Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

"Τώρα πια εμάς μας πήρε η νύχτα..."

"Εμάς πια μας πήρε η νύχτα" ,είπε ο ηλικιωμένος που διανύει πια την τέταρτη ηλικία ενώ μιλούσαμε για την γενική κατάσταση και το μέλλον..
"Εσείς κοιτάξτε τι θα κάνετε τώρα, εμείς τελειώσαμε"...

Και έτσι στα ξαφνικά ακούγονται ποιητικές εκφράσεις από ανθρώπους που ποτέ δεν διάβασαν ποίηση, αλλά "διάβασαν την ζωή" και έμαθαν τον ρυθμό της μέσα από την καθημερινή πρακτική, που τώρα πια σιγά σιγά σβήνει και χάνεται αφήνοντας μια "σοφή παρακαταθήκη" σε όσους θα ήθελαν να ακούσουν όλα αυτά τα αποστάγματα της πείρας .

Κάθε ηλικία έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, και καμιά ηλικία δεν εγγυάται από μόνη της ότι το άτομο θα την ζει με υγεία, πνευματική καθαρότητα, ψυχική ισορροπία και δημιουργικότητα σε κάθε της έκφανση.
Όμως η μεγάλη διαφορά δεν είναι μόνο η φθορά που φαίνεται τόσο έντονα στα βαθιά γεράματα, αλλά και εκείνο το τέλος της βιολογικής πορείας που γίνεται μέρος της κάθε τους σκέψης.

Ενώ η ιατρική  πρόοδος έχει κάνει άλματα και δίνει την δυνατότητα στους ανθρώπους να ζουν όλο και περισσότερο, δεν έχει κάνει τα ανάλογα άλματα όσο αφορά το να βοηθά τους ανθρώπους να αντέχουν την ζωή τους.
Να αντέχουν το βάρος των δεινών, των αναμνήσεων, του πένθους για τα αγαπημένα πρόσωπα που έφυγαν πριν από αυτούς, να αντέχουν με αντοχή και ψυχραιμία όλα αυτά που έφυγαν σε μια ζωή, σε μια στιγμή, σε μια ανεπίστρεπτη πορεία που δεν διορθώνεται πια τίποτα και είναι ήδη αργά για αλλαγή.
Οι πολύ ηλικιωμένοι άνθρωποι είναι πολύ ευσυγκίνητοι , υπερευαίσθητοι και σπάνε εύκολα..
Τώρα το λέμε κατάθλιψη και τα χάπια είναι μέρος της καθημερινής τους ρουτίνας.

Αν το καλοσκεφτούμε, τα χάπια για να ήμαστε όλοι ήρεμοι, ευγενικοί, να μην ενοχλούμε, να μην οργιζόμαστε, να μην έχουμε έντονες αντιδράσεις , έχει αρχίσει να είναι μια νόρμα που η αλήθεια είναι ότι καταντάει κάπως τρομαχτική.
Χάπια στα παιδιά για να πάνε σχολείο, χάπια στους ενήλικες να αντέξουν το άγχος, χάπια στους ηλικιωμένους να μην ...θυμούνται, χάπια σε όλους, χάπια παντού, αρκεί να μην ενοχλεί κανείς κανέναν.
"Εμάς τώρα πια μας πήρε η νύχτα" , είπε ο γέροντας που τα πέρασε όλα με στωικότητα και βαθιά πίστη στον Θεό, και τώρα πια δεν φοβάται να τον αντικρίσει στα μάτια.
'Εμάς τώρα πια μας πήρε η νύχτα", και έζησαν το ξημέρωμα, την μέρα και το μεσημέρι, χωρίς να ενοχλούνται ούτε να μεγαλοποιούν ότι η ζωή φέρνει, ίσως γιατί τους  έφερε όλα τα βάσανα σε υπερθετικό βαθμό, και η καρδιά τους έμαθε να μετρά σωστά το βάθος των καταστάσεων.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου