Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Πριν από αυτό.....ενδιαφέρουσες συναντήσεις.


Πριν από αυτό, δηλαδή το κυματάκι στην αμμουδιά, έπρεπε να πάω για μια δουλειά στην Αθήνα.
Πήρα το καράβι και εκεί που προσπαθούσα να συγκεντρωθώ στο βιβλίο μου, οι φωνές των επιβατών διασταυρωνόντουσαν πάνω και μέσα στο κεφάλι μου..
"Κληρονόμησα το σπίτι, τι θα πληρώσω? Τι θα γίνει με τους άλλους?" προσπαθούσε κάποιος να βγάλει άκρη μάλλον με τον δικηγόρο του.
Απέναντι στα καθίσματα μια ολόκληρη παρέα είχε ξεχάσει εντελώς ότι ήταν σε καράβι και είχαν μια πάρα πολύ χαρούμενη ατμόσφαιρα  οικογενειακού τραπεζιού, επομένως τα γέλια και οι φωνές, ακόμα και τα κουτσομπολιά για άγνωστους ανθρώπους γέμιζαν τον ήδη ασφυκτικά γεμάτο χώρο από φωνές.
Έκλεισα το βιβλίο και συγκεντρώθηκα σε χαρτογράφηση των ήχων που ερχόντουσαν από παντού.
Ηλικία, καταγωγή, κατάσταση..σχέσεις αισθήματα..Είναι πάντα πολύ ενδιαφέρον να ακούς, να ακούς πραγματικά τους ανθρώπους.
Ξαφνικά μια φράση με την φωνή ενός νεαρού κοριτσιού έπεσε σαν καρφί πάνω στο patchwork των ήχων.
" Πονάω μαμά" ..

Ξαφνικά όλοι οι άλλοι ήχοι χάθηκαν και αυτή η πρόταση μεγάλωσε, μεγάλωσε σαν μπαλόνι που πέταξε πάνω από όλους..."πονάω μαμά"...
Μακάρι να μην είναι τίποτα σοβαρό και να συνεχίσει χωρίς πόνους και αγωνίες την ζωή της.

Η ώρα πέρασε , κατεβήκαμε στο λιμάνι και έπρεπε να πάρω ένα ταξί.
Το ταξί που ήταν η σειρά μου να πάρω, το οδηγούσε μια μελαχρινή ψηλή με πολύ ξανθά μαλλιά και απροσδιόριστη προφορά ..
Όπως αποδείχθηκε ήταν από την Αλβανία παντρεμένη με Έλληνα πολλά χρόνια, αλλά  είπε πολλές περιπτώσεις Αράβων και Αιγυπτίων που νόμιζαν ότι ήταν πατριώτες και προτιμούσαν εκείνη για την μεταφορά τους.
Οι Άραβες χαρούμενοι ευγενικοί, αφήνουν μεγάλα φιλοδωρήματα ακόμα και γλυκά που μεταφέρουν στην πατρίδα τους, σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους που θέλουν αναλυτική κατάσταση λογαριασμού, αν το καρτελάκι τα έχει αναλυτικά μπροστά τους.
Λιμάνι, βαλίτσες, ταξίμετρο, διόδια...
Ένας χαρούμενος άνθρωπος, που κάνει χαρούμενους και τους επιβάτες με την καλή της διάθεση.
Ήταν πια μεσημέρι στο Λιμάνι όταν περίμενα στον σταθμό επιβατών.

Πολλές οικογένειες με μικρά παιδιά, περίμεναν υπομονετικά το καράβι προορισμού τους.
Και ξαφνικά όλα άλλαξαν..
Γιαγιά, νεαρό ζευγάρι και 2 μικρά παιδιά, μπαίνουν απλώνουν και αρχίζουν...
Αρχίζουν μια άνευ προηγουμένου φασαρία μεταξύ τους και το μικρό με ένα μεταλλικό αυτοκινητάκι να κτυπάει την μεταλλική καρέκλα over and over again..
Προσπάθησα να καταλάβω σε τι γλώσσα μιλούσαν όταν ξαφνικά ακούω καθαρά, καθαρότατα, "κολοβακτηρίδιο",και μετά ξεπετάχτηκαν και μερικές άλλες ελληνικές.
Με λίγη προσπάθεια άρχισα να ξεχωρίζω λίγο λίγο και περισσότερες από τους φίλους Κύπριους που είχαν κάνει κανονική εισβολή στον σταθμό.
Τι ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορά όμως με τα υπόλοιπα παιδάκια..!

Η  φασαρία ήταν ανυπόφορη και βγήκα έξω στην ζέστη βλέποντας το πλοίο επιτέλους να πλησιάζει.
Μαύρες κηλίδες άρχισαν να γεμίζουν τα μάτια μου και μια ζάλη πύκνωσε το μυαλό μου..
Άρχισα να φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω να φτάσω μέχρι το καράβι, αλλά τελικά τα κατάφερα και έφτασα μέχρι την σκάλα.
Δίπλα στο κύμα, με τον αέρα να δροσίζει η κατάσταση βελτιώθηκε αλλά σαν όραμα ζωντάνεψαν οι εικόνες των μεταναστών που ταλαιπωρούνται  στα λιμάνια και στους δρόμους..
Πως αντέχουν? Είναι ένα θαύμα πράγματι..

Και μετά..μετά από κουβέντες για τελειωμένες διακοπές, για καλοκαιρινές αναμνήσεις, για αποδείξεις με ντοκουμέντα ότι όπου και να πας, η Κάρυστος είναι by far η καλύτερη, φτάσαμε στο Μαρμάρι και ένα ταξίδι με ενδιαφέρουσες συναντήσεις και κουβέντες που άλλες είπαμε και άλλες όχι..τέλειωσε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μια πρόσκληση για Δημοτικό Συμβούλιο και ένα σχόλιο.

Άσχετη φωτογραφία, λόγω εποχής.   Διαβάζουμε άλλη μια πρόσκληση Δημοτικού Συμβουλίου που απευθύνεται φυσικά μόνο σε όσους αναφέρεται η πρόσκ...