Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Τα κορίτσια ξενυκτάνε δυο δυο, χωρίς κραγιόν..

Σήμερα θυμήθηκα τα νιάτα μου...που λένε.
Θυμήθηκα τότε που όλη η Ελλάδα
τραγουδούσε τα τραγούδια του Στέφανου Κορκολή και τις Αλέξιας, με τα κορίτσια που τραγουδάνε δυο δυο,
και οι κουλτουριάρηδες
έσχιζαν καλτσόν, κάλτσες και βρακοφανέλες
γιατί δεν ήταν ποιοτικά....
Έχουν περάσει από τότε πάρα πολλά χρόνια, και οι καλλιτέχνες στράφηκαν σε πιο κλασσικά μονοπάτια, όμως ας βρεθεί ένας, έστω και ένας που να μην θυμάται η να μην ξέρει αυτούς τους στίχους..
Τελικά την διαχρονικότητα ενός έργου δεν μπορούμε ποτέ να την πούμε την ώρα που δημιουργείται..μόνο ο χρόνος την φέρνει..
Και τι δεν είχαν ακούσει αυτοί οι άνθρωποι.. Μιλάμε για μίσος, για εμπάθεια, για μανία θα μπορούσε να πει κανείς.
Και να πεις ότι δεν είχαν ταλέντο, ότι δεν ήταν καλοί, ότι δεν άξιζαν σεβασμό σαν καλλιτέχνες...
Ευτυχώς που ο κόσμος δεν επηρεάζεται από τις ανοησίες των αυτόκλητων προστατών της ποιότητας..και τους αγάπησε και τους αγαπάει ακόμα.

Πως περνάνε τα χρόνια και η δεκαετίες μοιάζουν τόσο μακρινές αλλά πολύ πιο αθώες ...τελικά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου