Τρίτη, 18 Αυγούστου 2015

Μια σπουδαία Έκθεση εικαστικών τεχνών στο Μπούρτζι Καρύστου.

Μια πολύ σημαντική έκθεση άνοιξε στο Μπούρτζι Καρύστου με έργα καταξιωμένων δημιουργών.
Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 23 Αυγούστου , όπου και ολοκληρώνεται ο κύκλος των παρουσιάσεων εικαστικών τεχνών στον μοναδικό αυτό χώρο.

Η καλλιτεχνική αξία των έργων δημιουργεί μια μοναδική ατμόσφαιρα αισθημάτων και ιδεών. Το Μπούρτζι μετατρέπεται σε μια μοναδική gallery αξιώσεων, και φυσικά είναι άλλη μια επιτυχία του προέδρου του πολιτιστικού οργανισμού Ανεμοπύλες του δήμου Καρύστου, κ.Αλκιβιάδη Βόσσου.




Ζουμπουλάκης Πέτρος
Ο Πέτρος Ζουμπουλάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937.
Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Kαλών Τεχνών με δάσκαλο τον Γιάννη Μόραλη (1956-1961), με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. σε όλα τα χρόνια σπουδών. Aποφοίτησε με πολλές διακρίσεις. Mετά την αποφοίτησή του από το εργαστήρι ζωγραφικής σπούδασε Σκηνογραφία, Διακόσμηση και Διαφήμιση στο Φροντιστήριο της Α.Σ.Κ.Τ. κοντά στον Βασίλη Βασιλειάδη (1962-1964), με διακρίσεις επίσης. Mελέτησε τη Βυζαντινή και Λαϊκή Τέχνη στην Ελλάδα με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. (1964-1965).
Διοργάνωσε τριάντα πέντε ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα ενώ έλαβε μέρος σε πολλές σημαντικές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στις σημαντικότερες διεθνείς Βiennale.
Από το 1961, παράλληλα με τη ζωγραφική εργάστηκε για το θέατρο και τον κινηματογράφο φιλοτεχνώντας σκηνικά και κοστούμια. Συνεργάστηκε με κρατικά θέατρα και ελεύθερους θιάσους. Δίδαξε καλλιτεχνικά μαθήματα στα ΤΕΙ Αθήνας, Σχολή Διακοσμητών ΑΤΟ-Δοξιάδη, Σκηνογραφία στις Σχολές Βακαλό κ.ά.
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στις συλλογές των Υπουργείων Παιδείας και Πολιτισμού, στα Μουσεία Πιερίδη και Βορρέ, στις συλλογές Αντωνίου, Βέργου, Ιωαννίδη, Μοσχανδρέου, Καγκελάρη κ.ά. καθώς και στις συλλογές των Τραπεζών: Εθνικής, Alpha Bank, Εμπορικής, Αγροτικής, Ιονικής, Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και σε άλλες ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές και μουσεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Επίσης σε Πινακοθήκες πολλών Δήμων της χώρας καθώς και στην Πινακοθήκη της Bουλής.


