Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Οι άντρες δεν κλαίνε Νικολάκη.

Λέγαμε παλιά ότι οι άντρες δεν κλαίνε και πράγματι σπάνια έβλεπες κάποιον ενήλικα να κλαίει, άντε σε καμιά κηδεία και κείνη σε συγγενή πρώτου βαθμού.

Τα χρόνια πέρασαν και οι άντρες ήρθαν σε επαφή με την γυναικεία τους πλευρά και άρχισαν τα δάκρυα και τις κλάψες.
Όσο να πεις, το να δεις ένα ηθοποιό, έναν καλλιτέχνη τέλος πάντων, πάει στο καλό, αλλά να βλέπεις κάθε τρις και λίγο να παρασέρνονται από το συναίσθημα αυτοί που έχουν την τύχη σου στα χέρια τους, ε, κάπως, παθαίνεις μια ταραχή για το πως θα τα βγάλουν πέρα.
Αυτό που μου τη δίνει όμως, είναι ότι τα δάκρυα δεν είναι όταν μιλάνε για μας. Σε τόσες και τόσες συνεντεύξεις έχω δει χαμογελαστούς, η έστω μειδιάζοντες να λένε, ε, καλά τα μαγαζιά έτσι και αλλιώς κλείνουν. Άλλοι πάλι να λένε θυμωμένοι για τα βάσανα του κόσμου κλπ, αλλά ποτέ με δάκρυα στα μάτια.
Τα δάκρυα έρχονται με την θέση που επιτέλους κατάφεραν να πάρουν στην βουλή όπως του Τσίπρα από το βήμα, ή όταν χάνουν την θέση όπως ο Φίλης.

Ο Νικολάκης λοιπόν συγκινήθηκε και είπε για αυτούς τους πολιτικούς που ήθελαν να τον βγάλουν από την μέση.
Ο σύντροφος του ήταν και το ήξερε. Δεν είδα όμως κανένα να σηκωθεί εκείνη την ώρα που έλεγε ο Καμένος συντρόφους τα συντρόφια , για να διαμαρτυρηθεί.
Δεν είπε κανείς τίποτα, ούτε κιχ δεν έβγαλε όταν ο Ιερώνυμος δήλωσε ότι ο Φίλης είναι προβληματικός και άλλα λέει μπρος και άλλα πίσω.
Κανείς δεν έριξε ένα δάκρυ κανείς δεν έβγαλε ένα λυγμό. Ούτε ο Νικολάκης δεν τα βρόντηξε κάτω να καταγγείλει το άλλα ντ άλλων και να φύγει με το κεφάλι ψηλά.
Κάθησε εκεί, και έκανε τα πικρά γλυκά και θυμήθηκε τους πολιτικούς κύκλους που θέλουν να τον εξοντώσουν,αλλά τώρα πια είναι αργά για δάκρυα λύπης, μοιάζουν πιο πολύ με δάκρυα νεύρων και τίποτα άλλο.
Άκουσα προσεχτικά αυτά που έκανε για τα σχολεία. Αυτό που ξέρω είναι ότι φέτος το δημοτικό μας δεν έχει την καλή μας την δασκάλα που έκανε τόσα ωραία πράγματα, όπως και τα κενά που τρόμαξαν να μαζευτούν κάπως, αλλά όχι εντελώς.
Κατά τα άλλα, είναι ωραία ο καθένας να ζει στον κόσμο του, και να κλαίει ιδιωτικά, γιατί το δημόσιο κλάμα δείχνει ανθρώπους που δεν μπορούν να κυριαρχήσουν ούτε καν πάνω στον εαυτό τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου