Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Αναμνήσεις από φυτά και από παιχνίδια.

Πολλά πολλά χρόνια πριν, την δεκαετία του 60 και του 70, ούτε οι δρόμοι ήταν άσφαλτος, ούτε η οικοδόμηση ήταν τόσο μεγάλη όσο έγινε στην συνέχεια.
Την Άνοιξη το χαμομήλι κάλυπτε ολόκληρους λόφους, οικόπεδα που έπαιζαν τα παιδιά, τα πλαινά των δρόμων, τα ενδιάμεσα των διαστημάτων των σπιτιών.Παντού υπήρχε η κιτρινοπράσινη παρουσία τους και ο αέρας μοσχοβολούσε πρώιμο ήλιο, και ανοιξιάτικη ζεστούλα.

Τα παιδιά κυλιόντουσαν στα χαμομήλια τραβώντας τους τα μικρά τους κεφαλάκια και μετά οι μαμάδες τα μάλωναν, μιας και γυρνούσαν στο σπίτι με την τσάντα γεμάτη όχι με καλοκομμένα χαμομήλια για να τα ξεράνουν στον ήλιο, αλλά με ολόκληρα τα φυτά.
" Mην τα τραβάτε από την ρίζα, πως θα ξαναβγούν? " έλεγαν και ξανά έλεγαν άδικα πίσω από την πλάτη τους ενώ αυτά είχαν ήδη ξεκινήσει για ένα νέο παιχνίδι μιλαρώνια, κουτσαλώνα η επικίνδυνες αποστολές με τα ποδήλατα.
Θυμάμαι σαν και τώρα το πάρκο της Εκκλησίας πριν να διαμορφωθεί στην τελική του μορφή, από την μια χαιρόμασταν για το τόσο όμορφο πάρκο, και από την άλλη που χάναμε τα απόλυτη ομορφιά που γέμιζε όλη αυτή την έκταση κάθε Άνοιξη.

Ένα άλλο φυτό που μας έδινε πάρα πολλές ώρες παιχνιδιού είναι το ρολόι..
Το ρολόι γυρίζει με τον ήλιο, και κάθε τρις και λίγο κοιτάζαμε το πως γύριζε και πάντα ήταν ένα μυστήριο ανεξερεύνητο..
Τα κόβαμε και περιμέναμε να γυρίσουν και όταν αργούσαμε,,το ρολόι έδειχνε λάθος την ώρα..


Όσο περίεργο μπορεί να φαίνεται σήμερα, τότε δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει κάποιος στάχυα μέσα στην πόλη. Τα στάχυα έχουν μυτερά φυλλαράκια, και τα τραβούσαμε όλα μαζί μαζεύοντας μικρές μικρές λόγχες που τις πετούσαμε με δύναμη στον...εχθρό.
Αν καμιά φορά έμπαινε στα μάτια...ήταν μεγάλη νίκη για τους μεν, πολύ κλάμα για τους δε, που κατέληγαν είτε σε αντεπίθεση, είτε προς μεγάλη τους ντροπή ,σε κλάματα.
Τότε ήταν ντροπή να κλαις στα παιχνίδια.
Είτε κορίτσι είτε αγόρι, έπρεπε να αντιμετωπίσει με αυτοσυγκράτηση και αξιοπρέπεια τις δυσκολίες που έφερνε το παιχνίδι, αλλιώς θα έπρεπε να αντιμετωπίσει την χλεύη.
Ότι και να γινόταν είχε ξεχαστεί μέχρι το επόμενο απόγευμα που τα παιδιά έβγαιναν για παιχνίδι.
Οι καρποί του κυπαρισσιού γινόντουσαν οι μπάλες του ζογκλέρ και αμέτρητες ώρες προσπάθειας για το καλύτερο αποτέλεσμα με περισσότερα στον αέρα και λιγότερα στην πιο κάτω πεζούλα του περιβολιού.
Οι μουριές που υπήρχαν και ευτυχώς υπάρχουν ακόμα, δεν θα μπορούσαν να μην είναι μια συνεχής πηγή έμπνευσης για παιχνίδι. Κόβαμε τις βέργες και μιας τις κάναμε τόξα, μια βέλη, μια όπλα στα χέρια μας όταν παίζαμε κλέφτες και αστυνόμους.
Όμως το πιο ωραίο παιχνίδι ήταν ο Κόσμος. Κάναμε ένα κύκλο με την βεργούλα μας και χωρίζαμε τον κύκλο σε χώρες. Μετά την πετούσαμε και υπολογίζαμε πόσα βήματα κολλητά φτέρνα με δάκτυλα θα έφταναν μέχρι εκεί. Τραβούσαμε μια γραμμή και αν ήμασταν σωστοί, παίρναμε κομμάτι από τον άλλο, αλλιώς χάναμε και κυρίρχος του κόσμου γινόταν κάποιος άλλος.

Πριν να γίνει ο εσωτερικός δρόμος για τα Καλύβια, όλη αυτή η περιοχή ήταν ο παράδεισος της μαργαρίτας και της παπαρούνας.
Μια ανέγγιχτη οργιαστική πανδαισία χρωμάτων που απλωνόταν σε όλες τις πλαγιές παίρνοντας μια εξωπραγματική διάσταση κάτω από το έντονο φως του ανοιξιάτικου απογεύματος.
Ήταν οι εκδρομές μέσα από τα μονοπάτια και η ευχή να κρατήσουμε αυτήν την ομορφιά για πάντα στο μυαλό μας, να μας ομορφαίνουν τις σκέψεις και να ηρεμούν την ψυχή ..αργότερα όταν θα έχουμε μεγαλώσει.
Και να που όλα αυτά έγιναν αναμνήσεις, και πράγματι,γίνονται ένα τοίχος μπροστά στην κάθε ασχήμια που ζούμε αυτή την εποχή.
Αυτή την εποχή που είναι Άνοιξη και τα παιδιά δεν εκτιμούν πια τα ταπεινά λουλούδια και φυτά που έχουν μέσα από την ταπεινότητα τους την δύναμη να είναι οι διαχρονικοί πρεσβευτές της ομορφιάς της ζωής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου