Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Μια σπουδαία λυρική καλλιτέχνης στην πόλη μας. Μαρίνα Βουλογιάννη.




Σχόλια σε προσωπικό τόνο..

Χτες το βράδυ είχα την τιμή να ακούσω μια σπουδαία λυρική φωνή, μια μοναδική καλλιτέχνιδα.
Tην σοπράνο Μαρίνα Βουλογιάννη.

Η φωνή ανέβαινε βουνά, και κατέβαινε σε κοιλάδες που κελαιδούσαν πουλιά και θρόιζαν φύλλα, ενώ η απόλυτη ηρεμία που επέπνεε  ήταν σαν να τραγουδούσε όπως αναπνέουμε..

Λέμε συνήθως ότι για να εκτιμήσεις κάτι στο λυρικό τραγούδι , όπως και στην κλασσική μουσική, πρέπει να έχεις εκπαιδευτεί πολύ.
Όμως η γνήσια ωρίμανση της τέχνης στην τελειότητα ,σου κτυπάει την καρδιά σαν κεραυνός.

Παλαιότερα είχα πειστεί ότι δεν μπορώ να καταλάβω την ομορφιά του λυρικού τραγουδιού, αφού είχα βάλει τα γέλια ,και για να μη γίνω ρεζίλι είχα φύγει από τον χώρο.
Όμως η κ.Βουλογιάννη, ήταν τόσο συγκλονιστική που τελικά σκέφτομαι να μην ήταν το δικό μου λάθος..
Συνήθως δεν ξεμένω από λέξεις, αλλά όλες μου φαίνονται πολύ φτωχές και ακόμα και τα χρώματα σε ένα πίνακα δεν θα μπορούσαν να αντικατοπτρίσουν  την πλούσια παλέτα της φωνής, αλλά για αυτό οι τέχνες είναι τόσο μοναδικές και εν τέλει, το μόνο που μένει , είναι το αντίκρυσμα που δίνουν στην ψυχή μας.


2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Η καλή μουσική θα πρέπει να είναι αυτή που την καταλαβαίνουν όλοι ανεξάρτητα από την εκπαίδευσή τους. Τραγούδησε το Youcali του Kurt Weill που είναι ένας ρυθμός μεταξύ tango και habanera, όπως διάβασα στο διαδίκτυο, ήταν μαγεία και όπως είπες κι εσύ τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν το συναίσθημα και την ενέργεια που κατέκλυσε το χώρο

Φρόσω Παπαδοπούλου είπε...

Ναι, ήταν μαγεία στον Kurt Weill
αλλά και κάθε φορά που τραγουδά..

Δημοσίευση σχολίου