Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

Μια Πατρίδα..ένα debate.

Χτες είχαμε την ευκαιρία να απογοητευτούμε ακόμα μια φορά από όσους θέλουν και θα κρατήσουν τις τύχες μας μαζί με την διακυβέρνηση της χώρας μας.

Άνθρωποι φοβισμένοι να μιλήσουν ελεύθερα και να δείξουν το ποιοι είναι μπροστά στον λαό που θέλουν να ηγηθούν.
Πως να εμπιστευτείς κάποιους που σου δείχνουν ένα προσωπείο?

Χωρίς λόγο που εμπνέει ,χωρίς βλέμμα να καθησυχάζει, χωρίς εχέγγυα που να ενθαρρύνουν, άνθρωποι σε σπασμωδικές κινήσεις εντυπωσιασμού, ακόμα και αν αυτές φαίνονταν αυθόρμητες.

Θα μπορούσε κάποιος να απαριθμήσει πάρα πολλούς λόγους που δεν έχουμε ούτε έναν πολιτικό που να είναι αποδεκτός και σεβαστός από όλο τον κόσμο.
Που δεν έχουμε μια προσωπικότητα που με την στιβαρότητα της θα αναλάβει να βάλει τάξη σε αυτό το χάος που βυθιζόμαστε όλο και πιο γρήγορα.

Αν όμως ανατρέξει κάποιος στις μεγάλες προσωπικότητες της ιστορίας θα δει ότι και τότε οι συνθήκες κάθε άλλο παρά ευνοούσαν την εξέλιξη τους.
Παρόλα αυτά, το πάθος τους να στηρίξουν τα πιστεύω τους, η δύναμη του μυαλού τους  και το αδάμαστο του χαρακτήρα τους, τους έφερε πρώτους στην καρδιά των ανθρώπων, άλλαξαν την ροή της ιστορίας και έδωσαν στην χώρα τους μια εντελώς διαφορετική πορεία.

Είναι τόσο λυπηρό που ακόμα και τώρα , αναλώνονται σε ανούσιες εξυπνάδες  ενώ γύρω μας ο κόσμος καίγεται και η χώρα μας μοιάζει με ένα κομμάτι ξύλο που το σαράκι κοντεύει να το καταστρέψει ολότελα.
Εμείς παγιδευμένοι, απογοητευμένοι, οι περισσότεροι απελπισμένοι, ψάχνουμε ανάμεσα σε μετριότατες επιλογές με πάρα πολλά λάθη στην πλάτη τους.

Προσθέτουμε λάθη και περιμένουμε το άθροισμα να είναι το σωστό, Ψάχνουμε τα λάθη στον τρόπο, ενώ τελικά είναι στους ίδιους τους ανθρώπους.
Πρέπει να ήμαστε αισιόδοξοι γιατί δεν πρέπει να χάσουμε την ελπίδα, αλλά πάνω από όλα πρέπει να σταματήσουμε να δικαιολογούμε τα πάντα επειδή δεν θέλουμε να μας κρίνει κανείς, και ακόμα και να μας κρίνει, να μην έχει το δικαίωμα να μας βρει λάθος.
Πρέπει να σταματήσουμε να θέλουμε αντιπροσώπους στα μέτρα μας για να αισθανόμαστε ότι και μεις θα μπορούσαμε να ήμασταν στην θέση τους.
Πρέπει να σταματήσουμε να περνάμε τον βάλτο για θάλασσα, γιατί δεν έχουμε την τόλμη να αντιμετωπίσουμε τα κύματα.
Και πάνω από όλα, πρέπει να συναισθανθούμε τις ανάγκες των στιγμών και το κάλεσμα της ιστορίας και να τις βάλουμε πάνω από τις τρέχουσες ανάγκες του μικρόκοσμου μας.
Σε μια εποχή που γίνεται η μεγαλύτερη διακίνηση πληθυσμού μετά τον πόλεμο, και πολέμους που συνεχώς μεγαλώνουν και δημιουργούνται άλλοι, τα ζητούμενα προς τους κυβερνώντες είναι σε πολύ διαφορετική βάση από ότι ήταν πριν μερικά χρόνια.
Δεν ήμαστε ξέχωροι από ότι συμβαίνει, και δεν μπορούμε να μιλάμε σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα παρά η οικονομική κατάσταση μας.

Ας ελπίσουμε στο απροσδόκητο καλό ...για το καλό μας.


1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Δεν ξέρω τί είναι debate, αλλά αυτό που παρακολουθήσαμε στους δέκτες ήταν απλά παράλληλες συνεντεύξεις.

Δημοσίευση σχολίου