Δημήτρης Κούκος "ο σύγχρονος ζωγράφος του φωτός", από τη Ντόρα Ηλιοπούλου-Ρογκάν
Αναδρομική έκθεση του ζωγράφου στην Casa Bianca Παρουσίαση των πρόσφατων έργων του στο «Άτριο»
Στα σαράντα χρόνια δουλειάς που αυτός ο χαρισματικός και καταξιωμένος –όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό– καλλιτέχνης παρουσιάζει στην Casa Bianca, υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης, αποκαλύπτει στη διαπασών την ικανότητά του να βλέπει, να βιώνει, να νιώθει και να αναπλάθει όσο πιο ευρηματικά γίνεται την ιδιαιτερότητα του ελληνικού φωτός.
Μαθητής του Γ. Μόραλη και του Ν. Νικολάου στην ΑΣΚΤ, ο Δημήτρης Κούκος έπλασε, ήδη από τα σπουδαστικά του χρόνια, μια ολότελα προσωπική εικαστική γραφή στην οποία έμεινε δημιουργικά πιστός μέχρι τώρα.
Πράγματι, ανανεώνοντας επαγωγικά εκ των ένδον τις εικαστικές του λύσεις, ο Κούκος, δίχως ποτέ να απειθεί στις θεμελιακές αρχές του, έχει πλάσει ένα μνημειακό έργο στο μεταίχμιο ανάμεσα στην παραστατικότητα και στην αφαίρεση, με κινητήρια δύναμη το φως. Το τελευταίο, άλλοτε διάφανο κι άλλοτε συμπαγές, πομπός και δέκτης συνεχών εναλλαγών σε χρώμα και σε τόνους, άπιαστο, ακαθόριστο και άξαφνα –έστω και βραχύβια– συγκεκριμένο, κυψέλη οραμάτων και δημιουργικών ψευδαισθήσεων, εμπνέει τον καλλιτέχνη από τα γεννοφάσκια του. Τόσο στα έργα που δημιούργησε από τα εφηβικά του κιόλας χρόνια όσο και σε εκείνα που φιλοτέχνησε στην ΑΣΚΤ και αμέσως μετά –στο στρατό κ.λπ.–, ο Κούκος αποκαλύπτει μια κεκτημένη ωριμότητα, καθώς και μεγάλη ευχέρεια στο να ενορχηστρώνει παλμικά τη σύνθεση μέσ’ από το χρώμα - φως και αντίστροφα. Κι αυτό, όποιο κι αν είναι το εκάστοτε θέμα. Ενεργοποιεί έτσι πάντοτε την ίδια την αύρα του θεμελιακού ερεθίσματός του, ώστε να μας την αναμεταδίδει στο ακέραιο. Κι αυτό, είτε πρόκειται για τη χαρισματική από τον ίδιο ανάπλαση μιας μορφής, ενός προσώπου - πορτρέτου, μιας υπαίθριας σκηνής, ενός τοπίου. Πρόκειται, πράγματι, για μια ανάπλαση κάθε φορά, καθώς ακόμη και εκεί που ο ζωγράφος δεν είναι ολοκληρωτικά αφηρημένος αναδημιουργεί, το όποιο ερέθισμά του μέσ’ από τον εμπνευσμένο χειρισμό του χρώματος. Γνώρισμα που παρατηρούμε σε ένα από τα πρώτα έργα του, το σχεδόν ημιπαραστατικό πορτρέτο της μητέρας του (1971) και, κυρίως, στο σύγχρονό του, σχεδόν ολοκληρωτικά αφηρημένο, μέσ’ από το χρώμα – πρόσωπο (1971,κόλλα σε χαρτί).
Σε διαφορετικές διαβαθμίσεις ημιπαραστατικού - αφηρημένου, τα έργα που φιλοτέχνησε στο στρατό, κυρίως τοπία και μορφές, τεκμηριώνουν το δημιουργικό δισυπόστατο του άξιου καλλιτέχνη που όντως κατορθώνει να αιχμαλωτίζει και να μεταπλάθει καίρια το «φευγαλέο» του ελληνικού φωτός, προικίζοντας με μια χαρακτηριστική ατμοσφαιρικότητα τα έργα του. Επαγωγικά, τα έργα που φιλοτέχνησε στη διάρκεια της διαμονής του στο Παρίσι, αφηρημένες συνθέσεις και ημιπαραστατικές έως και σχεδόν τελείως αφηρημένες φιγούρες (1975-1976) αποκαλύπτουν μια ακόμη μεγαλύτερη ωριμότητα στο χειρισμό του φωτός, στην υποβολή της κίνησης μέσ’ από τη χειρονομία του καλλιτέχνη.
Τελείως μεταφυσικό το παράστημα των εμπνευσμένων από την Αίγινα (1980) συνθέσεών του εκφράζει στον υπέρτατο βαθμό τη γοητεία του νησιού, καθώς μας αγγίζουν όχι μόνο οπτικά, αλλά και ψυχικά. Συνειδητοποιούμε, εδώ, φευγαλέα ονειρικά τοπία, που όμως αναμεταδίδουν σε μια διαπασών την ατμοσφαιρικότητα της Αίγινας. Ακολουθούν οι χαρισματικές και κατεξοχήν υποβλητικές αφηρημένες φιγούρες (1983-1984), καθώς και τα εκρηκτικά σε χρώμα τοπία της Ρόδου. Ολότελα καταξιωμένος, μέσ’ από την τέχνη του και συνάμα απόλυτα κύριος των χειρισμών του χρώματος, ο Κούκος θα κατορθώσει να υποβάλει τόσο στα εμπνευσμένα από το άθλημα της ιππασίας έργα του όσο και σε εκείνα που έχουν σαν ερέθισμα την ιστιοπλοΐα (2002) μια χαρισματική και ολότελα πειστική κίνηση. Κίνηση που ενεργοποιείται σχεδόν μοναχά μέσ’ από τον ρυθμό - παλμό του χρώματος.
Εκρηκτικό και συνάμα διαπερασμένο από μια ιδιωματική λάμψη, το χρώμα στα έργα του καλλιτέχνη θα αγγίξει ένα αποκορύφωμα στις συνθέσεις της περιόδου 2008-2010, τεκμηριώνοντας την ικανότητα του Κούκου να αναζωογονεί τη δουλειά του εκ των ένδον. Αναζωογόνηση που προϋποθέτει συγχρόνως μια σθεναρή αντίσταση στους διάφορους κράχτες της παγκοσμιοποίησης και της καταναλωτικής τέχνης: Σημεία και τέρατα των καιρών.
Ακράδαντα πιστός στο όραμά του, ο Δημήτρης Κούκος μάς προσφέρει ένα διαχρονικό έργο επειδή ακριβώς δεν αναπαριστά και δεν απεικονίζει απλά, αλλά αποκαλύπτει σε όλο της το μεγαλείο αυτή καθεαυτή την ιδέα του θεμελιακού χαρακτηριστικού της χώρας μας: του ολότελα ποιητικού στην έκφανσή του φωτός

Θόδωρος Παπαγιάννης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Προτομή του νομπελίστα ποιητή Γεωργίου Σεφέρη, έργο του Θόδωρου Παπαγιάννη, Πεζόδρομος Ζαλοκώστα, Αθήνα.
Ο ΘόδωΒιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Γεννήθηκε το 1942 στο χωριό Ελληνικό του νομού Ιωαννίνων . Από το 1960 μέχρι το 1965 σπούδασε με υποτροφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας όπου είχε καθηγητές τους Γιάννη Παππά και Νίκο Κερλή. Την περίοδο 1966-68 πραγματοποίησε μελέτες πάνω στην αρχαιοελληνική και μεσογειακή τέχνη ως υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών και έπειτα ταξίδεψε σε διάφορα μέρη της Μεσογείου ( Μικρά Ασία, Κύπρος, Κρήτη, Αίγυπτος ) και της Ευρώπης. Επίσης, το 1967 κατά τη διάρκεια έκθεσης στο Ζάππειο παρουσίασε έργα του για πρώτη φορά στο κοινό.[1] Το 1970 εγκαινίασε την πανεπιστημιακή του πορεία ως βοηθός στο εργαστήριο γλυπτικής του παλιού του δάσκαλου, Γιάννη Παππά στην ΑΣΚΤ. Την ίδια δεκαετία ηγήθηκε ομάδας σπουδαστών της ΑΣΚΤ που επισκέφτηκε τα Ζαγοροχώρια αποτυπώνοντας διάφορα στοιχεία της λαϊκής και παραδοσιακής τέχνης της περιοχής και συμμετείχε στην ίδρυση του Κέντρου Εικαστικών Τεχνών της Αθήνας όπου το 1975 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση.[2] Ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε διάφορα μέρη της Ελλάδας αλλά και σε χώρες του εξωτερικού ( Κύπρος,ΕλβετίαΑγγλίαΓαλλίαΟυγγαρίαΤουρκία κλπ ).
Το 1981-82, συνέχισε τις σπουδές του στην Ecole des Arts Appliques et des Metiers d' Art στο Παρίσι. Το 1987 εκλέχτηκε αναπληρωτής καθηγητής στην ΑΣΚΤ και το 1991 αναδείχτηκε τακτικός καθηγητής στο Α΄ Εργαστήριο Γλυπτικής στο οποίο σήμερα είναι διευθυντής.[1][2]

Έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επηρεασμένος από τις σύγχρονες τάσεις στη γλυπτική, συνδυάζει στο έργο του στοιχεία από τα προϊστορικά ειδώλια με τις εξπρεσιονιστικές φόρμες και την αφαίρεση του Χένρυ Μουρ. Πέρα από τα γλυπτά έργα του, ο Παπαγιάννης φιλοτέχνησε και μετάλλια, όπως το μετάλλιο της εισόδου της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ. το 1979 και το μετάλλιο για τον εορτασμό των 150 χρόνων της Βουλής των Ελλήνων το 1978. Ανάμεσα στις γλυπτικές δημιουργίες του, ανδριάντες, μνημεία και προτομές, περιλαμβάνονται:
Το 2009 δημιούργησε στον τόπο καταγωγής του, το Ελληνικό Ιωαννίνων, μουσείο Σύγχρονης Τέχνης που φέρει το όνομα του, σε πέτρινο κτήριο που στέγαζε κατά το παρελθόν το δημοτικό σχολείο του χωριού,[3]

Παπαγιάννη Σύνη
Η Σύνη Παπαγιάννη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960.
Από το 1980 έως το 1986 σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) της Αθήνας με δασκάλους τους
Γ. Μόραλη και Δ. Μυταρά.
Το 1981-82 έζησε στο Παρίσι, όπου της δόθηκε η δυνατότητα μα μελετήσει τη ζωγραφική στα μεγάλα μουσεία της Ευρώπης.
Το 1987-88 δίδαξε στη μέση εκπαίδευση.
Το 1998-99 δίδαξε στα δημοτικά εργαστήρια ζωγραφικής του Δ. Μεταμόρφωσης.
Το 2001 παίρνει μέρος στο Β’ Βαλκανικό Συμπόσιο Ζωγραφικής στον Κοντιά της Λήμνου.
Έργα της υπάρχουν στην Πινακοθήκη Κουβουτσάκη, στη συλλογή της Εθνικής Τράπεζας και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το Εξωτερικό.

Σταθόπουλος Γιώργος

O Γιώργος Σταθόπουλος, που ανήκει στη γενιά των συγχρόνων ζωγράφων, γεννήθηκε το 1944 στην Καλλιθέα (Προστοβά) Τριχωνίδος.  Σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Αθήνα στην Α.Σ.Κ.Τ. (1966-1971) κοντά στους Γιάννη Μόραλη, Νίκο Νικολάου, Γιάννη Παππά και Δημήτρη Καλαμάρα.  Το 1970 έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα.  'Εχει ακόμη μετάσχει σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.  'Εχει εικονογραφήσει και σειρά βιβλίων, εξώφυλλων φωνογραφικών δίσκων και αφισών.  Το έργο του κινείται στην περιοχή της ελληνικότητας και συνδυάζει υπερρεαλιστικά και εξπρεσιονιστικά στοιχεία σε μια απλοϊκή γραφή.  Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
O Πραξιτέλης Τζανουλίνος γεννήθηκε το 1955 στο Φαλατάδο της Τήνου Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανόρμου στην Τήνο. Συνέχισε τις σπουδές του στη γλυπτική με υποτροφία του Π.Ι.Ι.Ε.Τ. στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο το γλύπτη Γιάννη Παππά. Έχει λάβει τέσσερα πρώτα βραβεία σε πανελληνίους καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς και έχει λάβει μέρος σε πολλές εκθέσεις σε γκαλερί και μουσεία. Επίσης, έχει φιλοτεχνήσει πολλά έργα που βρίσκονται σε δημόσιους χώρους. Έχει λάβει βραβείο για την εργασία του από την Ακαδημία Αθηνών. Από το 1989 διδάσκει γλυπτική και συντήρηση γλυπτών στο Τ.Ε.Ι. Αθήνας


Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014


ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ- Ροκ Ημερολόγια, Φωτογραφίες, Σχέδια, Δημοσιεύματα.

Ο Γιώργος Τουρκοβασίλης, είναι εξαιρετικός φωτογράφος. Οι  φωτογραφίες  του, ιδιαίτερα εκείνες της πρώτης περιόδου του ελληνικού πανκ, είναι πολύτιμες, και ως καλλιτεχνικές, και ως  ντοκουμέντα. Αποτελούν πηγές πληροφόρησης, από τις λίγες που έχουμε, για να περιγράψουμε τη γένεση του πανκ και τουnew wave στην Ελλάδα.

Ο Τουρκοβασίλης, δεν είναι μόνο φωτογράφος. Είναι Ζωγράφος, Κριτικός Τέχνης, Φιλόσοφος, Συγγραφέας, θα έλεγα ένας Διανοούμενος. Στη δεκαετία του 80, έγινε  γνωστός με το βιβλίο του «Ροκ Ημερολόγια», που κυκλοφόρησε για πρώτη και μοναδική φορά το 1984.
Άντα Τσιροπούλου
Σπουδές: 1983-1985, Εργαστήρι Prof. PietroTinu, Παιδαγωγική. 1982-1984 Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Τμήμα Πειραματικής Αισθητικής, με καθηγητή τον διευθυντή της σχολής Prof.Domenico Viggiano, Φλωρεντία. 1982-1987 Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Ζωγραφική, Χαρακτική, Μικρογλυπτική σε Μπρούτζο, με καθηγητή τον PietroTinu, Φλωρεντία


ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΣΠΑΘΑΡΗΣ

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Κηφισιά στις 2 Ιανουαρίου 1924. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική και ιδιαίτερα με τους ήρωες του θεάτρου σκιών, από τους πρωτοπόρους του οποίου ήταν ο πατέρας του, Σωτήρης Σπαθάρης, ο οποίος απεβίωσε το 1974[1]. Το γεγονός αυτό τον εξοικείωσε με το καλλιτεχνικό αυτό είδος και ξεκίνησε να δίνει ο ίδιος παραστάσεις, αρχικά στη διάρκεια της κατοχής, σε θέατρα της Αθήνας, σε πρεσβείες, στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη κ.α.. Από τότε, έδωσε πληθώρα παραστάσεων, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε χώρες του εξωτερικού, συμμετέχοντας σε διεθνή φεστιβάλ και συνέδρια ειδικά για το θέατρο σκιών. Παρουσίασε πολλά έργα με ήρωα τον Καραγκιόζη, τόσο ως άψυχο υλικό (φιγούρες ηρώων), όσο και σε έμψυχη (ζωντανή) παράσταση με ηθοποιούς, στο Κρατικό Θέατρο Β. Ελλάδος, στο «Ελληνικό Χορόδραμα», στο Θέατρο Χατζώκου (Θεσσαλονίκη), στο Θέατρο Συντεχνίας κ.α. με τις παραστάσεις «Το ταξίδι», «Το καταραμένο φίδι», «Ο δικτάτορας», «Ο Αλέκος με τα κυδώνια» κ.ά.
Το 1970 κυκλοφόρησε 13 εικονογραφημένα τεύχη (των 2 δρχ. έκαστο) με μαυρόασπρες φιγούρες και έγχρωμο εξώφυλλο. Ενώ το 1979 παρουσιάστηκε από τις εκδόσεις Νεφέλητο επιτυχημένο βιβλίο του «Ο Καραγκιόζης των Σπαθάρηδων» με εφτά έργα και εφτά περιλήψεις (τα τέσσερα δικά του και τα τρία του πατέρα του Σωτήρη). Από το 1962 κυκλοφόρησαν 10 έργα του σε δίσκους 45 στροφών από την His Master's Voice, ενώ ακολούθησαν άλλοι 2 δίσκοι 33 στροφών από τη Μinos-EMI αρχές της δεκαετίας του '80, και άλλες έξι παραστάσεις σε 6 αντίστοιχα CD από τη Legend το 2002.
Το 1950 ο Ευγένιος πραγματοποιεί την πρώτη του συμμετοχή σε κινηματογραφική ταινία, στο Πικρό Ψωμί του Γρηγόρη Γρηγορίου. Έπαιξε έργα του στην κρατική τηλεόραση από το 1966 μέχρι το 1992[2]. Κάποια από τα έργα του αυτά κυκλοφορούσαν μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του '90 σε βιντεοκασέτες, ενώ τις ημέρες του θανάτου του ξεκίνησε συμπτωματικά η κυκλοφορία τους σε DVD.

Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ευγένιος Σπαθάρης ήταν μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και του Ινστιτούτου Παγκοσμίου Θεάτρου της UNESCO. Έκανε περιοδείες σε πολλές χώρες λαμβάνοντας μέρος σε διάφορα φεστιβάλ και συνέδρια όπως: ΠαρίσιΛιέγηΡώμηΚάιροΛονδίνοΚοπεγχάγη. Αλλά και ως ζωγράφος έλαβε μέρος σε πολλές εκθέσεις ατομικές και ομαδικές στην Αθήνα, ΖυρίχηΠαρίσι και Νέα Υόρκη.
Τιμήθηκε με το Βραβείο Ρώμης (1962), με το Α' Μετάλλιο του Πρίγκιπα του Μοντ, το Α' Βραβείο Πολωνίας (1978), το Α' Μετάλλιο Τοσκανίνι (Ιταλία) το 1978 κ.α. Τέλος, το 2007τιμήθηκε ιδιαίτερα από το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού για τη μεγάλη του προσφορά στο καλλιτεχνικό αυτό είδος, για το οποίο του αναγνωρίστηκε ο τίτλος του μεγάλου δασκάλου.
Το 1991 ιδρύθηκε το Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών Δήμου Αμαρουσίου, το οποίο λειτουργεί συστηματικά από το 1996, με στόχο την προβολή του θεάτρου σκιών και του καραγκιόζη.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 6 Μαΐου του 2009 και ενώ βρισκόταν στο Ινστιτούτο Γκαίτε Αθηνών για να παραστεί σε εκδήλωση προς τιμήν του, έχασε την ισορροπία του και έπεσε από σκάλες, με αποτέλεσμα να υποστεί πολλά κατάγματα και να δημιουργηθεί σοβαρό αιμάτωμα στον εγκέφαλο, με την κατάστασή του να χαρακτηριστεί ως κρίσιμη.[3][4] Τελικά, στις 9 Μαΐου, ύστερα από τρεις ημέρες νοσηλείας απεβίωσε, σε ηλικία 85 ετών.[5] Η σορός του εξετέθη σε λαϊκό προσκύνημα στο Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών και η κηδεία έγινε στις 13 Μαΐου του 2009, στο Μαρούσι, με δημόσια δαπάνη[6].
βιογραφικό
Κώστας Ι. Σπυριούνης
Γεννήθηκε το 1965 και ζει στην Αθήνα.
Δάσκαλοί του στη ζωγραφική
ο Γιάννης Τσαρούχης
και ο Βρασίδας Βλαχόπουλος,
στη γλυπτική η Ναταλία Μελά
και στη συντήρηση ο Τάσος Μαργαριτώφ.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γιατί δεν μίλησε νωρίτερα η Σοφία Μπεκατώρου.

  Η ολυμπιονίκης Σοφία Μπεκατώρου    ΑΠΕ Η συγκλονιστική εξομολόγηση της Σοφίας Μπεκατώρου αποτελεί μία πράξη θάρρους και δυστυχώς μερικά σχ...