Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Η επανάσταση του 1821 και η επανάσταση του facebook.

Ανάμεσα στις  παροιμίες της λαικής σοφίας, υπάρχουν μερικές που αναφέρονται στο κατά πόσο πρέπει να μιλάει και γιατί ένας άνθρωπος.

Όποιος δεν εμίλησε, δεν εμετανόησε.
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
Με τα λόγια κτίζω ανώγια και κατώγια
Πιο καλά να μασάς παρά να μιλάς.

Τελικά κατά πόσο οι πολιτικοί κυρίως έχουν υπ όψιν τους την αλήθεια που κρύβουν όλες αυτές οι παροιμίες?

Διαβάζω κείμενα που αναφέρονται στις επιστολές των οπλαργηχών και άλλων κατά την διάρκεια του αγώνα για την απελευθέρωση μας, και αναρωτιέμαι το κατά πόσο θα μπορούσε σήμερα στην Ελλάδα να δημιουργηθεί ένα πνεύμα εθνικής ομοψυχίας ..
Φαίνεται αδύνατον κυρίως γιατί όλοι ΜΙΛΑΝΕ ΠΟΛΥ.

Ακόμα και για πράγματα που δεν χρειάζεται καθόλου, που δεν θα το μάθαινε κανείς, που δεν έχει την πραγματική σημασία, για το τίποτα.
Για παράδειγμα διάβασα χτες το προφιλ του κ.Παπαδημούλη που έλεγε ότι είπε στην Δούρου για την γιορτή και ότι ανησυχούσε για τα έξοδα και ότι η κ.Δούρου το πήγε επί προσωπικού και λυπάται πολύ.
Δηλαδή αναγνώστη, τι νόημα είχε αυτή η ανάρτηση?

Υποτίθεται ότι πρέπει να καλλιεργείται μια ομοψυχία στον λαό για να αντέξει και να έχει και ψηλά το φρόνημα για να αντεπεξέλθει των δυσκολιών.
Πως με το να φαίνεται συνεχώς για το οτιδήποτε η διάσταση που υπάρχει ανάμεσα στο οτιδήποτε στα μέλη της κυβέρνησης των βουλευτών των κομμάτων, μπορεί να βοηθήσει σε κάτι, εκτός τον αποπροσανατολισμό την απογοήτευση και στο τέλος την παραίτηση μας από οποιαδήποτε προσπάθεια?

Eίμαστε υπό οικονομική κατοχή και ο λαός υποφέρει.
Πόσο σεβασμό δείχνουν όλα αυτά τα τουιτ τα ποστ, οι συνεντεύξεις για τον ψύλλο που πηδάει χωρίς ουσιαστικό βάθος και εμψύχωση των αναγνωστών ακροατών θεατών κλπ?

O κόσμος στηρίζει την κυβέρνηση και δίνει μια ευκαιρία να προσπαθήσει να φτάσει σε κάποιο καλύτερο αποτέλεσμα παίρνοντας το βάρος πάνω του.
Ο περισσότερος κόσμος που ψήφισε αντιμνημονιακά είχε υπ όψιν του ότι θα τα είχαμε αυτά τα φαινόμενα στραγγαλισμού, εκβιασμού, πίεσης ακόμα και την περίπτωση πτώχευσης .
Είχε στο μυαλό του την πιθανότητα της εξόδου και της προοπτικής να τα πάρουμε όλα από την αρχή, από το μηδέν. Να θυσιάσουμε και να θυσιαστούμε για να φτιάξουμε ξανά την πατρίδα μας μακρυά από τον ηγεμονισμό τον μεν και την δουλοπρέπεια των δε.

Δεν ήταν όλοι οι ψηφοφόροι σαν και αυτούς που περίμεναν την άλλη μέρα την αύξηση μισθού και επιστροφή στην προηγούμενη δεκαετία.

Δεν γίνεται να αντιμετωπίζει η κάθε ηγεσία όλο αυτόν τον κόσμο και το φρόνημα του σαν τις γειτόνισσες που στέκονται στις γωνίες των δρόμων για να λένε λόγια του αέρα και κουτσομπολιά.
Δεν δείχνει σοβαρότητα ούτε επίγνωση του τι αισθάνεται ο κόσμος, ούτε του ρόλου τους σαν εκπροσώπους του. Το πιο σημαντικό πιστεύω είναι ότι δεν δείχνει να έχουν τις πραγματικές δυνάμεις για να αντεπεξέλθουν στον ρόλο τους ,αν και το εύχομαι,
Μακάρι να τους φωτίσει ο θεός γιατί ο λαός έδωκεν ψήφο και ψύχραιμα περιμένει..



Έλεγε ο Μακρυγιάννης..
«Χωρίς αρετή και πόνο εις την πατρίδα και πίστη εις την θρησκεία τους έθνη δεν υπάρχουν».
«…Κι’ αν είμαστε ολίγοι…παρηγοριώμαστε μ’ έναν τρόπον, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως
τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν, κι΄όταν κάνουν αυτείνη
την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν…
».
«…Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι’ αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι
άνθρωποι, όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμε κι’ όλοι μαζί και να μη λέγη ούτε
ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκειάση, ή χαλάση, να λέγη εγώ, όταν όμως αγωνίζονται
πολλοί να φκειάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι’ όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν,
να ζήσωμεν όλοι μαζί….
»
(Ιω. Μακρυγιάννης)
 Απόσπασμα από τον λόγο του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα.
Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα. Άλλά δεν εβάσταξε!
Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο, τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. Και μ' αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή. Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο. Ισως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελειώνει. Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτο τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί. Παρομοίως και ημείς εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν. Αλλ' επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/565#ixzz3VNSF6qXG






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου