Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Πως πέρασα την σημερινή "ιστορική" μέρα.


Σήμερα το βράδυ θα γίνει η σύνοδος κορυφής, το γιούροκρουπ σχεδόν ματαιώθηκε αφού κράτηση μόλις 70 λεπτά με την ετυμηγορία ότι οι Ελληνικές εκθέσεις ήρθαν αργά και δεν πρόλαβαν τα τεχνικά κλιμάκια να τα επεξεργαστούν.

Σήμερα όλοι μας λένε ότι είναι μια ιστορική μέρα αφού επιτέλους θα δοθεί μια λύση στο πρόβλημα μας, μια λύση που όλα δείχνουν ότι δεν θα την δούμε σήμερα και το αύριο ,όπως και το κάθε αύριο μοιάζει με πίστα αυξανόμενης δυσκολίας σε computer game.

Σκέφτηκα να καταγράψω αυτή την μέρα γιατί δεν ξέρουμε το αύριο και πως θα έχουμε την οποιαδήποτε όρεξη, εγώ να γράφω η εσείς να διαβάζετε.

Το πρωί λοιπόν ξεκινώντας έφτιαχναν κάτι στο δρόμο και υπήρχε μια πολύ μεγάλη τρύπα . Τα κατάφερα και πέρασα γιατί όπως και να το κάνουμε, καλό οδηγό δεν με λες.

Πήγα στο Δημαρχείο και κει είχαμε την όμορφη γιορτούλα που είδατε. Στον γυρισμό είδα το μηχάνημα μέσα στην μέση και έπρεπε να κάνω οπισθοδρομεία.
Ξαφνικά έκανε πιο πολύ ζέστη , ζορίστηκα ξεζορίστηκα, α να πέσω στην αμπολή, α να σκαρφαλώσω στα χώματα, πήγαινε το αυτοκίνητο πέρα δώθε σαν βάρκα σε φουρτούνα.
Στο τέλος πια, κατάφερα και έφτασα στην διασταύρωση για να πάρω άλλο δρόμο.
Μπαίνω στον δεύτερο αγροτικό μας δρόμο και στρίβοντας τσουπ, πέφτω πάνω σε ένα φορτηγό.
Ευτυχώς πρόλαβα ένα ανοιγματάκι σε ιδιωτικό δρόμο και ανέβηκα για να περάσει το φορτηγό.
Μετά, σαμαράκι, βραχάκι, λακουβίτσα, λακουβίτσα σαμαράκι βραχάκι, κατάφερα να φτάσω στο σπίτι.
Μαγείρεψα , σκούπισα, σφουγγάρισα, και ξεκίνησα να πάω στα Καλύβια με το μοσχαράκι σε βαθύ πυρέξ.
Ξεκινάω, οδηγάω, και πάλι τσουπ! Το μηχάνημα στην θέση του.
Αυτή την φορά η οπισθοπορεία ήταν πιο εύκολη, πήρα τον προηγούμενο δρόμο και ξεκίνησα ξανά με ανακούφιση παρόλα τα σαμαράκια και τα  βραχάκια .
Και κει που πήγαινα πάλι και άλλο τσουπ. Έριχναν κολόνες και η τσιμεντιέρα μέσα στην μέση..
Αυτός ο δρόμος είναι πιο στενός από τον κανονικό και το αίμα που μου ανέβηκε στο κεφάλι, μπορεί να έφερε και ένα μικρό εγκεφαλικό..Ίσως πάλι να ήρθε από την αγωνία μου για τους βαθμούς που βγαίνουν αύριο για τις πανελλήνιες, ίσως για την σύνοδο κορυφής που τέτοια κορυφή πια, ούτε στα Ιμαλάϊα..
Τι να κάνω όμως? Nα το αφήσω μέσα στην μέση και να φύγω?  Άντε πάλι οπισθοπορεία και πράγματι, κατέπληξα τον εαυτό μου! Αφού σκέφτηκα να ξαναδώσω για δίπλωμα να πάρω καλύτερο βαθμό.. Έφτασε σε άλλη διασταύρωση και ευτυχώς που βρέθηκε ένας γνωστός μου να μου πει από που να πάω για να τα καταφέρω να βγω στην ΕΚΟ και στον δρόμο.
Αρχίζω την ανάβαση που λες αναγνώστη, που πήγαινε κάπως έτσι.
Νεροφάγωμα, σαμαράκι βραχάκι, ΒΡΑΧΟΣ, νεροφάγωμα, και το μοσχαράκι αν και βρασμένο ήταν έτοιμο να βελάσει  από τα κτυπήματα!

Μόλις είδα το σήμα της ΕΚΟ και άσφαλτο, ένιωσα μια ανακούφιση! Μα μια ανακούφιση!!  Δεν έχω λόγια! Πέρασα απέναντι και πήγα στα Καλύβια όπου γινόντουσαν οι ετοιμασίες για τους ξένους μας.
Ένα μελίσσι νοικοκυρές  έκαναν δουλειές, επομένως μπορούσα να πάρω το γαιδουράκι μου και να φύγω  και να συνεχίσω να ανησυχώ για το σήμερα το βράδυ και το αύριο το μεσημέρι.

Πήρα το ίδιο δρόμο για πίσω και χωρίς άλλα απρόοπτα έφτασα στο σπίτι..

Και έτσι πέρασαν τα 2 τρίτα της μέρας, και μάθαμε ότι δεν πάνε καλά τα πράγματα..και θα δω όλα τα σίριαλ και θα κάνω δουλίτσες.
Μπρούσκο Συμμαθητές και θα δούμε αργότερα..που θα πάει ..θα φτάσει το αύριο το μεσημέρι..και τότε θα δούμε αν έχω κέφι για αστειάκια...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου