Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Για την πυροσβεστική δύναμη Καρύστου.

Ξημέρωσε η Πέμπτη και γύρω παντού η μαυρίλα της φωτιάς. Απέναντι η ΔΕΗ φορτώνει καινούργιες κολώνες, μαύρες και αυτές, να αντικαταστήσουν τις καμένες.

Το πρώτο πράγμα που κάνουμε στο Χαρτζάνι και στον κάμπο όταν ξυπνάμε, πριν να κοιμηθούμε και πολλές φορές την ημέρα, είναι να σκανάρουμε το τοπίο για φωτιά.
Όλο το καλοκαίρι , κάθε στιγμή, ζούμε με αυτόν τον φόβο και την εγρήγορση.

Το ίδιο και η πυροσβεστική που όταν προλαβαίνει την φωτιά δεν ακούει ένα ευχαριστώ, και όταν δεν την προλαβαίνει, ακούει τα εξ αμάξης.

Και μου κάνει εντύπωση μετά τόσες μέρες που άκουσα και γω πολλά παράπονα για την μια φωτιά, αλλά ούτε μια καλή κουβέντα για την βραδινή στον Άγιο Μάρκο στον Πλατανιστό που την πρόλαβαν και αυτό επειδή ήταν ενισχυμένη η δύναμη της με τα οχήματα που είχαν έρθει.

Φανταστείτε λίγο την κούραση που είχαν αυτοί οι άνθρωποι μετά από αυτή την μέρα και το βράδυ στις 1.20 να λάβουν σήμα για άλλη και πάρα πολύ επικίνδυνη.

Η δύναμη της φύσης είναι αδάμαστη και ασύλληπτη στον ανθρώπινο νου, ειδικά σε όσους δεν ξέρουν τους μηχανισμούς της.
Ούτε και γω μπορούσα να φανταστώ πολλά πράγματα που βλέπω στην εξοχή πριν να ζήσω σε αυτήν.

Ένα μικρό παράδειγμα και πολύ πιο ελαφρύ , είναι η εντύπωση που είχα ότι θα έχω το σκυλάκι μου και θα πηγαίνω βόλτα στην εξοχή.
Το σκυλάκι μου βέβαια είναι λίγο μεγάλο σαν ελληνικός ποιμενικός που είναι, και τα εκατοντάδες πρόβατα που βόσκουν στις πλαγιές δεν συμμεριζόντουσαν την ίδια χαρά με μένα.
Έτσι ακόμα και στα 300 μέτρα μακριά, ολόκληρα κοπάδια άλλαζαν φορά και προχωρούσαν προς αντίθετη κατεύθυνση με αποτέλεσμα να δημιουργείται πρόβλημα και στα αμπέλια και στα κτήματα και στους βοσκούς.
Τέλος οι βόλτες με το σκυλάκι λοιπόν.

Όσο ξέρω από πρόβατα, άλλο τόσο ξέρω από πυρόσβεση. Δηλαδή, ούτε τον πυροσβεστήρα δεν ξέρω να ανοίγω, και για αυτό δεν νομίζω να δικαιούμαι να έχω γνώμη για το πως επιχειρεί η πυροσβεστική, παρά μόνο να πιστεύω ότι κάνει και έκανε ότι είναι ανθρωπίνως δυνατόν και πράγματι με τόσες φωτιές που έχουμε ζήσει εδώ πέρα αυτό βλέπω.

Βλέπω ακόμα  τα σεμινάρια που γίνονται συνέχεια για εκπαίδευση από το Πυροσβεστικό σώμα στους εθελοντές και δεν μπορώ να πω ότι ο μαθητής ξέρει αλλά ο δάσκαλος όχι.

Σε κάθε δουλειά υπάρχουν πολλά, πάρα πολλά πράγματα που δεν μπορεί να φανταστεί κάποιος που δεν την κάνει, αλλά στην Ελλάδα, όλοι ξέρουμε την δουλειά των  άλλων καλύτερα και από την δική μας.

Ο κάθε ένας από μας την ώρα της φωτιάς, έβλεπε το δικό του σπίτι, το δικό του χωράφι, κονάκι , ζώο, αποθήκη κλπ. Η Πυροσβεστική όμως έπρεπε να έχει πεδίο επιχείρησης μια τεράστια έκταση που εμείς δεν μπορούσαμε να δούμε.

Αντί να χαλιόμαστε σε τόση αρνητική ενέργεια, ας σκεφτεί ο κάθε ένας από μας το τι μπορεί να κάνει για να μην ξανά έχουμε τέτοια πυρκαγιά.

Και εύχομαι  να στελεχωθούν οι εθελοντικές μας ομάδες με περισσότερο κόσμο γιατί ο κράτος είναι μίζερο σε ότι οφείλει προς τους πολίτες είτε υγεία είναι, είτε ασφάλεια, είτε προστασία, είτε εκπαίδευση.

1 σχόλιο:

l είπε...

Σοφία τα είπες όλα. Να είσαι καλά.

Δημοσίευση σχολίου