Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Εκ βαθέων περί τέχνης και κοινών.

 Η  συζήτηση για το έργο του κάθε καλλιτέχνη και για το πόσο αυτό πρέπει να ταυτίζεται με τον δημιουργό του, κρατάει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά γίνεται πάντα επίκαιρο στην μια η την άλλη περίπτωση.
Προσωπικά πιστεύω ότι το κάθε πόνημα τέχνης, στον οποιοδήποτε τομέα, γίνεται μια ξεχωριστή οντότητα όταν φεύγει από τα χέρια του δημιουργού και ανοίγει ένα δικό του δρόμο προς την καρδιά και το μυαλό των ανθρώπων.
Σαν τέτοιο και μόνο έτσι μπορούμε να προσεγγίζουμε την τέχνη και επειδή αποκτά διαφορετική ταυτότητα ανάλογα με τον αποδέκτη, δεν μπορούμε να βάζουμε ετικέτες , ίσως μόνο για να διαχωρίζουμε το είδος η την ανάδειξη του κάθε έργου.

Σε περιπτώσεις μεγάλων καλλιτεχνών, το έργο γίνεται ο ορισμός του καλλιτέχνη που το έχει δημιουργήσει και όχι το αντίστροφο.

Ποιος είναι όμως ο ρόλος του κάθε υπεύθυνου για την ανάδειξη του πολιτισμού ιδιαίτερα σε μικρά μέρη, όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους και τα συναισθήματα για το έργο επηρεάζονται από τις σχέσεις με τους δημιουργούς?

Για μένα τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά και ξεκάθαρα.
Δεν πρέπει να μπερδεύονται αυτά τα δύο σε καμιά περίπτωση, παρά να αντιμετωπίζεται το κάθε έργο με τον ίδιο σεβασμό και ο στόχος πρέπει να είναι η ανάδειξη του πολιτιστικού προιόντος, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, πέρα και πάνω, από την οποιαδήποτε προσωπική σχέση η εντυπώσεις η οποιοδήποτε άλλο παράγοντα που θα μπορούσε να βάλει φρένο στην πορεία του κάθε έργου να φτάσει με τον καλύτερο τρόπο στους πολίτες.

Αν αυτό δεν συμβαίνει, τότε έχουμε ηθελημένα η όχι, χειραγώγηση της τέχνης, περιορισμένης σε στενά προσωπικά κριτήρια τα οποία δημιουργούν ένα είδος λογοκρισίας και περιορισμού, κάτι απαράδεκτο για όποιον εκπροσωπεί το σύνολο και το ζητούμενο του είναι η ανάδειξη και η προάσπιση της ελεύθερης έκφρασης των ανθρώπων μέσω της τέχνης σε κάθε της μορφή.

Ο κάθε καλλιτέχνης είναι σε μια πολύ ευαίσθητη θέση μιας και στην ουσία γυμνώνει την ψυχή του μπροστά στο κοινό , για αυτό άλλωστε το χειροκρότημα είναι η επιτόπια αναγνώριση και επιβράβευση του κοινού όχι μόνο για το αποτέλεσμα αλλά και το θάρρος του.

Ίσως τα πράγματα να είναι πολύ πιο απλά από όσο τα θεωρώ , ίσως να τα υπερ αναλύω και υπερ φιλοσοφώ στο κάθε τι, αλλά ίσως πάλι να αισθάνομαι και προσωπικά λίγο καλλιτέχνης και μπορώ να καταλάβω τα συναισθήματα που γενννιούνται  αλλά και το πως θα ήθελα να αντιμετωπίζονται οι τέχνες και οι υπηρέτες της  στον τόπο μου.

Η γλώσσα μας αναφέρει ακριβώς αυτό, δηλαδή το "υπηρέτης της τέχνης", και πιστοποιεί όσα αναφέρω πιο πάνω, ότι δηλ, την τέχνη δεν την κατέχουμε, μόνο την υπηρετούμε.

Κάτι που δεν μπόρεσα να καταλάβω ποτέ, είναι το γιατί υπάρχει επιδότηση σε αθλητικά σωματεία από τον προυπολογισμό των δήμων και όχι καλλιτεχνικών?
Γιατί το να παίζει κάποιος ποδόσφαιρο είναι πιο σημαντικό από το να τραγουδά για παράδειγμα?
Γιατί το να μαθαίνει κάποιος πολεμικές τέχνες είναι πιο πολύ σημαντικό και πρέπει να επιδοτείται από το να μαθαίνει ένα μουσικό όργανο?
H ακόμα περισσότερο και πράγματι το πιστεύω αυτό, γιατί η γνώση ακόμα και στις ξένες γλώσσες να μην μπορεί να επιδοτηθεί  που όλοι ξέρουμε το πόσο σημαντικό είναι στην ζωή των ανθρώπων, αλλά και το πόσο αναπτύσσει τις δυνατότητες του κάθε ανθρώπου?
Αν υπήρχε επιδότηση, να είστε σίγουροι ότι θα είχαμε σύλλογο και μεις.

Ποτέ δεν έχει γίνει θέμα για την αθλητικές επιδοτήσεις, αλλά γιατί γίνεται για τα υπόλοιπα σε σημείο που να δημιουργείται προβληματισμός το λιγότερο, ανάμεσα στους διάφορους ενδιαφερόμενους?
Ίσως γιατί πολύ απλά, παρά τα όσα λέγονται στην Ελληνική Πολιτεία η τέχνη ήταν και είναι παραπαίδι της πιο ...μάτσο...έκφραση της φυλής.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου