Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

"ΔΙΟΚΛΕΙΑ" ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΧΟΡΩΔΙΩΝ ΔΗΜΟΥ ΚΑΡΥΣΤΟΥ. Εντυπώσεις και σκέψεις.


ο λιμενοβραχείωνας με φανοστάτες

Το Σάββατο 20 Ιουνίου 2015 στον κήπο του Γιοκαλείου Ιδρύματος παρακολουθήσαμε το δεύτερο μέρος των ΔΙΟΚΛΕΙΩΝ .

Πήραν μέρος 3 μεγάλες χορωδίες από την Θεσσαλονίκη, που όπως φαίνεται έχουν ήδη δημιουργηθεί στενοί δεσμοί συνεργασίας και φιλίας με γέφυρα την Άλκιστη Τόγια που είναι συντοπίτισσα μας.
Και αυτό δεν είναι κάτι που το γράφουμε απλά σε δελτία τύπου. Είναι η ζεστασιά και η συμπάθεια που φαίνεται στις κινήσεις του σώματος και τα φωτεινά χαμόγελα  που έβλεπα γύρω μου.

Από νωρίς ο κόσμος είχε αρχίσει να έρχεται
και οι καρέκλες δεν ήταν αρκετές για τον κόσμο που είχε κατακλύσει τον χώρο.

Και μετά, η μια έκπληξη διαδεχόταν την άλλη.

Εκ μέρους της Μουσικής Σχολής της Σέβης Στελιάτου, τραγούδησαν η Βατή και η Σέβη, που με τις μελωδίες τους άφησαν να αναδειχθεί ο ρομαντισμός και η ηρεμία του κήπου.

Ακολούθησαν οι χορωδίες με αρχή το Βαφοπούλειο μετά τις κυρίες του Εφετείου και στο τέλος τους Αποφοίτους του Κολεγίου Ανατόλια.

Το πρόβλημα με τα ονόματα των χορωδιών γενικά , είναι ότι δεν έχουν τίποτα από την μελωδικότητα,την λυρική τέχνη, την έκταση και την ένταση που δημιουργούν στα συναισθήματα, αλλά ούτε και την ψυχική ανάταση που δημιουργούν με το ταίριασμα των φωνών τους.

Δηλαδή οι λέξεις," Ίδρυμα"," Εφετείο" "Κολέγιο", μας φέρνουν συνειρμικά στον νου από δυσάρεστα μέχρι ...καταπιεστικά πράγματα, αλλά από την άλλη είναι η απόδειξη ότι πίσω από  συμβατικές εργασίες, κρύβονται πολλές φορές, μεγάλες καλλιτεχνικές καρδιές.
Πολλοί τίμησαν την εκδήλωση και πολλοί πάλι όχι...Δεν είναι ωραίο πράγμα ο πολιτισμός αλά καρτ. Δηλ, τώρα είμαι μουσικόφιλος, και αύριο δεν είμαι..Τώρα με νοιάζουν και εκτιμώ τις προσπάθειες καλλιέργειας του πολιτισμού του τόπου μου, αλλά δεν προλαβαίνω να πάω στο πιο σημαντικό καλλιτεχνικό γεγονός , τουλάχιστον της Νότιας Εύβοιας, αυτό το Σ-Κ- ...


Τα νιάτα μας χόρεψαν και τα λόγια είναι περιττά!










ένα όμορφο αγαλματάκι δώρο 

Έβγαλα πολλές φωτογραφίες όπως είδατε. Όμως αυτές οι δύο μου αρέσουν πιο πολύ από όλες.
Η Βατή που έχει ξεκινήσει την δική της προσπάθεια, έχει κερδίσει την αγάπη μας με την γλυκύτητα και την πάντα πρόθυμη βοήθεια όπου και αν της ζητάτε.
Ενώ η Εύα Βασιλοπούλου, που για πρώτη φορά όχι μόνο δημιούργησε την χορωδία της σχολής που μετά έγινε ο Μουσικός Δίαυλος, αλλά  είναι  και η δημιουργός των φεστιβάλ χορωδιών που κάθε Σεπτέμβρη μας αποζημιώνει πάντα με την τελειότητα των παραστάσεων της,κερδίζοντας τον σεβασμό και την αγάπη μας.
 Για να μην αναφέρουμε τα αμέτρητα βραβεία και τα ταξίδια με τις ανταλλαγές πολιτισμού όπου έχουν κάνει την πόλη μας γνωστή για το μουσικό της έργο.
Χαίρομαι πάρα πολύ γιατί οι δασκάλες μας έχουν αγκαλιάσει τις ομάδες των Ανεμοπυλών ,βοηθούν παντού και πάντα στα σχολεία, και είναι στυλοβάτες και αρωγοί σε κάθε καλλιτεχνική προσπάθεια. Και να πω κάτι τώρα πιο προσωπικό..
Θέλω να πιστεύω ότι τα ΔΙΟΚΛΕΙΑ έγιναν αφορμή για στόχους και όνειρα για πολύ όμορφα πράγματα στο μέλλον.




Στο τέλος Ιουλίου θα είναι το επιστέγασμα των ΔΙΟΚΛΕΙΩΝ με μια τρομερή έκπληξη για όλους μας, μια παρουσία που θα βάλει σφραγίδα στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης μας! Ελπίζω μόνο ότι ο γιατρός κ.Βόσσος δεν θα χρειαστεί στο τέλος γιατρό μετά από τόσα projects που τρέχει ταυτόχρονα!  ΑΝΑΜΕΙΝΑΤΕ !!




1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Η χορωδία δεν ήταν του "Εφετείου", ήταν η χορωδία του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης

Δημοσίευση σχολίου