Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ιστορία αγάπης της Μαντώς και του Ιάκωβου στο Μπούρτζι της Καρύστου.

Το φως του φεγγαριού έπεφτε μέσα από την πολεμίστρα και φώτισε το πρόσωπο της Μαντώς.
Η ψιλή κορμοστασιά της σχηματιζόταν επιβλητική στις σκιές που έριχναν οι φωτιές των πυρσών και ο αέρας που ανακάτευε την σκόνη, σήκωσε ένα σύννεφο που σκόρπισε πάνω από την θάλασσα του κόλπου .
Η Μαντώ αφουγκραζόταν τα κύματα, τον αέρα ,τους νυχτερινούς ήχους του κάστρου και απέμεινε μόνη να σκέφτεται την θλίψη της μοναξιάς της με τον αγαπημένο της Ιάκωβο μακριά .

Η Καταλανία ήταν τόσο μακριά από κείνο το μικρό κομμάτι γης που άφηνε την Μαντώ να ονειρεύεται την επιστροφή του και να ελπίζει ότι στο επόμενο ταξίδι θα την έπαιρνε μαζί του.
Ήταν το σωτήριο έτος 1318 και οι τελετές για τον θάνατο του Βονιφάτιο ντα Βερόνα είχαν κρατήσει όλη μέρα και την επομένη θα άρχιζαν οι επόμενες για την ενθρόνιση του Αλφόνσο Φαδρίγου ντ¨Αραγκόν . Οι ιερείς είχαν ψάλλει, οι αξιωματούχοι είχαν βγάλει λόγους, οι στρατιώτες είχαν στριμωχτεί στο μικρό ημικύκλιο του Μπούρτζι και η Μαντώ, μια απλή υπηρέτρια πίσω πίσω στη βορινή πόρτα, προσπαθούσε να δει τις τελετές μαζί με άλλους πολίτες που υπηρετούσαν στο μικρό παραθαλάσσιο κάστρο.

Την ημέρα, περνούσε απαρατήρητη, το βράδυ όμως, αν κάποιος τύχαινε να είναι κοντά της θα έμενε κατάπληκτος από την αλλαγή της.
Μακριά από το υποτακτικό της καθήκον, η περήφανη φύση της απελευθερώταν και μια καθηλωτική αρχοντιά ξεπηδούσε από κάθε της κίνηση.
Έτσι είχε μαγευτεί και ο Ιάκωβος ένα άλλο βράδυ και τα μάγια της αγάπη τους τους κρατούσαν δεμένους έστω και μυστικά, μέχρι της αναγγελίας του ταξιδιού του που την γέμισαν αμφιβολίες και φόβο.
Θα γύριζε πάλι κοντά της?
Θα την αγαπούσε αρκετά για να πει τα νέα στους άρχοντες γονείς του σε κεινη την χώρα που δεν γνώρισε ποτέ και η περιέργεια που γινόταν ώρες ώρες αφόρητη της έσχιζε τα σωθικά?
Και αν δεν γύριζε, πως θα συνέχιζε την ζωή της μόνη και στιγματισμένη , μια Καρυστινή με έναν Καταλανό κατακτητή.

Κοίταξε την θάλασσα που φωτιζόταν από το φεγγάρι, και είδε μια γη ασημένια και σκούρα μπλέ, σαν ένα ατλάζι ατέλειωτο να αγκαλιάζει το σύμπαν. "Αχ Θε μου! Κάνε να γυρίσει γρήγορα ! Σε παρακαλώ!"
 Έσφιξε τα χέρια της σε μια σιωπηλή ικεσία που ανέβηκε στον ουρανό μαζί με τον καπνό των πυρσών .
Δεν είχε προλάβει όμως καλά καλά να τελειώσει την προσευχή της όταν φωνές και φασαρία αναστάτωσαν την πύλη.
Κάποιος χτυπούσε και φώναζε, άλλος ζητούσε γρήγορα να πάνε στις βάρκες άλλοι αλαφιασμένοι μάζευαν τα όπλα τους και στο τέλος, άναψαν τον πυρσό  που έστελνε σε όλους μήνυμα ότι πειρατές είχαν επιτεθεί σε καράβι δικό τους λίγο πιο έξω από την στεριά.
Η Μαντώ είχε παγώσει από τον τρόμο στο άκουσμα της επίθεσης. "Και αν ήταν το πλοίο του Ιάκωβου που γύριζε κοντά της?"
Πίεσε τον εαυτό της να κατέβει την σκάλα και με ξέπνοη φωνή ρώτησε να μάθει αν ήξεραν πιο καράβι είχε χαθεί.
"Της αποστολής που γύριζε από την Καταλονία," της  απάντησε βιαστικά ο στρατιώτης ενώ γέμιζε την φαρέτρα του και ορμούσε προς την πολεμίστρα.
"Θα έρθω και γω!" φώναξε μέσα στον σαματά η Μαντώ και άρπαξε με την σειρά της ένα τόξο και ακολούθησε τους υπόλοιπους στις πολεμίστρες, ενώ άλλοι είχαν ήδη πάρει τις βάρκες και ξεμάκραιναν για να βρουν επιζώντες .
Η Μαντώ έσφιξε τα δόντια και όρθωσε το ανάστημα της περήφανα  κόντρα στον νοτιά που δυνάμωνε.

"Δεν γίνεται να χαθεί έτσι ο Ιάκωβος! Δεν γίνεται να της το κάνει αυτό ο Θεός! "
Το έλεγε και το ξαναέλεγε ενώ το βλέμμα της ακολουθούσε τους πυρσούς και τα φανάρια που είχαν οι βάρκες ενώ ξεμάκραιναν και μια χάνονταν και μια φαίνονταν μέσα από τα κύματα.

Όταν πια είχε αρχίσει η αυγή να χαράζει, φάνηκαν οι πρώτες βάρκες να επιστρέφουν και έριξαν ένα βέλος φλογισμένο σαν σημάδι του ότι βρήκαν επιζώντες και τους έφερναν μαζί τους.

Μιας και οι πειρατές είχαν αλλάξει ρότα , ίσως λόγω του νοτιά, χαλάρωσαν οι στρατιώτες και η Μαντώ έτρεξε στο λιμάνι να δει αν ο αγαπημένος της Ιάκωβος ήταν ανάμεσα τους.
Ο κόσμος είχε μαζευτεί , οι ψαράδες είχαν ήδη ξεμακρύνει για να τους συνοδεύσουν και η Μαντώ παρακαλούσε ακόμα μια φορά τον Θεό . 
Οι βάρκες έδεσαν και οι έβγαλαν στα χέρια δυο νέους. Τους ξάπλωσαν εκεί που κτυπάει το κύμα και προσπάθησαν να τους φέρουν πίσω στην ζωή.
Η Μαντώ έσπρωξε όσους της έκλειναν τον δρόμο και είδε τον Ιάκωβο να κείτεται εκεί μπροστά της ,αβοήθητος και άψυχος.
Δεν μπορούσε να ουρλιάξει, δεν μπορούσε να φανεί, δεν μπορούσε να φωνάξει το όνομα του εκεί μπροστά σε όλους.
Γύρισε και έτρεξε πάλι στο Μπούρτζι.
Έσπρωξε τον φρουρό και ανέβηκε τρέχοντας στον δεύτερο όροφο και αφήνοντας μια κραυγή με το όνομα του Ιάκωβου, βούτηξε στο κενό και να τελειώσει η κραυγή της μαζί με το τράνταγμα του κορμιού της πάνω στα βράχια.

Το κύμα του νοτιά τράβηξε με δύναμη το σώμα της Μαντώς και η ψυχή της κολύμπησε στα βάθη των νερών μέχρι που βρήκε την ψυχή του Ιάκωβου και μετά μαζί σαν ένα φως αναδύθηκαν στον παράδεισο, για πάντα και πάντα μαζί.,














Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Διαμήκης Εύβοιας..ένα όνειρο ...απατηλό.

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013 Πομφόλυγες τα Διευρωπαϊκ​ά Δίκτυα για την Εύβοια Το Δεκέμβριο του 2012 οι εκπρόσωποι της Εύβοιας στη τότε συγκυβέρνηση πανηγύριζαν γιατί «μετά από συντονισμένες κυβερνητικές προσπάθειες έγινε κατορθωτή η ένταξη του διαμήκη οδικού άξονα της Εύβοιας στα Διευρωπαϊκά Δίκτυα Μεταφορών» και θριαμβολογούσαν γιατί «αυτό σήμαινε ότι την τρέχουσα προγραμματική περίοδο, είτε την επομένη, δηλαδή σε 10-15 χρόνια, θα γίνει πραγματικότητα ». Πρόκειται για μια εικονική πραγματικότητα που αποκαλύφτηκε τη Πέμπτη 28/11/2013 στη κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών της Βουλής, Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και Παραγωγής και Εμπορίου, κατά τη  συζήτηση επί του Κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τα νέα Διευρωπαϊκά Δίκτυα Μεταφορών. Στην ενημέρωση που έκανε ο αρμόδιος εισηγητής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου  κ . Κουμουτσάκος ανέφερε ότι «το δίκτυο χωρίστηκε σε κεντρικό και σε αναλυτικό – ολοκληρωμένο. Το κεντρικό δίκτυο ένα εκείνο το οποίο σ

Τιμής ένεκεν στον παππού μας Λεωνίδα Μήλα που μας άφησε σήμερα.

Είναι μια παράξενη εποχή που δεν μπορείς να χαιρετήσεις τους ανθρώπους σου όπως θα έπρεπε και όπως θα θέλαμε. Σήμερα έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο ο παππούς μας, ο γλυκύτατος Λεωνίδας η Λίνος Μήλας. Αγροτοκτηνοτρόφος, μουσικός, άριστος οικογενειάρχης με ενεργή ενασχόληση με τα κοινά μέχρι και τα βαθιά του γεράματα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει και η ανάμνηση του πάντα θα συνοδεύεται από τους ήχους της τσαμπούνας του και από το αγαπημένο του επιμύθιο , " Ντάπα ντούπα το νταούλι, έτσι θα την περάσουμε ούλοι"  Επί τη ευκαιρία μιας εκδήλωσης για την ΑΙΟΓΟΠΡΟΒΑΤΙΑ στην Νότια Εύβοια, μας είχε μιλήσει στις 26 Ιουλίου του  2011 με τίτλο, Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΑΙΓΟΠΡΟΒΑΤΙΑΣ. Μετά την ημερίδα για την αιγοπροβατοτροφία, δεν υπήρχε πιο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσω από τον παππού μας, τον Λεωνίδα Μήλα. Το θέμα είναι ότι ο παππούς μας, απόφοιτος πρώτης Δημοτικού, έκανε μόνος του τρόπο ζωής, πορεύτηκε και έφτασε στην ηλικία που είναι, όλα όσα

Σας ενημερώνουμε για την λειτουργία του Νοσοκομείου Καρύστου .

Προσοχή! Από σήμερα αναβάλλονται όλα τα χειρουργεία και ακυρώνονται όλα τα ραντεβού στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία, οι τακτικές αιμοληψίες κτλ. Θα εξυπηρετούνται μόνο τα επείγοντα. Κάθε ασθενής με τουλάχιστον ένα από τα παρακάτω συμπτώματα: Βήχας, πυρετός, δύσπνοια θα πρέπει να παραμένει σπίτι του, να επικοινωνεί με τον ιατρό του και να καλεί τον ΕΟΔΥ (τηλ 1135). Δεν πηγαίνουμε στο Νοσοκομείο! Όλοι μας είμαστε εν δυνάμει ύποπτα κρούσματα.  ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ!