Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Η θεραπεία...του φαγητού και άλλα φαρμακερά.


Τους τελευταίους αρκετούς μήνες η αλήθεια είναι ότι το παράκανα λίγο.
Το κουτάλι ήταν το αγαπημένο μου εξάρτημα και τα γλυκά η αγαπημένη μου ασχολία.
Με περηφάνια μπορώ να πω, ότι δημιούργησα τούρτες, τουρτίτσες, γλυκά του ταψιού, και πολλά παγωτά.
Το περιεχόμενο του ψυγείου ήταν ένας ζωντανός διαδραστικός πίνακας με έντονα αρώματα, χρώματα και εντάσεις.
Όσο πιο πολύ άδειαζε το ψυγείο, τόσο περισσότερο γέμιζα εγώ.
Το αποτέλεσμα ήταν να σκέφτομαι μήπως έχω θυροιδή και φουσκώνω, μήπως μου συμβαίνει κάτι άλλο, και όλα αυτά πάνω από νέες δημιουργίες με φουσκωτές κρέμες και ζαχαρωμένα σιρόπια.

Όμως όλα τα ωραία τελειώνουν με πόνο και ο πόνος της ζυγαριάς ήταν μεγάλος αφού στην κυριολεξία βόγκηξε όταν ανέβηκα πάνω την τελευταία φορά.
Αποχωρίστηκα το αγαπημένο μου κουτάλι, έστριψα αλλού το κεφάλι στους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ να μην βλέπω τα υλικά για γλυκά, και ξεκίνησα δίαιτα.
Όμως τίποτα δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται, έτσι δεν είναι..?

Περνούσαν οι μέρες, τα κιλά στην θέση τους, αλλά μια αδυναμία άρχισε να γίνεται μια μόνιμη κατάσταση όλο και πιο πολύ εμφανής και πεισματάρα.
Στο τέλος η πίεση έπεσε, τόσο που να χρειάζεται να ξεχάσω το λιτό μου φαγητό και να ξανασυστηθώ στα γεμάτα πιάτα..
Έτσι λοιπόν, όταν συνάντησα το βλέμμα γεμάτο απορία πάνω από το πιάτο σε τραπέζι, εξήγησα ότι δεν είναι ότι τρώω..αλλά ότι κάνω θεραπεία..

Τι ωραία αλήθεια που ήταν να σκεφτόμαστε τέτοια πράγματα , τι πολυτέλεια..
Τόσο κοντά μας γίνεται μια ατέλειωτη μετακίνηση πληθυσμών και πολύς κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει το γιατί μάνες με μωρά μπαίνουν σε μια βάρκα και περπατούν την Ευρώπη για να φτάσουν σε κάποιον συγγενή στον βορά.

Πιστεύω ότι αυτή η φωτογραφία λύνει πολλές απορίες, έτσι δεν είναι?
 η Γερμανία δίνει άσυλο σε 800000 ανθρώπους από την Συρία κατ έξαίρεση από την πολιτική της.
Η Συρία είναι μια δυτική χώρα και η κουλτούρα μας δεν έχει τόσες πολλές διαφορές.
Φανταστείτε ξαφνικά η Αθήνα να γίνει Χαλέπι..που θα πάμε με τα πόδια?
Tι καλά που θα ήταν να είχαμε μια Ήπειρο που δεν έχει βρεθεί ακόμα. Τι καλά που θα ήταν να υπήρχε ένας νέος Αμέρικο Βεσπούκιος, ένας Κολόμβος, ένας κάτι, να έβρισκε μια νέα Γη, χωρίς ιθαγενής.
Μια νέα γή να φτιαχτεί ξανά μια ζωή χωρίς να γίνουν εγκλήματα ..
Μα δεν υπάρχει άλλη Γη, την περπατήσαμε όλη και δεν αφήσαμε μια άκρη για ώρα ανάγκης, για ανθρώπους που δεν θα χωρούσαν πουθενά αλλού.

Το χρηματιστήριο της Κίνας κάνει βουτιές σαν το δελφίνι στην θάλασσα του χρήματος.
Μαζί του το ένα μετά το άλλο ακολουθεί και αυτό που είναι τρομαχτικό είναι ότι η Κίνα έχει το χρέος της Αμερικής, επομένως δεν ήμαστε και πολύ μακρυά από ένα ξανά 2008, που θα μοιάζει σαν μια μικρή δοκιμή πριν την μεγάλη πρεμιέρα.

Η κατάσταση απαιτεί μια τούρτα για παρηγοριά, αλλά είπα να κρατήσω χαρακτήρα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γιατί δεν μίλησε νωρίτερα η Σοφία Μπεκατώρου.

  Η ολυμπιονίκης Σοφία Μπεκατώρου    ΑΠΕ Η συγκλονιστική εξομολόγηση της Σοφίας Μπεκατώρου αποτελεί μία πράξη θάρρους και δυστυχώς μερικά σχ...