Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Για όσους δεν πέρασαν στις πανελλαδικές.

Για σένα λοιπόν μικρό μου που είτε δεν πέρασες, είτε εκεί που πέρασες είναι σχεδόν προσβλητικό .
Για σένα που σου λένε συγχαρητήρια και σούρχεται να τους χαστουκίσεις.
Τι ακριβώς δεν κατάλαβαν?
Πόσο φαντασία χρειάζεται για να καταλάβει κάποιος ότι το χαμένο ΤΕΙ στην Ελληνική Επαρχία δεν έχει καμιά σχέση με την Ιατρική Αθηνών, για παράδειγμα?
Και όμως, είσαι ευγενικό παιδί, σφίγγεις τα δόντια και λες ευχαριστώ.
Τι να πεις άλλωστε, και τι νόημα θα έχει?

Σου λένε όλοι , "Η ζωή δεν τελείωσε εδώ! Θα υπάρξουν και άλλες ευκαιρίες! Θα προσπαθήσεις πάλι του χρόνου, ! Θα, θα θα.."
Εντάξει θα...
Αλλά,
αλλά αν έχεις προσπαθήσει τόσο πολύ, αν έχεις δώσει την ψυχή σου σε αυτό το όνειρο που σχεδόν το ζούσες στα όνειρα σου, που ήταν τόσο μα τόσο κοντά και τώρα παίρνει αναβολή, το τελευταίο που θες είναι να ακούς τέτοια λόγια παρηγοριάς.
Το αισθάνεσαι ότι λυπούνται, ότι είναι αμήχανοι, ότι κάπως δεν ξέρουν τι να πουν, μιας και όλοι μαθαίνουμε τόσο καλά τα ευγενικά λόγια της επιβράβευσης.

Η στεναχώρια, το αδιέξοδο το νέο άγνωστο, ξανά σε φοβίζουν και ίσως θάθελες να κλάψεις, να φωνάξεις και να τους στείλεις όλους και όλα στο διάλο..

Με άλλα λόγια, ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ στον κόσμο των ενηλίκων.

Γιατί θα πρέπει να ξέρεις, ότι πίσω από ένα χαμογελαστό μπράβο και κάθε αμήχανο χαμόγελο ανάλογα την περίπτωση, κρύβεται ένας αγώνας παρόμοιος και πολύ πιο δύσκολος ,αλλά και σένα τι σε νοιάζει όμως ε?
Και όμως, έχεις εκεί μπροστά στα μάτια σου το ζωντανό παράδειγμα ότι οι παρηγοριές δεν είναι λόγια, παρά πρακτική ζωής.
Έχεις την απόδειξη στον κάθε ένα μεγάλο που προσπαθεί να βρει λόγια να σε βγάλει από την δίνη των αρνητικών συναισθημάτων, ότι πράγματι μπορείς να βγεις, ότι ΝΑΙ, δεν είναι παρά το άγνωστο που τελικά σε τρομάζει, ότι ΝΑΙ, δεν πετυχαίνουμε πάντα τους στόχους μας, και ότι ΝΑΙ, και πάλι ΝΑΙ, το σύμπαν τις περισσότερες φορές συνωμοτεί και μας μουτζώνει μαζί με όλους του τους γαλαξίες ..
Τι να κάνουμε όμως ?
Μαθαίνουμε να ήμαστε στωϊκοί, μαθαίνουμε ότι το δικαίωμα μας να αισθανόμαστε χάλια και να το εκφράζουμε και από πάνω, δεν γίνεται και πολύ εύκολα αποδεκτό, όχι γιατί έχουν κάτι μαζί μας, αλλά γιατί έχει ο καθένας τον δικό του λόγο να αισθάνεται ανάλογα.

Δεν πέρασες λοιπόν και να σου πω ότι αυτή η στεναχώρια που θα γίνει κάποτε ενόχληση, θα περάσει, θα είναι ψέμα.
Θα το ξεπεράσεις σίγουρα, θα σηκωθείς στα πόδια σου και θα ξαναδώσεις τον αγώνα σου. Αργά η γρήγορα θα σχηματιστεί ο επαγγελματικός σου χάρτης, ο μορφωτικός σου, ακόμα και ο ...οικογενειακός σου.
Τίποτα δεν σταματά την ζωή, ακόμα και αν αυτή την στιγμή, θέλεις να κρατήσεις την αναπνοή σου μέχρι να σκάσεις.
Το ξέρεις ότι αυτό δεν θα γίνει, έτσι δεν είναι?
Σου την δίνει που βλέπεις τους άλλους να φεύγουν, να ετοιμάζονται για την φοιτητική τους ζωή και εσύ πρέπει ξανά να περάσεις αυτό το μαρτύριο, η να αλλάξεις δρόμο.
Ζηλεύεις και σκας, σκας και ζηλεύεις.
Και νιώθεις και τύψεις από πάνω, γιατί σου έχουν πει , ότι είναι κακό να ζηλεύεις και ότι πρέπει να χαίρεσαι με τις επιτυχίες των άλλων.
Φυσικά και χαίρεσαι, αλλά άνθρωπος είσαι και μάλιστα μικρούλης και μικρούλα..
Τι περιμένουν από σένα?
Την σούπερ ουάου προσωπικότητα, που ώριμη και συγκροτημένη θα μπορεί να διαχειριστεί όλη αυτή την κατάσταση ?
Αν την περιμένουν, λάθος τους...
Αυτό που θέλω να πω καλό μου παιδί, είναι ότι όλα είναι ανθρώπινα, και σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να αισθάνεσαι άσχημα με τον εαυτό σου επειδή ...αισθάνεσαι αρνητικά συναισθήματα.
Έχεις πολλά χρόνια να μάθεις να διαχειρίζεσαι τον εαυτό σου και ότι αυτό συνεπάγεται.
Μέχρι τότε,
ρίξε και συ μια μούτζα πίσω στο σύμπαν, ξεθύμανε και βρες το νέο σου πλάνο, και όλα θα πάνε καλά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου