Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Ο Νίκος .Δήμου και μεις.









Ο κ. Δήμου δεν είναι κάποιος σαν και μας αναγνώστες.

Εννοώ ότι είναι πιο μορφωμένος, πιο κοσμογυρισμένος, πιο...μέσα στα πράγματα, γενικά πιο...από μας τους απλούς βιοπαλαιστές της ζωής που αγωνιούμε για τα ταπεινά πράγματα, όπως του τι να μαγειρέψουμε κάθε μέρα, τι θα γίνει με την γρίπη που δεν έχει αφήσει άνθρωπο που να μην τον ρίξει κάτω, και άλλα τέτοια καθημερινά και πεζά.

Όμως ο ...λαός,..αυτός είναι τώρα και αυτός ήταν πάντα.
Και τότε που έγινε η επανάσταση αν δεν ήταν ο λαός δεν θα μπορούσε να γίνει, ούτε να προχωρήσει, ούτε να ήμαστε εδώ που ήμαστε τώρα.
Ο κ. Δήμου όπως και πέρυσι έτσι και φέτος, δήλωσε την γνώμη του και προσωπικά με στεναχώρησε.
Με στεναχώρησε γιατί υποτίθεται ότι επηρεάζει και η γνώμη του έχει ..βάρος, τουλάχιστον πιο πολύ από την δική μας.
Με στεναχώρησε γιατί περιμένω από τον πνευματικό άνθρωπο, να στηρίζει πνευματικά τους ανθρώπους μιας και το έργο τους, δεν είναι να κομματιάζουν την ιστορία και να φωτίζουν τις λεπτομέρειες, η ακόμα να ερμηνεύουν επιφανειακά τα γεγονότα, αλλά να μπορούν να ερμηνεύουν με εποικοδομητικό τρόπο για το γενικό καλό και να βρίσκουν ακόμα ερείσματα που ενισχύουν το πνεύμα του κόσμου.
Οι ιστορικοί, οι πολιτικοί, οι κοινωνιολόγοι, μπορούν να ερμηνεύουν τα γεγονότα σαν να κάνουν νεκροτομή στα γεγονότα, αλλά ο πνευματικός άνθρωπος θα πρέπει να κάνει το...μνημόσυνο τους, αν θα μπορούσα να πω μια παρομοίωση.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το τι έγραψε πέρυσι μιας και μπορείτε να το διαβάσετε μόνοι σας, μόνο να πω ότι σε κάθε τι που γράφει, υπάρχουν πολλές ιστορικές πηγές που τα ανασκευάζουν και τα εξηγούν.
Θα σταθούμε όμως σε ότι έχει σχέση με το φρόνημα.
Την ημερομηνία της 25ης δεν την διάλεξε η εκκλησία αλλά οι πρωταγωνιστές της επανάστασης για να μην ξεχαστεί ποτέ, μιας και ήξεραν ότι τα ιστορικά γεγονότα με τον καιρό χάνουν την πρώτη λάμψη, ιδιαίτερα αν ακολουθούνται από μελανές σελίδες, αλλά ότι σχετίζεται με την πίστη παραμένει για πάντα ζωντανό. Άλλωστε έχει πράγματι σημασία αν ήταν 22 η 25? Aν τα γενέθλια των παιδιών μας είναι Τρίτη και τους κάνουμε πάρτι το Σάββατο δεν σβήνουμε τα κεράκια με τον ίδιο ενθουσιασμό?
Δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί υποτιμούν το φρόνημα τόσο πολύ.
Τι γίνεται χωρίς έμπνευση, χωρίς όραμα χωρίς ελπίδα, χωρίς και λίγο...παραμύθι?

Aπό την μια λυπούμαστε που η ίδια η παιδεία έχει γίνει ένα εργαλείο για να βγάζει εργάτες του συστήματος, από την άλλη, ειρωνευόμαστε την προσπάθεια δημιουργίας φρονήματος που ενώνει και κατευθύνει τις συνολικές μας δυνάμεις προς το γενικό καλό.

Ο πόλεμος είναι πόλεμος. Έχει φόνους, έχει πόνο έχει εκδίκηση έχει τον καλύτερο εαυτό που υπάρχει στον καθένα να πολεμάει με τα χειρότερα "όπλα " του ανθρώπου.
Το να στεκόμαστε στα δε και να υποτιμούμε τα μεν, είναι σαν να μη θέλει κάποιος να παραδεχθεί ότι αξίζει το οτιδήποτε πέρα της συμμόρφωσης πάντα και παντού με οποιοδήποτε κόστος .
Εκτός και αν υπάρχει η αν έχει γίνει κάποια επανάσταση κάπου, κάποια πολεμική σύρραξη όπου όλοι ήταν, με τι σεις και με το σας.
Δεν βλέπω να είμαστε διαιρεμένοι όπως αναφέρει, το αντίθετο. Αυτό που βλέπω είναι στάση αναμονής και υπομονής. Βλέπω τον κόσμο να στηρίζει, και αν δεν πιστεύουν σε αυτή την προσπάθεια που κάνει αυτή η Κυβέρνηση δεν αντιτάσσονται, παρά ελπίζουν και εύχονται  να πετύχει ότι καλύτερο.
Tον ενοχλεί τον κ.Δήμου που η κυβέρνηση συμπεριφέρεται παλαιοκομματικά, αλλά θα έπρεπε νομίζω σαν πνευματικός άνθρωπος  να δει ότι πολλοί έκαναν την υπέρβαση τους μιας και ο στόχος είναι η ενότητα και το γενικό καλό.
Αναγνώστες τι να πω.. μια απογοήτευση ...αλλά δεν αφορά τον κόσμο τελικά η γνώμη του κ.Δήμου όσο και αν θα ήθελε..Σιωπηλά συνεχίζει την ζωή του και δεν του φτάνουν τα βάσανα του, έχει και τον κάθε αντίστοιχο πνευματικό άνθρωπο...να του προσβάλλει τα ιερά και τα όσια του.
Kαι μιας και αναφέρει τον George Santayana,  ας προτιμήσουμε το άλλο που λέει ότι,

We must welcome the future, remembering that soon it will be the past; and we must respect the past, remembering that it was once all that was humanly possible.

Πάλι το '21


  • Photo: Νίκος Δήμου
    Photo: Νίκος Δήμου










Πριν ένα χρόνο δημοσίευσα σε αυτή τη θέση ένα κείμενο με τίτλο: «Πότε θα διδαχθούν τα παιδιά την αλήθεια για το ‘21;». Επί 365 ημέρες παρέμεινε πρώτο στα «Πιο διαβασμένα» του Protagon, και συγκέντρωσε 59.000 share, 24.000 like και 185 σχόλια. Γράφτηκαν παντού πολλά υπέρ και κατά (κυρίως κατά) και σηκώθηκε ντόρος μεγάλος.
«Γκραν σουξέ» που έλεγε κι ο Σαββόπουλος.
Και τι έγινε;
Τίποτα. Στο μέτωπο της ιστορικής αλήθειας δεν προχωρήσαμε ούτε ένα πόντο. Ίσα-ίσα, υπερθεματίζουμε. Φέτος θα γιορτάσουμε με ακόμα μεγαλύτερες παρελάσεις, συμπληρωμένες από χορούς, δημοτικά (κλαρίνα, ζουρνάδες και νταούλια) που θα ανεβάσουν ακόμα πιο ψηλά το εθνικό φρόνημα. (Αφού δεν καταφέραμε τις αγορές να χορέψουν… θα χορέψουμε εμείς).
Λες και αυτό ήταν το πρόβλημά μας – το ελλείπον εθνικό φρόνημα. (Υπερβάλλον έχουμε – το μόνο πράγμα στο οποίο θα μπορούσαμε να κάνουμε εξαγωγές. Αλλά ποιος αγοράζει;).
Κι όμως είναι μία επίπλαστη επέτειος. Μία εθνική πράξη που την οικειοποιήθηκε η εκκλησία. Όπως, εκ των υστέρων, και την επανάσταση.
Εξακολουθεί ο εορτασμός να βασίζεται στη φράση με τα περισσότερα ιστορικά ψεύδη στην υφήλιο: «Στις 25 του Μάρτη, γιορτή του Ευαγγελισμού, στην Αγία Λαύρα, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός σήκωσε το λάβαρο της Επανάστασης». Ούτε μία λέξη δεν ανταποκρίνεται στην ιστορική αλήθεια.
Έγραψε ο σοφός George Santayana: «Όσοι δεν θυμούνται (σωστά) το παρελθόν, είναι καταδικασμένοι να το επαναλαμβάνουν».
Κι εμείς, για εκατόν ενενήντα τέσσερα χρόνια, κάνουμε ακριβώς αυτό: Επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη: μύθους, υπερβολές, έριδες, διχόνοια, υπονόμευση, εμφύλια διαμάχη, διαφθορά, υποκρισία. Τα ίδια που οδήγησαν την Επανάσταση του 21 σε αποτυχία (για να μας σώσουν οι Μεγάλες Δυνάμεις στο Ναβαρίνο).
Κοιτάξτε γύρω σας: Η «πρώτη φορά αριστερά» συμπεριφέρεται παλαιοκομματικά και διαπρέπει μόνον επικοινωνιακά. (Τι απογοήτευση!). Πάλι η χώρα φανατικά διαιρεμένη, πάλι εκτοξεύεται λάσπη προς κάθε κατεύθυνση. Αντί σε μία τόσο κρίσιμη στιγμή να συνεργαστούμε και να προσπαθήσουμε όλοι μαζί για το καλό του τόπου!
Τα νταούλια και οι ζουρνάδες μας έλειπαν…
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου