Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Αναμνήσεις από τις Καρυστινές αυλές.


 Έχει χαθεί για πάντα η Καρυστινή αυλή?

Mάλλον ναι, τουλάχιστον με την μορφή που μάθαμε εμείς όταν ήμασταν μικροί.

Τότε τις θεωρούσαμε δεδομένες και όπως όλα τα δεδομένα δεν τις εκτιμούσαμε όπως τους άξιζε.

Η πορεία του χρόνου έφερε το γνωστό αποτέλεσμα που χάλασε τόσο πολύ την πόλη μας, όπως επίσης έφερε και την αμηχανία μαζί με την απογοήτευση, για το ότι δεν έγινε κάτι καλύτερο όπως ελπίσαμε.

Τα παραδοσιακά είδη σπιτιού ήταν 3, όλα όμως είχαν οπωσδήποτε αυλές.
Το νεοκλασικό με τα κολονάκια στην ταράτσα, το νεοκλασικό με τα κεραμίδια, αλλά και το πιο ταπεινό, για αυτό και πιο διαδεδομένο, ένα κτίσμα με όλη την πλάτη στον βοριά κλειστή, και στην νοτινή πλευρά συνήθως, μια αυλή.

Αυτή η αυλή μπορούσε να ήταν ένα περιβόλι με λεμονιές, πορτοκαλιές και μπαξεβανικά.
Μπορούσε επίσης να ήταν πιο μικρή με ασβεστομένους μεγάλους ντενεκέδες, η βαμμένους σε πολλά χρώματα.Από εκείνους
 τους ντενεκέδες, έβγαινε όλη η ομορφιά της γης.

Κρίνα, ζουμπούλια, σκυλάκια, τριαντάφυλλα, γαρύφαλλα ,ορτανσίες και μπουκαβίλιες, έκαναν τις αυλές , κυρίως την Άνοιξη, μια ατέλειωτη παλέτα χρωμάτων.


Οι νοικοκυρές έδειχναν μια μεγάλη αγάπη
 για τα λουλούδια.
 Και δεν είναι όπως η σημερινή μιας και τότε
αυτή η αγάπη χρειαζόταν δουλειά σκληρή, και πάρα πάνω από όσες ήδη ήταν επιβαρυμένες.
Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν υπήρχαν πλυντήρια και όλες οι ανέσεις που έχουμε σήμερα, έτσι η  φροντίδα τόσων πολλών λουλουδιών ήταν πράγματι κάτι που οι γυναίκες το έκαναν επειδή είχαν μεγάλη αγάπη για τα λουλούδια, και μάλιστα όταν ένα σπίτι δεν είχε λουλούδια, ήταν ένα δείγμα θλίψης η κακής νοικοκυροσύνης.
Σε πολλές αυλές υπήρχε και ένα στέγαστρο από γιασεμί, η αμπέλι ολόκληρο..

Σε άλλες πάλι οι μουριές έδιναν δροσιά με τον ίσκιο τους και κρατούσαν σκιά, καλοδεχούμενη παρά τα μούρα που τραβούσαν τα έντομα και έλιωναν τόσο εύκολα στην ζέστη.
 Όταν ερχόταν το Πάσχα, μαζεύαμε λουλούδια από τις αυλές για τον Επιτάφιο.
"Mην τους κόβεις τους κρίνους, είναι για την εκκλησία" έλεγαν οι γιαγιάδες στα ανυπόμονα μικρά που βιαζόντουσαν να τους κόψουν για να παίξουν με την  κίτρινη γύρη που τυλίγει τον μίσχο του κρίνου της Παναγίας.

Ένα κίτρινο χρώμα που γέμιζε τις παλάμες και μετά μεταφερόταν στα κόκκινα σκυλάκια που ανοιγόκλειναν το λουλουδένιο στόμα τους για να τραγουδήσουν ότι ήθελαν τα μικρά που έπαιζαν όλη μέρα στην αυλή.

 Αναρωτιέμαι που πήγε όλη αυτή η αγάπη για τα λουλούδια μας ?
Που πήγε όλη αυτή η ανάγκη για ομορφιά γύρω μας?



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου