Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Οι όμηροι του ΔΕΝ.

Μπορεί η κυβέρνηση να αναγγέλει την ψήφο των 17ηδων και των 16εριδων, αφού μια μέρα μέσα στην χρονιά δεν σε μεγαλώνει και αναλόγως, και έχουν αρχίσει οι λόγοι από μικροφώνων του γλυψίματος αυτής της ευαίσθητης ομάδας για την προετοιμασία της σε μετατροπή εκλογικού σώματος και ότι αυτό συνεπάγεται.

Τα παιδιά ακόμα προστατευμένα στην οικογένεια, χωρίς υποχρεώσεις προς την Εφορία, χωρίς εργασία παρά το σχολείο τα περισσότερα, χωρίς καν μια στοιχειώδη πείρα σε σχέση με τους ανθρώπους μιας και τον περισσότερο χρόνο τους τον περνούν με συνομηλίκους τους η την οικογένεια τους, καλούντε να γίνουν το στήριγμα κυβερνητικών αποφάσεων.

Την ίδια ώρα που 500 χιλιάδες Έλληνες πολίτες στην πλειοψηφία τους νέοι, έχουν εγκαταλείψει την χώρα με το εκλογικό τους δικαίωμα στερημένο.
Αυτοί οι πολίτες είναι διπλά κακοποιημένοι από το κράτος , μιας και πρώτα τους ανάγκασαν να φύγουν και δεύτερον τους στερούν το εκλογικό τους δικαίωμα και μαζί με αυτό, τον μοναδικό τρόπο να εκφράσουν στην πράξη τις σκέψεις και αποφάσεις τους.

Διάφορες προφάσεις για να μην τους δοθεί αυτή η ευκαιρία σε σχέση με την οργάνωση των προξενίων και πρεσβειών λέγονται σαν βάση της απόφασης αυτής, αλλά δεν είναι παρά υπεκφυγές μιας και οι περισσότεροι από αυτούς είναι και μορφωμένοι και πονεμένοι και έμπειροι στην ζωή, οπότε δεν είναι και μια πολύ εύκολη διαχειρίσιμη ομάδα από τα κόμματα.

Την ίδια ώρα οι έφηβοι απασχολούντε με το πιο κρίσιμο ερώτημα που είναι καθοριστικό για την ζωή τους. Δηλαδή, ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσουν στην δευτέρα και στην τρίτη Λυκείου.

Νομίζω ότι λίγες καταστάσεις, εκτός από αυτές τις υγείας, μπορούν να περιγραφούν σαν πιο ψυχοφθόρες από την περίοδο που καλείται το παιδί να διαλέξει την κατεύθυνση των σπουδών του αυτά τα χρόνια.
Είναι μια ισορροπία ανάμεσα στο να συνδιάσει τον τόπο που θα σπουδάσει μιας και το νοίκι δεν είναι πια εύκολη υπόθεση, το τι θα  ακολουθήσει μιας και οι δουλειές είναι τόσο λίγες, και τελευταίο μετράει το το θέλει πραγματικά να κάνει, αν δεν το έχει ήδη ανακαλύψει.

Οι πιο τυχεροί είναι αυτοί που έχουν από μικροί κάποια κλίση και την έχουν καλλιεργήσει, επομένως η απόφαση δεν μοιάζει και πολύ δύσκολη.
Οι υπόλοιποι είναι αναγκασμένοι να υπομένουν ένα ατέλειωτο ψυχολογικό βάρος που τους δημιουργούν οι συζητήσεις που ξεκινούν και τελειώνουν με το ΔΕΝ.

Δεν θα βρεις δουλειά,
Δεν θα μπορέσεις να ζήσεις,
Δεν θα μπορείς να κάνεις αυτή την δουλειά εδώ,
κλπ, κλπ.

Όπως είναι φυσικό, ακολουθούν οι ανάλογες συμβουλές για το τι υπάρχει στην εργασιακή αγορά και ποια δουλειά τους εξασφαλίζει τα προς το ζειν.

Όμως όσο λογικά και να ακούγονται όλα αυτά θα πρέπει νομίζω να σκεπτόμαστε το μέλλον των παιδιών με μια προοπτική. Δηλαδή, οι 16εριδες του σήμερα, θα βγουν στην αγορά εργασίας μετά από 8 περίπου χρόνια . Όχι μόνο αυτό αλλά οι σπουδές τους θα τους ακολουθούν για πολλά ακόμα χρόνια. Επομένως είναι αδύνατον να κάνουμε μαντική για το πως θα είναι τότε τα πράγματα και το τι θα έχουν να αντιμετωπίσουν.
Την ίδια ώρα που λέμε ότι το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό, το άγχος μας για το μέλλον του, μας κάνει να το βάζουμε στα προγνωστικά χιλιάδων άλλων.

Δεν ξέρω το τι είναι το καλύτερο για τον καθένα αλλά αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι η πιο σωστή συμβουλή είναι να κάνει το κάθε παιδί , ότι καλύτερο μπορεί την κάθε μέρα.

Πολλοί μεγάλοι παρερμηνεύουν το να ζεις την κάθε μέρα σαν την τελευταία, με το να εννοούν ότι πρέπει να διασκεδάζουν να χαλαρώνουν να βγαίνουν κλπ.
Στην πραγματικότητα αυτό που θα έπρεπε να σημαίνει είναι του να προσπαθεί να ζει ο κάθε ένας και η κάθε μια από μας, κάνοντας έστω και μια μικρή προσπάθεια να εξελίξουμε τα ταλέντα μας, να φροντίζουμε την υγεία μας, να συμμετέχουμε στην κοινή ζωή, και να ήμαστε σε εγρήγορση για την συνολική κατάσταση που συνθέτει από τον προσωπικό μέχρι και τον ...πλανητικό μας βίο.

Μια άλλη σίγουρη πρακτική για να μην  γίνουν λάθη που θα μετανοιώνουν για μια ζωή, είναι να μάθουν τα παιδιά να ακούν τον εαυτό τους.
Κανείς δεν θα τους πει καλύτερα το τι είναι ικανοί να κάνουν από την ίδια τους την φύση.
Κάποιος που είναι πολύ καλός στα φιλολογικά μαθήματα, διαβάζει ποίηση και λογοτεχνία, έχει λιγότερες πιθανότητες να γίνει ένας καλός λογιστής για παράδειγμα.
Είναι σίγουρο ότι οι λογιστές έχουν δουλειά και οι φιλόλογοι δεν βρίσκουν πια, αλλά τα διάφορα μεταπτυχιακά δίνουν πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις πάνω στο αντίκειμενο και ανοίγουν τις επιλογές εργασίας .

Ακούς τους πολιτικούς και λένε τα παιδιά είναι ώριμα να ψηφίσουν και μπλα μπλα μπλα για την ιστορία για το ένα και το άλλο.
Ακούς τα παιδιά και η έννοια τους είναι οι κατευθύνσεις, και όλα τα άλλα που συνθέτουν την ζωή τους.

Ας δίνουμε θάρρος στα παιδιά για το μέλλον. Το μέλλον τους δεν είναι το δικό μας και αυτό είναι μια άλλη μεγάλη παρανόηση που ακούω τόσα χρόνια .
Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος για τίποτα εκτός από την οικογένεια του, και ο κάθε νέος και νέα που βγαίνει σήμερα η θα βγει αύριο στον κόσμο, έχει την δική του και την δική της μοίρα και κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το που θα την βρει.