Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

Την ιστορία την γράφουν οι νικητές . (στον Καβοντόρο?)

Το ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές είναι μια αλήθεια αυταπόδεικτη και εύκολο να το καταλάβει ο καθένας.
Για παράδειγμα στην Αμερική γιορτάζουν την 4 Ιουλίου . Η ίδια μέρα όμως σίγουρα δεν σημαίνει το ίδιο για τους ελάχιστους πια ιθαγενείς που ζουν σε απομονωμένες περιοχές, αποδεκατισμένοι από την ανέχεια τις εκδιώξεις και τους αποκλεισμούς των νικητών λευκών.

Πρόσφατα τα χωριά του Καφηρέα έχουν έρθει στο προσκήνιο λόγω των ΑΠΕ.
Πολλά λέγονται για τα αρβανητοχώρια, για τους κατοίκους, για το πως και το γιατί τα βουνά "Είναι εκεί τι να τα κάνουμε, ας τα δώσουμε να παίρνουμε κανα φράγκο" κλπ/

Το να δώσει όμως κάποιος την Γη του δεν είναι απλό πράγμα ούτε εύκολο, ούτε χωρίς επιπτώσεις, ούτε χωρίς αντίκτυπο στο μέλλον και την διαμόρφωση της συνολικής ζωής των κατοίκων- κατοίκων που μπορεί ολοένα να φεύγουν-αλλά ξεκόβουν και την γέφυρα να γυρίσουν.
Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι οι Γερμανοί δεν πήγαν στον Κάβο Ντόρο, ενώ πολλοί κάτοικοι γύρισαν πίσω και βρήκαν καταφύγιο και ζωή στα πατρογονικά εδάφη, που φτωχικά μεν, ουσιαστικά δε, τους κράτησαν στην ζωή.

Υπάρχουν πολλά ιστορικά βιβλία για την ιστορία των χωριών και των κατοίκων.

Η αλήθεια που ξέρω εκ πείρας, είναι ότι ακόμα και πριν λίγες δεκαετίες δεν υπήρχαν δρόμοι, ούτε ηλεκτρικό, ούτε τίποτα από όσα όλος ο άλλος κόσμος θεωρούσε δεδομένο.
Οι κάτοικοι εφοδιάζονταν με το καίκι του Μπουγιούκα, και θυμάμαι έντονα τις μαυροφορεμένες γυναίκες με την διπλωμένη μαντήλα κρύβοντας ακόμα και το στόμα, να ψωνίζουν τα απαραίτητα για μεγάλες χρονικές περιόδους.
Όχι μόνο μαύρα,αλλά και κίτρινα με λουλουδάκια, μαντήλια που έσφιγγαν και έδεναν κρύβοντας το πρόσωπο.
Το δέσιμο αυτό δεν ήταν μόνο στα χωρία του Κοβοντόρου, αλλά νομίζω σε όλα τα χωριά.

Θυμάμαι να γεμίζουν οι δρόμοι με ανθρώπους που μιλούσαν μιαν άλλη γλώσσα, η να μιλούν ελληνικά και μόλις πλησίαζε κάποιος άλλος, να μιλούν τα αρβανίτικα.
Η χαρά τους μεγάλη με τον δρόμο και το ηλεκτρικό και σιγά σιγά, άρχισε η μετανάστευση στην Κάρυστο,  η στην Αθήνα σε μαζικούς ρυθμούς, ερημώνοντας την περιοχή.

Με το πέρασμα του χρόνου, βρέθηκαν να ζουν μακρυά από τα χωριά τους, αλλά με μια περιουσία που έμενε ανεκμετάλλευτη.
Έτσι όταν ήρθαν οι Εταιρίες φάνηκε σαν μάνα εξ ουρανού, αφού θα είχαν εισόδημα που οι περισσότεροι το είχαν και το έχουν μεγάλη ανάγκη.

Τα πράγματα όμως ποτέ δεν είναι τόσο απλά, ούτε εύκολα ούτε αυτονόητα όταν πρόκειται για κέρδος-για λεφτά-και σε γενικότερο πλάνο- για την εξουσία που φέρνει το χρήμα-και όπως είπαμε, την ιστορία την γράφουν πάντα οι νικητές όπως τους συμφέρει.

Τα πατρογονικά βουνά, πρέπει τώρα μετρηθούν μέχρι πόντο, σε πλάτος-σε μάκρος- σε βάθος.
Πρέπει να μετρήσουμε τους θάμνους-τα δέντρα- ακόμα και τα πουλιά που πετάνε και τους λαγούς που σκάβουν λαγούμια.
Πρέπει να αποδείξουν ποιοι είναι, πως βρέθηκαν εκεί- τι έκαναν -πως το έκαναν- γιατί το έκαναν- στην ουσία πρέπει να λογοδοτήσουν για την οικογενειακή τους ιστορία και σαν σύνολο για την ιστορία των χωριών τους-.
Αν κάποιος έχει κάποια επαφή με τους κατοίκους και τον τρόπο ζωής- τον κτηνοτροφικό τρόπο ζωής της ελεύθερης βοσκής- μπορεί να καταλάβει το πόσο παρανοικό ακούγεται να πρέπει να πεις ακριβώς το που βόσκει το κοπάδι για πόσο και τι, και να πρέπει να λογοδοτήσεις για αυτό, με κάποιο τρόπο.

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει πολλοί, είναι αυτό ακριβώς. Το πόσο δύσκολο είναι να αλλάξει οπτική γωνία ένας άνθρωπος που γεννήθηκε με ορισμένα δεδομένα και ξαφνικά πρέπει τα αλλάξει.
Και δεν μιλάμε τώρα αν θα αλλάξει ο συντελεστής του ΦΠΑ, μιλάμε για τον ορίζοντα του που του λένε πια ότι δεν του ανήκει, για το μαντρί του που δεν θα μπορεί πια να μαζεύει τα ζώα του, για τον λόγγο, που πια δεν θα μπορεί να κατέβει, για την κορυφή του βουνού, που ποτέ πια δεν θα είναι η ίδια.
Έχουν βέβαια την ερήμωση του τόπου, άλλωστε φρόντισαν πολύ και πολλοί για αυτό.
Ποτέ οι κάτοικοι των χωριών δεν είδαν την φροντίδα του Κράτους. Κάτι σαν ψίχουλα είχαν πάντα , κάτι σαν απαγορευμένη ζώνη για τους πολλούς.
Ενώ είναι απίστευτης ομορφιάς, ο Κάβο ντόρος παρέμεινε για δεκαετίες στα μαύρα κατάστιχα και αυτό είναι κάτι που δεν έχει περάσει απαρατήρητο από κανέναν κάτοικο της Νότιας Καρυστίας.
Τώρα για άλλη μια φορά το Κράτος- με όποια μορφή και αρχή και αν έχει- φαίνεται αρνητικό απέναντι τους- απέναντι μας.

Ποιος θα είναι ο νικητής?
Ποιος θα είναι ο ηττημένος?
Ποιος θα γράψει την νεώτερη ιστορία του Καφηρέα?


1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Την ιστορια τη γραφουν αυτοι που πολεμουν για το δικιο τους

Δημοσίευση σχολίου