Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Περί ευεργεσίας .

Οι καιροί σκοτεινιάζουν και η κάθε λιακάδα παίρνει άλλη διάσταση στην σημασία της.
Κάθε τι καλό που γίνεται, μοιάζει με τις Αλκυονίδες μέρες τον Χειμώνα, ενώ το καλοκαίρι ο ήλιος είναι δεδομένος και περιοριζόμαστε μόνο στο κατά πόσο ζέστη η αέρα έχει.

Κάποιες λιακάδες στην κοινή ζωή, είναι οι μικρότερες η μεγαλύτερες ευεργεσίες και προσφοράς στην κοινή ζωή, η ο ένας προς τον άλλον που συνήθως είναι αφανείς και ανώνυμες.

Σαν παράδειγμα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τις δωρεές στα σχολεία μας που έρχονται ακόμα και από την Αμερική.
Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω 2 από τους δωρητές που επέμεναν να κρατήσουν την ανωνυμία τους.
Είτε να βαφτούν οι τάξεις, είτε για τις υποτροφίες των παιδιών, είτε για συμμετοχή στα προγράμματα των εκδρομών τους σε Ευρωπαϊκά προγράμματα.

Αλλά ακόμα και εδώ, δίπλα μας, άνθρωποι προσφέρουν όχι μόνο εργασία, αλλά και χρήμα για να γίνουν πράγματα αναγκαία και επείγοντα. Να κυλάει ο τροχός και να λειτουργεί η μηχανή μέχρι να βρεθεί ο απομηχανής Θεός που θα την φτιάξει.

Είναι θλιβερό να διαβάζουμε και να ακούμε μια συνεχή απαξίωση των πάντων, μια ισοπέδωση κάθε προσπάθειας , την ώρα που χρειαζόμαστε να πιαστούμε από την κάθε καλή πράξη ακόμα και για να πάρουμε θάρρος.

Είναι αξιοθαύμαστοι και αξιέπαινοι όλοι τους και προσωπικά αισθάνομαι πάντα συγκίνηση όταν γνωρίζω τέτοιους ανθρώπους, ειδικά αυτούς που ζουν τόσο μακρυά και θα μπορούσαν απλά, να βλέπουν την Κάρυστο μόνο σαν έναν τόπο που περνούν τις διακοπές τους.

Δεν είναι λοιπόν μόνο οι δωρητές όσοι έχουν αποδημήσει εις Κύριον, αλλά και  άνθρωποι  που κάθονται  δίπλα μας πιθανόν στο καφενείο, και ίσως όταν μιλάμε απαξιωτικά , απλά να μην λένε τίποτα κάνοντας νόημα σε όποιον ξέρει, να μην απαντήσει.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου