Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

"Tα παράπονα σου στον ...Δήμαρχο".

Αυτή είναι μια φράση που την χρησιμοποιούσαμε παλιά, αλλά δεν ξέρω αν είναι πια τόσο συνηθισμένη, μιας και ο κάθε δήμαρχος είχε μικρότερες περιοχές στην εποπτεία του και ήξερε το πρόβλημα του κάθε ενός και την κάθε σπιθαμή του τόπου που είχε την τύχη η την ατυχία να είναι δήμαρχος.
Εμείς ήμαστε στον Αύγουστο, στον πιο δύσκολο μήνα από άποψης πληρότητας της περιοχής με πολλούς επισκέπτες που πρέπει να φύγουν με τις καλύτερες αναμνήσεις, όχι μόνο για να ξαναέρθουν, αλλά και για να διαφημίσουν τον τόπο μας σε άλλους από την μια, και από την άλλη, γιατί, προσωπικά, αισθάνομαι σαν να έρχεται κάποιος σπίτι μου και θέλω να τον ευχαριστήσω και να τον περιποιηθώ.

Πάρα πολλά έχουν αλλάξει στην πόλη μας και είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένη και δεν έχω κανένα παράπονο από τον δήμαρχο.
Εκτός των άλλων, παραμένει ένας σεμνός άνθρωπος που ακούει όλο τον κόσμο με υπομονή και διαλλακτικότητα και αυτό είναι μεγάλο πράγμα για κάποιον, κυρίως όταν έχει κάποια θέση εξουσίας.

Τώρα αν σας πω τι με έχει χαροποιήσει ιδιαιτέρως θα γελάσετε, αλλά το γέλιο δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.
Οι δημόσιες τουαλέτες!
Μάλιστα, αυτό το απλό πράγμα, και όμως είναι πάρα πολύ σημαντικό.
Αφείστε που ο κ.Παπαχατζής της είχε κάνει πολυτελείας και ήταν τόσο κρίμα να είναι κλειστές.

Τώρα αν είναι σημαντικό η όχι , θα σας το πω με ένα ανέκδοτο.

Ήταν που λέτε τα μέρη του σώματος και έπρεπε να αποφασίσουν για τον αρχηγό τους.
Εγώ θα είμαι αρχηγός, είπε το κεφάλι. Εγώ σκέφτομαι, εγώ αποφασίζω, εγώ οδήγησα το σώμα από τα δέντρα στον πολιτισμό.
Όχι, είπαν τα πόδια. Εμείς περπατάμε, ταξιδεύουμε, εμείς οδηγούμε το σώμα στην δουλειά και χωρίς εμάς θα ήταν ακίνητο.
Τι λες καλέ, είπαν τα χέρια. Αν δεν ήμασταν εμείς δεν θα υπήρχαν τέχνες, δεν θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί το υπόλοιπο σώμα, επομένως, εμείς ήμαστε οι αρχηγοί.
Δεν πάτε καλά! Είπε η καρδιά. Εγώ στέλνω αίμα σε όλους, και όπως όλοι ξέρουν, αν σταματήσει η καρδιά ,έρχεται ο θάνατος.
Με την σειρά τους πήραν τον λόγο όλα τα μέρη και όλα στήριζαν την θέση τους και φώναζαν θυμωμένα για την αδικία που δεν τους αναγνωρίζεται το δικαίωμα τους.
Μέσα στον γενικό χαμό, ακούστηκε μια φωνούλα.
Εγώ είμαι ο αρχηγός!
Γυρίζουν όλα τα μέλη και βλέπουν τον κώλο!
Βάλανε κάτι γέλια !! και γελούσαν για ώρα.. Όσο γελούσαν, τόσο θύμωνε εκείνος και στο τέλος πείσμωσε και είπε, Εντάξει λοιπόν, κάνω απεργία να δείτε τι θα πάθετε!
Τα μέλη δεν έδωσαν σημασία και συνέχισαν τον τσακωμό χωρίς να βγάλουν άκρη.
Πέρασε μια μέρα, πέρασαν δύο, και τα πόδια άρχισαν να τρέμουν, η καρδιά να βροντάει, οι πνεύμονες να μην μπορούν να πάρουν αέρα, τα χέρια να παραλύουν, το μυαλό να θολώνει! Άνοιξε μας ! φώναξαν όλα μαζί! Εσύ είσαι ο αρχηγός!

Ας μην υποτιμούμε τα μικρά λοιπόν, γιατί εκεί στηρίζονται και τα μεγάλα, και όχι μόνο στα ανέκδοτα αλλά παντού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γιατί δεν μίλησε νωρίτερα η Σοφία Μπεκατώρου.

  Η ολυμπιονίκης Σοφία Μπεκατώρου    ΑΠΕ Η συγκλονιστική εξομολόγηση της Σοφίας Μπεκατώρου αποτελεί μία πράξη θάρρους και δυστυχώς μερικά σχ...