Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

Υποθετικά πάντα..

Υποθετικά μιλώντας πριν τουλάχιστον 12 χρόνια, δηλαδή, πολύ πριν τους ΙΣΙΣ, και όλα αυτά που μας ταλανίζουν σήμερα, είχα μια συζήτηση για το πως θα επηρέαζε την συμπεριφορά ενός αγοριού , αν ζούσε στο ΙΡΑΝ.
Θα εφάρμοζε τους θρησκευτικούς νόμους του κράτους?
Θα επέμενε στην οικογένεια του να ακολουθούν τους κανόνες?
Θα δεχόταν με ελαφριά την καρδία, τον εγκλεισμό της γυναίκας του στο σπίτι και στην μπούρκα?

"Ναι", μου απάντησε χωρίς κανέναν δισταγμό.
"Μιας και θα είμαι εκεί, θα εφαρμόζω ότι και οι κάτοικοι".
οικογένεια στην Καμπούλ την δεκαετία του 60

"Μα αυτοί δεν εφαρμόζουν ότι και εμείς όμως." του είπα.
"Δεν είναι άδικο αυτό? Και δεν σε απασχολεί που θα χάσει τα δικαιώματα της η γυναίκα σου?"
" Όχι, " απάντησε χωρίς δισταγμό... "Αν είναι και οι άλλες έτσι , γιατί να την πειράζει?"

Πραγματικά με είχε συγκλονίσει αυτή η κουβέντα.
Το τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος άνθρωπος, να είσαι γυναίκα, το πόσο ευαίσθητη είναι η θέση της, το πόσο κατανόηση και συμπαράσταση μπορεί να περιμένει ακόμα και από την οικογένεια της, είναι κάτι που ήρθε η ώρα να μας απασχολήσει πάλι..

Που είναι οι αντιδράσεις εναντίον των φρικαλεοτήτων των οργανώσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των γυναικών, των ανθρώπων των τεχνών και κυρίως, ΚΥΡΙΩΣ, των μετριοπαθών Μουσουλμάνων?
Που?

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου