Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Η θέση της γυναίκας.

Η αλήθεια είναι ότι όσο και αν έχουμε κάνει βήματα στο να θεωρούμαστε ανθρώπινες ανεξάρτητες οντότητες που ανάλογα με τα έργα μας και την προσωπικότητα μας θα μας άξιζε κάποιος σεβασμός η όχι, ανάλογα με ότι συμβαίνει και με τους άντρες , οι ίδιες οι γυναίκες δεν φέρονται πολλές φορές ανάλογα και χρησιμοποιούν τα κλισέ και τα παλαιά στερεότυπα για να δίνουν βάρος  στην παρουσία τους σε διάφορες καταστάσεις.

Οι σκέψεις για την θέση της γυναίκας ξανά, ήρθε μετά το νέο που διάβασα ότι ο Ερντογάν προωθεί νόμο για τον γάμο ανάμεσα σε βιαστή και ανήλικο θύμα, με το πρόσχημα ότι θα ...προστατεύεται το θύμα-
Να πούμε βέβαια ότι το θύμα βιασμού κατηγορείται, λιθοβολείται , ακόμα και καίγεται ζωντανό για τον βιασμό που υπέστη ακόμα και αν πρόκειται για ανήλικο κορίτσι, ενώ ο βιαστής απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη. Τώρα και με τον νόμο, την γλυτώνει και επισήμως και οι μορφωμένοι δικαστικοί της Τουρκίας, βρίσκουν πολύ λογικό να αναγκάζουν το θύμα να συμβιώνει με τον βιαστή, χωρίς να υπολογίζουν το μαρτύριο που το υποβάλουν.
Έχουν ξαναπροσπαθήσει να περάσουν αυτόν το νόμο χωρίς επιτυχία , αλλά ο Ερντογάν σε αυτό το ράλι προς το παρελθόν, δεν το βάζει κάτω και τον ξανα προωθεί.

Πολλές πορείες στην Τουρκία και διαμαρτυρίες σε όλον τον κόσμο, αλλά ακόμα ένα τρομαχτικό στοιχείο είναι η μεγάλη απουσία των αντρών από τις πορείες.

Θα πει κάποιος ότι εμείς ευτυχώς τα έχουμε λύσει αυτά τα θέματα, αλλά δεν είναι καθόλου έτσι.
Θα πρέπει κάποιος να έχει τα μάτια του και τα αυτιά του ανοιχτά, στα σχόλια, στις συμπεριφορές, στις αντιλήψεις από την καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους μέχρι και τα μέσα ενημέρωσης για να δει ότι η εικόνα της γυναίκας σαν σεξουαλικό αντικείμενο η σαν εξάρτημα κάποιου άντρα, καλλιεργείται εντέχνως πλην συνεχώς όλο και πιο απροκάλυπτα και όλο και πιο ανεκτά από τις ίδιες τις γυναίκες.

Από την πασαρέλα με εσώρουχα στο δελτίο ειδήσεων, μέχρι και τα σχόλια για τις διάφορες τηλεοπτικές γλάστρες που προβάλουν το φύλλο και όχι το μυαλό, είναι λάθος.

Ακόμα και όσες  και όσοι πιστεύουν ότι τα έχουν ξεπεράσει αυτά τα πράγματα και δεν δέχονται καν τον γάμο, υποβιβάζουν τα κοινωνικά τους δικαιώματα ακόμα και νομικά, μιας και οι χαμένες θα είναι αυτές και όχι ο άντρας.

Η κ Μπασιάνα, η σύντροφος του Αλέξη για παράδειγμα, έκανε μια συνέντευξη και είπε ότι δεν δέχεται τον τίτλο της πρώτης κυρίας κλπ.
Μα η Πρώτη κυρία, είναι η σύζυγος του κάθε πρωθυπουργού και της ανήκει ο τίτλος εθιμοτυπικά, ενώ στην περίπτωση της, επαφίεται στο κέφι και την διάθεση του Αλέξη να την παρουσιάζει έτσι.
Από την άλλη, αφού δεν πιστεύει σε αυτόν τον τίτλο και τις υποχρεώσεις φυσικά που έχει, αφού δεν έχει και την προυπόθεση , γιατί εκμεταλλεύεται τα οφέλη με ταξίδια κλπ, ενώ απορρίπτει τις υποχρεώσεις  για να προστατέψει με αυτόν το τρόπο τις ηθικές της επιλογές?

Δεν αναφέρεται  το παράδειγμα της Μπέτυς για κανέναν άλλο λόγο παρά για να φανεί ότι εμείς οι γυναίκες συνολικά πρέπει να βγούμε από το λήθαργο της απάθειας ,να υπερασπιζόμαστε το φύλλο μας και να διεκδικούμε με σοβαρότητα το δικαίωμα μας και μαζί με αυτό το δικαίωμα κάθε γυναίκας παντού στον πλανήτη για μια αξιοπρεπή και ελεύθερη ζωή, είτε ήμαστε μια απλή γυναίκα της  επαρχίας, είτε σύζυγος πρωθυπουργού.

Η κοινωνίας μας μπολιάζεται καθημερινά με αρνητικά και επιβλαβή δείγματα συμπεριφοράς, όπως και με συνεχόμενα αυξανόμενο πληθυσμό που θεωρεί την γυναίκα κατώτερο είδος, μέσω των μεταναστών κυρίως.
Την στιγμή που ηθικά ο κόσμος φαίνεται να γυρίζει την πλάτη στο μέλλον και κοιτάζει το παρελθόν, ας σκεφτούμε την θέση της γυναίκας τότε και ας προασπίσουμε όπως καλύτερα μπορούμε τα κεκτημένα δικαιώματα μας και την θέση μας στον κόσμο.

Στην Γαλλία οι γυναίκες σταμάτησαν να δουλεύουν για αρκετές μέρες, μιας και μέτρησαν την διαφορά στον μισθό με τους άντρες και σκέφτηκαν αυτόν το τρόπο για να ισοσκελίσουν τα χαμένα.
Το παράδειγμα τους το ακολουθούν και σε άλλα μέρη της Ευρώπης.

Από την άλλη, σε μια γωνιά της Αφρικής, οι γυναίκες δημιουργούν χωριά αποκλειστικά κατοικημένα από γυναίκες που φεύγουν μακριά για να γλυτώσουν την κλειτοριδεκτομή. Δημιουργώντας πρότυπες κοινωνίες όπου όλες εργάζονται και μοιράζονται την ελευθερία της έκφρασης και αυτοδιάθεσης τους.

Τέτοια χωριά , αλλά με κατοίκους γυναίκες που έχουν υποφέρει τα πάνδεινα ,δημιουργούνται στην Κολομβία σαν μια προσπάθεια συσπείρωσης και επιβίωσης μέσα από τα κοινά προβλήματα και τις κοινές προσπάθειες.

Ο νόμος του Ερντογάν σόκαρε την παγκόσμια κοινή γνώμη , μια κοινή γνώμη που έχει συνηθίσει να σοκάρεται χωρίς ωστόσο να παίρνει τις ανάλογες αποστάσεις εγκαίρως και ξεκάθαρα προς αυτό που την σοκάρει.
Ας ελπίσουμε ότι δεν θα περάσει αυτός ο νόμος, όπως επίσης ότι η θέση της γυναίκας συνολικά δεν θα ολισθίσει προς σκοτεινούς καιρούς και αντιλήψεις.

Why it is More Difficult to Be a Woman

Being alive ought to be, and is, a wonderful adventure – and should not treated as a disease, in spite of adversities and circumstances like living in a bad climate, in a poorly governed society, or in a place with poor resources or difficult circumstances.  This is true for women and men alike.  Nevertheless, the tasks, challenges, as well the  biological imperatives, and above all the bigotry, discrimination, and unfairness weight disproportionately on the shoulders of women.  They are creative, contributory and contributing, participating in social affairs with the additional joy of motherhood, and their particular make up of richness of sentiments and perceptiveness (important for raising successfully a child, which as a human infant is born 3 years too early). Nevertheless, the burdens are not the same.  The opportunity of motherhood pins down mainly the  woman for 3-5 years, since the human baby who is born before three years too early in order to give the head an opportunity to grow.  So she has to be much more cautious, circumspect, and careful.  In addition, perhaps this may not be known, but a woman has a finite number of ova for fertilization from the very beginning, which are aging along with her.  Thus the procreation opportunity is only limited to only 25 years. Further, she has to face-something that has been worse in the past but still embedded in most societies, including our own fortunately now less so- unfair practices and discrimination from salary to creative opportunities and confronted often with mistreatment and misbehavior.  But a hidden burden being added in the last few years, along with a welcome trend towards less discrimination and abuse  -which were both common occurrences in the recent past and continue to be in many parts of the world – the modern women are now burdened with expected  employment outside of the house in order to augment the family income- one may suspect it was a clever way by the society to  increase productivity by lowering wages for all, but especially women; so now a women is functioning as a mother, a house keeper, a lover to her husband and a wage earner outside the house.  These conditions are not helping neither with her happiness nor with the marriage -many of which end up in divorce, -adding to the burden of caring for the children -Not a happy outcome for women.  As George Orwell had said:  “All people are  equal, some people are more equal than others!”

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου