Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Ο κόσμος είναι μικρός και ας είναι Μέγας.

Ο κόσμος μοιάζει σαν κάποιον που παρακολουθεί μια ταινία και επειδή έχει βαρεθεί, πατά το forward για να δει το τέλος.
Όλα εξελλίσσονται πολύ γρήγορα και όλα με κατεύθυνση προς το παρελθόν αναζωπυρώνοντας τρομαχτικές αντιλήψεις, επικίνδυνες πρακτικές και επιπόλαιες γενικεύσεις που είναι πολύ δύσκολο μέχρι και αδύνατον να καταλάβουμε το τι συμβαίνει και το γιατί, χωρίς να μάθουμε την μικρή η την μεγαλύτερη ιστορία που κρύβεται πίσω από το κάθε τι.

Είναι στην ανθρώπινη φύση πρώτα να αισθάνεται και μετά να σκέφτεται, για αυτό και όλοι όσοι θέλουν να χειραγωγίσουν τους ανθρώπους χρησιμοποιούν στην υπερβολή της πια αυτή την πρακτική.
Μια πρακτική που χρησιμοποιούν όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, όλες οι μορφές προπαγάνδας υποβοηθούμενες από τα ΜΜΕ , θελημένα η αθέλητα.
Δεχόμαστε μια συναισθηματική επίθεση από κάθε πλευρά και από πολλές πλευρές με μια ίσως μοναδική μέθοδο διεξόδου, που δεν είναι άλλη παρά η γνώση.

Διαβάζουμε την ιστορία, τρομάζουμε με τις αναλύσεις που σε βάθος εξηγούν τα διάφορα κινήματα, αντιλήψεις και γεγονότα που βλέπουμε να γίνονται κέντρα αναφοράς σε διάφορα επίκαιρα του παρόντος και ανήμποροι, έκπληκτοι και υπερβολικά φοβισμένοι στεκόμαστε αδύναμοι για την οποιαδήποτε αντίδραση.
"Είναι ένας μικρός κόσμος στο κάτω κάτω" λέει το τραγουδάκι ενώ βλέπουμε τοπία και ανθρώπους από όλον τον πλανήτη στο πάρκο της Disney. Στην άλλη όχθη όμως του τραγουδιού διαβάζουμε για το Manifest Destiny , δηλ. το Μανιφέστο της μοίρας, που έχουν επικαλεσθεί πολλές φορές στην ιστορία της η Αμερική σαν δικαιολογία για ακόμα περισσότερες ανισότητες και βιαιοπραγίες.
Με άλλα λόγια το Μανιφέστο ισχυρίζεται ότι ο Θεός όρισε τον λευκό - προτεστάντη και κατά προτίμηση Γερμανοαγγλικής καταγωγής-, να κυριαρχεί πάνω σε άλλους ανθρώπους και όλη την Γη φυσικά.

Διαβάζοντας την άγνωστη αυτή ιστορία του συστηματικού παγκόσμιου ρατσισμού που περιγράφει μια πραγματικότητα μόλις μερικές δεκαετίας πίσω η ακόμα και πιο πρόσφατα, καταλαβαίνουμε πάρα πολλά από όσα συμβαίνουν, ενώ το θέμα είναι στην πραγματικότητα αν θα αφεθούμε να κατρακυλίσουμε προς το μέρος τους, η θα κάνουμε τα πάντα για να μην ξαναέρθουν ποτέ.
Δυστυχώς όλα δείχνουν ότι πιο πιθανό είναι το πρώτο και τα πρώτα σημάδια μετατρέποντε ήδη στα πρώτα γεγονότα αυτής της περιόδου.

Ας τραγουδίσουμε μαζί με τα παιδιά το όμορφο αυτό τραγουδάκι, που σε σύγκριση με τις προηγούμενες αναρτήσεις μοιάζει σαν μια ειρωνική παρωδία.


Since the time of Jefferson, the United States had had its eye on expanding to the Pacific Ocean and establishing trade with Asia. Others in the ruling class came to want more slave states, for reasons of political power, and this also required westward expansion. Both goals pointed to taking over part of Mexico. The first step was Texas, which was acquired for the United States by filling the territory with Anglos who then declared a revolution from Mexico in 1836. After failing to purchase more Mexican territory, President James Polk created a pretext for starting a war with the declared goal of expansion. The notoriously brutal, two-year war was justfied in the name of Manifest Destiny.
Manifest Destiny is a profoundly racist concept. For example, a major force of opposition to gobbling up Mexico at the time came from politicians saying "the degraded Mexican-Spanish" were unfit to become part of the United States; they were "a wretched people . . . mongrels." In a similar way, some influential whites who opposed slavery in those years said Blacks should be removed from U.S. soil, to avoid "contamination" by an inferior people (source of all this information is the book _Manifest Destiny_ by Anders Stephanson, Hill & Wang, 1995).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου