Δημότες στα όρια νευρικής κρίσης!

Χαμός αδέλφια μου, χαμός!! (λόγω Πάσχα το ..αδέλφια).

Να πιάσουμε το κουίζ του γιατί πήγε ο Γιάνης στην Χριστινούλα, και η Χριστινιώ μια τάξη μη βρέξει και μη στάξει.
Σήμερα μάθαμε ότι της ζήτησε κειδανά, ένα μηνάκι και κάτι τις, προθεσμία για να κουβεντιάσουν με άνεση.
Αυτή την άνεση όποιος την κατάλαβε την κατάλαβε, αλλιώς θα καθόμαστε με τα εγκώμια στο χέρι από την μια και το τάμπλετ από την άλλη μήπως και μας έρθει τίποτα ξαφνικό πριν το Σταυρωθήτω και του Χαίρου Ιερουσαλήμ.

Πιο κοντά μας τώρα, εδωνά έξω από το παράθυρο που λέει ο λόγος, οι λακκούβες αυξάνονται και πληθύνονται ίνα κυριεύσουν το πρώην ασφαλτόστρωμα και νυν τσαντίλα για γιαούρτι αδέλφια μου καλά και αγαπημένα.

Αλλά δεν έχουμε που δεν έχουμε λεφτά δεν βοηθάμε και μεις οι έρμοι ..
Περνάω από τους δρόμους και βλέπω τους λιγοστούς εργάτες μας πια να κάνουν  τις δουλειές μας, γιατί σε περίπτωση που το έχουμε ξεχάσει, ΔΕΝ πληρώνουμε δημοτικούς φόρους για απομάκρυνση κλαδιών και μπάζων από τα σπίτια μας.
Αν έχετε αυτή την εντύπωση, λυπάμαι που σας το λέω, αλλά κάνετε λάθος.
Ας αφήσουμε τους πόρους τις εργατοώρες και τα μηχανήματα να κάνουν αυτά για τα οποία πληρώνουμε ...μήπως και βελτιωθεί κάπως η κατάσταση.

Εκτός από αυτά έχουμε και τον πόλεμο των τιμών.
Γιατί να το κρύψουμε αδέλφια μου,( μιας και είναι Πάσχα, το ξαναλέω..), γιατί να το κρύψουμε...αυτό που μας απασχολεί το πόσο έκπτωση κάνει ο ένας, πόσες προσφορές έχει ο άλλος, τι διαφορετικό σε καλύτερη της καλύτερης τιμής έχει ο τρίτος.
Στο τέλος θα καταλήξουν όπως και σε πολλούς τομείς της παροχής υπηρεσιών, " ότι προαιρείσθε στην έξοδο παρακαλώ".

Το ξέρω ότι δεν υπάρχει πια τίποτα που να μετράει. Ούτε οι φιλίες, ούτε οι οικογενειακές σχέσεις, ούτε οι υποχρεώσεις, ούτε οι συμπάθειες..Το μόνο που μετράει είναι η τιμή.
Έχω μια ευαισθησία με αυτό το πράγμα και προσπαθώ να αντισταθώ και να μην βλέπω τους ανθρώπους σαν...τιμή.
Πίσω από κάθε...τιμή, είναι εργαζόμενοι, φίλοι, γείτονες, μια ζωή ολόκληρη.

Τι να πω...το βλέπω και κάπως τρομαχτικό να ασχολούμαστε συνέχεια με το πόσα λεπτά και δευτερόλεπτα θα κερδίσουμε λες και είναι όλη μας η ζωή.
Και αυτή την ζωή την χάνουμε όταν γίνεται το μόνο κριτήριο. Φυσικά και είναι σημαντικό και φυσικά όλοι μας έχουμε ανάγκη, αλλά που σταματάει αυτό το πράγμα?

Σκέφτομαι και τους ανθρώπους που άκουσα προχτές στην συγκέντρωση του Γαλαξία με τον Αποστόλου.
Φαντάζεστε ότι άνθρωποι στα βουνά και στα απομακρυσμένα χωριά, δεν μπορούν να κόψουν ξύλα?
Kαι δεν λέμε τώρα για το καστανόδασος..αλλά να παίρνουν οι χωρικοί πετρέλαιο, δεν είναι χοντρό και απίστευτο?
Nα καίμε εμείς ξύλα και εκεί να μην μπορούν?
Mε όλα αυτά που άκουγα μου ήρθε να βάλω τα κλάματα, και ευτυχώς την γλίτωσα γιατί θα γινόμουνα ρεζίλι. Και πως να μην παρασύρονται και να ελπίζουν να πάρουν κάτι τουλάχιστον από τις ΑΠΕ, όταν τους δεσμεύουν τις επιδοτήσεις για την εφορία και πολλά πολλά άλλα που άλλα τα κατάλαβα και άλλα όχι.
Να γυρίσουμε πάλι στα Ελληνικά μας τα γενικά, έγινε και η επιτροπή για να δούμε το τι έγινε με το χρέος που είναι πάρα πολύ καλό βέβαια, αλλά όλο μπάχαλο γίνονται γιατί και η Ζωή την έχει δει και λίγο Ναπολέων.
Στην Χαλκιδική, ο Θεός να βάλει το χέρι του, γιατί πλακώνονται οι μεταλλωρύχοι με τους άλλους και γίνεται της κακομοίρας. Και κει μιλάμε για το ένα σπίτι απέναντι στο άλλο..Εμφύλιος κανονικός.
Ψυχραιμία ...που θα πάει..κάπου θα κατασταλάξει η κατάσταση για να πάρουμε τα πράγματα πάλι από μια αρχή..

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Τι να τα κάνουμε τα κλαδιά και κυρίως τα μπάζα; Απαγορεύθηκε και η καύση κλαδιών. Εννοείς πρέπει μόνοι μας να τα πηγαίνουμε που;