Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

28 Οκτωβρίου 2015


Όπως κάθε γιορτή, έτσι και σήμερα, οι αναμνήσεις γίνονται μια μεγάλη συγκίνηση για όλα όσα έχει ζήσει ο καθένας αυτές τις μέρες στην ζωή του.
Σχολικές παραστάσεις οικογενειακά γεύματα, στο πικ απ να παίζουν τα τραγούδια της Βέμπο, ιστορίες του πολέμου από πρώτο χέρι και τις επιπτώσεις στην ζωή μας ακόμα και τώρα, αναλύσεις και πάλι αναλύσεις για όσα έγιναν και τα όσα ακολούθησαν.


Παιδικά χαμόγελα στην παρέλαση, γονείς που ανησυχούν μην κρυώσει το παιδί, σμάρια παρέες στην παραλία και μια γιορτή περηφάνιας και ανάτασης.

Η ιστορία γράφεται κάθε φορά από τους ανθρώπους που ζουν τα γεγονότα, και οι άνθρωποι του τότε, λες και συνολικά αποφάσισαν ότι έπρεπε να κληροδοτήσουν κουράγιο, αντοχή ελπίδα και πάνω από όλα  αξιοπρέπεια.

Και τα κατάφεραν, πράγματι.
Μας έφεραν μέχρι εδώ και αναρωτιέμαι το πόσο αντάξιοι τους ήμαστε, το πόσο μπορούμε να μετρηθούμε μαζί τους.

Αυτές τις μέρες βλέπουμε σε απευθείας σύνδεση ανθρώπους να πολεμούν για τις πατρίδες τους, άλλους να ακολουθούν τον δρόμο της προσφυγιάς, άλλους να πέφτουν στην παγίδα του εμφυλίου που πληρώσαμε και μεις τόσο απίστευτα πολύ.


Οι πόλεμοι των λαών για αυτοδιάθεση είναι μέρος πια της ζωής μας και μπορούμε να σκεφτούμε το τότε , το τώρα, το πως και τι ..
Το ότι ήμαστε υπό μια ιδιότυπη κατοχή νομίζω ότι το αισθανόμαστε λίγο πολύ όλοι. Τα όπλα της πολιτικής και των τραπεζών μας κάνουν να μην ξέρουμε από ποιον να αμυνθούμε.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, αλλά της λιγοστεύον την ανάσα κάθε μέρα ,λίγο λίγο ...μέχρι πότε?

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου