Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Μια παλιά φωτογραφία.

Ο πρωινός καλοκαιρινός αέρας ανέμιζε τις κουρτίνες και έκανε τα χαρτιά να χορεύουν πάνω στα γραφεία.
Η ζέστη έκανε τα βιβλιάρια υγείας βεντάλιες και παλιές συνταγιές  έκαναν βόλτες στο πάτωμα της υποδοχής του νοσοκομείου.
Το 49 κτύπησε στον φωτεινό πίνακα και η ογδοντάχρονη και, κυρία προχώρησε στον γκισέ.
''Δυο βιβλιάρια για φάρμακα,'' είπε ,και έκπληκτη άκουσε τον υπάλληλο να της λέει ότι έπρεπε να έχει κλείσει ραντεβού, τουλάχιστον μια βδομάδα πριν.
΄'Δεν τόξερα, εγώ τώρα ήρθα για καλοκαίρι, κάντε μου την χάρη και βρείτε τρόπο,'' παρακάλεσε τον νεαρό και πράγματι εκείνος προσπάθησε να την εξυπηρετήσει.
΄'Δώστε μου τα βιβλιάρια, ποιο είναι το δικό σας', ρώτησε ενώ κοιτούσε μια παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία που έδειχνε μια όμορφη κοπέλλα με μαύρα μαλλιά και αρμονικά χαρακτηριστικά.

΄΄Εγώ είμαι ,δεν με γνωρίζεις;' ..ρώτησε η κυρία..''Είπαμε ότι έχω αλλάξει αλλά τόσο πολύ πια..Να κοίτα καλύτερα, δεν μοιάζω καθόλου;.΄΄
΄ΕΕΕ, πως, ναι΄'...απάντησε αμήχανα χαμογελώντας ο νεαρός ενώ οι διπλανοί για να της δώσουν θάρρος έγνεψαν ενθαρρυντικά.
''Το 58 έβγαλα την πρώτη και το 1962 που παντρεύτηκα την άλλαξα, και μετά το 72 ''...συνέχισε την ιστορία της ζωής της μέχρι που αντιλήφθηκε το πόσο μακρινές είναι αυτές οι ημερομηνίες για τα νέα παιδιά..''.Μα εσύ δεν είχες καν γεννηθεί..Περνάνε τα χρόνια..αλήθεια δεν με γνώρισες.;.''

Μια γυναικεία φιλαρέσκεια με μια στάλα ανθρώπινη ματαιοδοξία έσταξε πάνω στον πάγκο αφήνοντας λίγο άρωμα ζωής  που έφυγε για πάντα.
Δίπλωσε το μέλλον σε μια κόλλα αναμονής με το νούμερο 19 και σκεπτική ακολούθησε τα βήματα της κοπέλλας της ασπρόμαυρης φωτογραφίας μέχρι την τέταρτη πόρτα αριστερά στον διάδρομο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου