη νομολογία που υποστηρίζει με επιχειρήματα ακριβώς το αντίθετο.
Μ
Μ
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Η αμφισβητηση της γης μας ειναι δυστυχως υποκινουμενη απο μεγαλα συμφεροντα και δεν εχουν νομικη και ιστορικη βαση.Απαιτειται ΟΜΟΝΟΙΑ κ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ολων των φορεων και του Δημου Καρυστου.Θα δικαιωθουμε αν συνεχισουμε τον αγωνα μας
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Να τονίσουμε ότι όλα αυτά αφορούν την τροπολογία του 2012, την οποία κατάθεσαν και υποστήριξαν οι τότε βουλευτές Ευβοίας. Η τελευταία τροπολογία του 2014 συντάχθηκε από το δικηγόρο κ. Γιώργο Παπαγεωργίου, με εντολή και δαπάνες του Δήμου Καρύστου και του Συλλόγου «Καβοντόρου Γη». Υποβλήθηκε στον Υπουργό ΠΕΚΑ κ. Νίκο Ταγαρά, την επεξεργάστηκε η νομική σύμβουλος του Υπουργού κ. Ελένη Αλεξίου σε συνεργασία με τον κ. Παπαγεωργίου και έλαβε την τελική της μορφή. Το ιστορικό της κατάθεσης είναι καταγραμμένο στο πρωτόκολλο της Βουλής και μπορεί εύκολα κανείς να δει την χρονική σειρά κατάθεσης. Αυτά για την σωστή ενημέρωση. Βέβαια όλα αυτά είναι γνωστά για όποιους παρακολουθούν τα γεγονότα…
Μαρία Γκάγκωση
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Η τροπολογια του κ Παπαγεωργιου οπως υποβληθηκε ειχε συνταχτει και πληρωθει απο το Συλλογο Ιδιοκτητων Γης Ν. Καρυστιας.Για να ξερουμε τι λεμε.Δεν πειραζει καθολου που η κ Γκαγκωση και Δημος τη χρησιμοποιησαν .Γ.Σαραβανος
Ο χρήστης ΤΟ ΓΟΡΓΟΝΙ είπε…
Το θέμα είναι το αποτέλεσμα και καμιά σημασία δεν έχει η χρονική σειρά κατάθεσης. Το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό και αυτό απαιτεί άλλη οπτική γωνία, η δρόμο που θα πρέπει να ακολουθηθεί για την δικαίωση των ιδιοκτητών. Ίσως μια καλή ιδέα θα ήταν, να αναλογιστούν τα λάθη των εμπλεκομένων οι εμπλεκόμενοι. Ο απλός κάτοικος που στηρίζει τις ελπίδες του σε ορισμένους, θα ζητήσει την δικαίωση του από εκείνους, και τότε η χρονική σειρά της όποιας κατάθεσης, καμιά σημασία δεν θα έχει.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Λυπάμαι που για μία ακόμη φορά η Πολιτεία δεν ικανοποίησε το δίκαιο αίτημα των κατοίκων της νότιας Καρυστίας να είναι αφέντες και να έχουν λόγο στη γη τους. Για το σκοπό αυτό διαχρονικά πάντοτε πρόθυμα διαθέτω τις ¨όποιες¨ γνώσεις μου για την επίλυση του ιδιοκτησιακού υπέρ των κατοίκων. Στα πλαίσια αυτά ανταποκρίθηκα στην εντολή του Δήμου Καρύστου και του Συλλόγου "Καβοντόρου Γη" και συνέταξα την τροπολογία που αξιοποιήθηκε από τους Βουλευτές του Νομού.
Παπαγεωργίου Γεώργιος - Δικηγόρος

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Διαμήκης Εύβοιας..ένα όνειρο ...απατηλό.

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013 Πομφόλυγες τα Διευρωπαϊκ​ά Δίκτυα για την Εύβοια Το Δεκέμβριο του 2012 οι εκπρόσωποι της Εύβοιας στη τότε συγκυβέρνηση πανηγύριζαν γιατί «μετά από συντονισμένες κυβερνητικές προσπάθειες έγινε κατορθωτή η ένταξη του διαμήκη οδικού άξονα της Εύβοιας στα Διευρωπαϊκά Δίκτυα Μεταφορών» και θριαμβολογούσαν γιατί «αυτό σήμαινε ότι την τρέχουσα προγραμματική περίοδο, είτε την επομένη, δηλαδή σε 10-15 χρόνια, θα γίνει πραγματικότητα ». Πρόκειται για μια εικονική πραγματικότητα που αποκαλύφτηκε τη Πέμπτη 28/11/2013 στη κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών της Βουλής, Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και Παραγωγής και Εμπορίου, κατά τη  συζήτηση επί του Κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τα νέα Διευρωπαϊκά Δίκτυα Μεταφορών. Στην ενημέρωση που έκανε ο αρμόδιος εισηγητής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου  κ . Κουμουτσάκος ανέφερε ότι «το δίκτυο χωρίστηκε σε κεντρικό και σε αναλυτικό – ολοκληρωμένο. Το κεντρικό δίκτυο ένα εκείνο το οποίο σ

Τιμής ένεκεν στον παππού μας Λεωνίδα Μήλα που μας άφησε σήμερα.

Είναι μια παράξενη εποχή που δεν μπορείς να χαιρετήσεις τους ανθρώπους σου όπως θα έπρεπε και όπως θα θέλαμε. Σήμερα έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο ο παππούς μας, ο γλυκύτατος Λεωνίδας η Λίνος Μήλας. Αγροτοκτηνοτρόφος, μουσικός, άριστος οικογενειάρχης με ενεργή ενασχόληση με τα κοινά μέχρι και τα βαθιά του γεράματα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει και η ανάμνηση του πάντα θα συνοδεύεται από τους ήχους της τσαμπούνας του και από το αγαπημένο του επιμύθιο , " Ντάπα ντούπα το νταούλι, έτσι θα την περάσουμε ούλοι"  Επί τη ευκαιρία μιας εκδήλωσης για την ΑΙΟΓΟΠΡΟΒΑΤΙΑ στην Νότια Εύβοια, μας είχε μιλήσει στις 26 Ιουλίου του  2011 με τίτλο, Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΑΙΓΟΠΡΟΒΑΤΙΑΣ. Μετά την ημερίδα για την αιγοπροβατοτροφία, δεν υπήρχε πιο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσω από τον παππού μας, τον Λεωνίδα Μήλα. Το θέμα είναι ότι ο παππούς μας, απόφοιτος πρώτης Δημοτικού, έκανε μόνος του τρόπο ζωής, πορεύτηκε και έφτασε στην ηλικία που είναι, όλα όσα

Σας ενημερώνουμε για την λειτουργία του Νοσοκομείου Καρύστου .

Προσοχή! Από σήμερα αναβάλλονται όλα τα χειρουργεία και ακυρώνονται όλα τα ραντεβού στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία, οι τακτικές αιμοληψίες κτλ. Θα εξυπηρετούνται μόνο τα επείγοντα. Κάθε ασθενής με τουλάχιστον ένα από τα παρακάτω συμπτώματα: Βήχας, πυρετός, δύσπνοια θα πρέπει να παραμένει σπίτι του, να επικοινωνεί με τον ιατρό του και να καλεί τον ΕΟΔΥ (τηλ 1135). Δεν πηγαίνουμε στο Νοσοκομείο! Όλοι μας είμαστε εν δυνάμει ύποπτα κρούσματα.  ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ!